Παραμoνή των Ταξιαρχών: Γιατί το βράδυ δεν πρέπει να αφήσετε ρούχα και παπούτσια έξω από το σπίτι – Τι λέει η παράδοση

Κάθε χρόνο 8 Νοεμβρίου η εκκλησία μας γιορτάζει την σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, καθώς και των υπόλοιπων Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων.

Οι Αρχάγγελοι παρουσιάζονται με σπαθί ή σκήπτρο στο δεξί χέρι, σύμβολο της εξουσίας που τους χάρισε ο θεός και στο αριστερό κρατούν μία σφαίρα η οποία συμβολίζει τον κόσμο.

Δείτε επίσης: Αγία Ματρώνα-Κιουρά: H εκκλησία «μνημείο» της Λέρου που αγιογραφήθηκε από εξόριστους και θεωρείται έργο τέχνης

Τι λέει η παράδοση

Εδώ και πολλά χρόνια αν κάποιος κάνει μία βόλτα σε πολλές γειτονιές της χώρας, το βράδυ της παραμονής των Ταξιαρχών… θα παρατηρήσει σχοινιά άδεια από ρούχα σε μπαλκόνια και αυλές. Αυτό συμβαίνει γιατί σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, ο Μιχαήλ θεωρείται ότι είναι αυτός που μεταφέρει τις ψυχές στον ουρανό.

VIRAL

Λαγοκέφαλος δάγκωσε λουόμενη στην Χαλκιδική: «Δεν με άφηνε, κοιτάω και βλέπω ένα τεράστιο ψάρι» – Δείτε το βίντεο με την μαρτυρία

Τραγωδία στο Ηράκλειο: Έχασε την μάχη με την ζωή η γυναίκα που αυτοπυροβολήθηκε στο σκοπευτήριο – Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες

Θρίλερ στην Αρτέμιδα: Τα είπε όλα ο Καλλιακμάνης για εξαφάνιση της 50χρονης – «Εκτιμώ ότι δεν έχει μαζί της το κινητό…»

Το βράδυ της παραμονής λοιπόν περνά από όλα τα σπίτια και καταγράφει στο τεφτέρι του… τα ονόματα αυτών που θα πάρει τις ψυχές! Η επιλογή των ψυχών γίνεται σύμφωνα με ποιανού τα ρούχα θα βρει έξω από το σπίτι. Έτσι οι νοικοκυρές μαζεύουν ρούχα αλλά και παπούτσια … σε μία προσπάθεια να τα κρύψουν από τον Αρχάγγελο… ώστε να προστατέψουν τις ζωές των μελών της οικογένειας! Θρύλοι… προλήψεις… πραγματικότητα…; Ποιος ξέρει… καλού κακού… εσείς αφήστε την μπουγάδα γι’ άλλη μέρα!

Προσευχή ευχαριστίας προς Τον Ιησού Χριστό: «Σε ευχαριστώ Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω…»

Προσευχή ευχαριστίας προς Τον Κύριο: «Σέ εὐχαριστῶ, Κύριε πολυέλεε, σέ ὑμνῶ, σέ δοξάζω, γιατί μ’ ἔπλασες ἀπό τό τίποτα.

Ἀλλά δέν μ’ ἔπλασες μοναχά μία φορά, ἀλλά καί κάθε μέρα μέ πλάθεις ἀπό τό τίποτα, ἐπειδή καί κάθε μέρα μέ βγάζεις ἀπό τόν ἴσκιο τοῦ θανάτου πού ξαναπέφτω. Μέσα στόν ἀκαταμέτρητο τόν κόσμο, μέσα στή μερμηγκιά τῶν ἀνθρώπων, εἶμαι ἕνα τίποτα. Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνα τίποτα.

Καί μολαταῦτα τόν κάθε ἄνθρωπο τόν θυμᾶσαι καί τόν βρίσκεις καί τόν τραβᾶς πρός ἐσένα, καί τόν ζωοποιεῖς ἀπό πεθαμένον, καί τόν ξαναπλάθει τό πατρικό χέρι σου, σάν νά εἶναι ὁ καθένας μας μονάχα αὐτός στόν κόσμο.

Ἡ κραταιά δύναμή σου βαστᾶ ὅλη τήν κτίση κι ὅλες τίς ψυχές σάν νἆναι μία καί μονάχη. Καί τίς κάνεις νά νοιώσουνε τήν ἀθανασία σάν νἆναι μία καί μονάχη ἡ καθεμιά καί σέ νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, πού δέν κουράζεται νά συχωρᾶ καί νά ξαναπλάθει τόν ἑαυτό μας, πού πεθαίνει κάθε ὥρα ἀπό τήν ἁμαρτία.»