Βαρύ πένθος για τη Σία Κοσιώνη: Πέθανε ο πατέρας της – «Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις»

Μια από τις δυσκολότερες στιγμές της προσωπικής της ζωής βιώνει η Σία Κοσιώνη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο πολυαγαπημένος της πατέρας, Χρήστος. Η γνωστή δημοσιογράφος επέλεξε να μοιραστεί δημόσια την απώλειά της, δημοσιεύοντας στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ένα ιδιαίτερα συγκινητικό κείμενο. Δεν περιορίστηκε σε έναν συνηθισμένο αποχαιρετισμό. Μέσα από τις λέξεις της επιχείρησε να αποτυπώσει την προσωπικότητα ενός ανθρώπου που υπήρξε καθοριστικός για τη ζωή της, ανατρέχοντας σε οικογενειακές στιγμές, παιδικές αναμνήσεις και χαρακτηριστικά που τον έκαναν ξεχωριστό.
Ο πατέρας της, Χρήστος, η Ιατρική και οι πολλές ζωές που έζησε σε μία
Η Σία Κοσιώνη επέλεξε να ξεκινήσει τον αποχαιρετισμό της με μια αναφορά στον James Bond, θέλοντας να περιγράψει με χιούμορ και θαυμασμό τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του πατέρα της. Ο Χρήστος, όπως προκύπτει από τα λόγια της, ήταν ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν τις προκλήσεις και δεν δίσταζε να δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε εντελώς διαφορετικούς τομείς. Η διαδρομή του ξεκίνησε από τους αμπελώνες της Νεμέας και συνεχίστηκε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας, ανοίγοντας τον δρόμο για μια επαγγελματική πορεία στον χώρο της υγείας.
Εργάστηκε σε μεγάλα νοσοκομεία της πρωτεύουσας, αφιερώνοντας σημαντικό μέρος της ζωής του στους ασθενείς του. Ωστόσο, η ιατρική ιδιότητα ήταν μόνο μία πλευρά της προσωπικότητάς του. Η κόρη του θυμάται έναν άνθρωπο που είχε αποκτήσει μόνος του γνώσεις και δεξιότητες σε πολλά διαφορετικά αντικείμενα. Ασχολήθηκε με τη γεωπονία, τις κατασκευές, την ξυλουργική και τη μηχανική, ενώ είχε ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική και τη ζωγραφική. Παράλληλα, υπήρξε ψάλτης και αγαπούσε τα ταξίδια, αναζητώντας νέες εμπειρίες και διαφορετικές εικόνες.
Η δημοσιογράφος περιέγραψε έναν χαρακτήρα γεμάτο αντιθέσεις: ανεξάρτητο και αυτάρκη, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητο, αυστηρό και ανθεκτικό, αλλά και βαθιά ανθρώπινο. Στην ανάρτησή της έγραψε χαρακτηριστικά: «Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μας είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μια. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18. Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας. Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω… Ατρόμητος ταξιδευτής. Αλλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος.»
Η φυσαρμόνικα, οι παιδικές αναμνήσεις και το τελευταίο αντίο
Το πιο συγκινητικό μέρος της ανάρτησης της Σίας Κοσιώνη αφορά τις προσωπικές στιγμές που μοιράστηκε με τον πατέρα της κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας. Παρά το απαιτητικό επαγγελματικό του πρόγραμμα, εκείνος φρόντιζε να βρίσκεται κοντά στα παιδιά του, ακόμη κι όταν επέστρεφε στο σπίτι αργά από τη δουλειά. Η εικόνα του να μπαίνει στο δωμάτιό τους και να τους παίζει μελωδίες με τη φυσαρμόνικα έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη της. Το συγκεκριμένο μουσικό όργανο απέκτησε με τα χρόνια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία, καθώς συνδέθηκε με σημαντικές στιγμές ολόκληρης της οικογένειας. Η δημοσιογράφος θυμήθηκε ότι η φυσαρμόνικα συνόδευσε γάμους, βαφτίσεις και οικογενειακές συγκεντρώσεις, αποτελώντας ένα μικρό αλλά ξεχωριστό κομμάτι της κοινής τους ιστορίας.
«Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου θα ερχόσουν στο δωμάτιο μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες. Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που φεύγεις πλήρης, ήρεμος, γεμάτος αγάπη αλλά και επιτεύγματα που θα σε κρατήσουν ζωντανό στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Όσων σε αγάπησαν, όσων βοήθησες και υπηρέτησες μέσα από την επιστήμη σου.»
Διαβάστε επίσης
Την ίδια στιγμή, όμως, η Σία Κοσιώνη βρίσκει παρηγοριά στη σκέψη ότι εκείνος ολοκλήρωσε τη ζωή του έχοντας αγαπήσει, δημιουργήσει και προσφέρει στους ανθρώπους γύρω του. Ξεχωριστή θέση στον αποχαιρετισμό της κατέχουν και οι μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν τη μνήμη ενός αγαπημένου προσώπου. Η φωνή του, το βλέμμα του, οι σιωπές του, οι μελωδίες που έπαιζε, αλλά και ένας αστείος οικογενειακός χορός με το τραγούδι «Sara perche ti amo» αποτελούν αναμνήσεις που, όπως εξηγεί, θα συνεχίσουν να τον κρατούν ζωντανό μέσα της. Πάνω από όλα, ωστόσο, ξεχωρίζει το παράδειγμα ζωής που της άφησε. Στο τέλος της ανάρτησής της, η δημοσιογράφος επέλεξε να χρησιμοποιήσει μια φράση που συνήθιζε να λέει ο πατέρας της κάθε φορά που εκείνη και οι δικοί της άνθρωποι έφευγαν. «Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου. Η φωνή σου, το βλέμμα σου, οι σιωπές σου, οι μελωδίες σου, ο αστείος χορος μας με το Sara perche ti amo. Κυρίως το παράδειγμα σου. Πάντα το έλεγες εσύ κάθε φορά που φεύγαμε. Ήρθε δυστυχώς η ώρα να στο πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου».






0 ΣΧΟΛΙΑ