Αν είναι δυνατόν: Άπλωσε όλο το… σαλόνι του στον δρόμο για να μην του πιάσουν το πάρκινγκ

Η εύρεση μιας θέσης στάθμευσης στις ελληνικές πόλεις έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε μια σύγχρονη, καθημερινή Οδύσσεια. Οδηγοί κάθε ηλικίας έρχονται αντιμέτωποι με το άγχος, τον χρόνο που χάνεται και την αγωνία του «πού θα παρκάρω». Ωστόσο, η ευρηματικότητα ορισμένων πολιτών φαίνεται πως ξεπερνά κάθε όριο φαντασίας, φτάνοντας τα όρια του παραλόγου και της απόλυτης αστικής αυθαιρεσίας.
Το νέο viral περιστατικό που κάνει τον γύρο του διαδικτύου αποδεικνύει πως η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Αντί για τις συνηθισμένες πλαστικές καρέκλες, τα τελάρα ή τις γλάστρες που συνήθως επιστρατεύονται για να «καπαρωθούν» τα πολυπόθητα σημεία, ασυνείδητος οδηγός ή κάτοικος αποφάσισε να κάνει την απόλυτη υπέρβαση: mετέφερε και έ στησε ολόκληρο το σαλόνι του πάνω στο οδόστρωμα και το πεζοδρόμιο.
Από τις γλάστρες και τις καρέκλες, στις πολυθρόνες-αντίκες
Όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο οπτικό υλικό που κατέγραψε διερχόμενος οδηγός, η κατάσταση θυμίζει σουρεαλιστικό σκηνικό θεάτρου. Στη μέση του δρόμου και μπροστά από πεζοδρόμιο έχουν τοποθετηθεί πολυτελείς πολυθρόνες και καρέκλες σαλονιού με κόκκινες βελούδινες ταπετσαρίες και περίτεχνα ξύλινα τελειώματα, σαν να επρόκειτο να φιλοξενήσουν δεξίωση ή χαλαρό καφέ κάτω από τον απογευματινό ήλιο.
Ο κάτοικος, σε μια επίδειξη απόλυτης περιφρόνησης προς τους συνανθρώπους του και τον δημόσιο χώρο, θεώρησε θεμιτό να ιδιωτικοποιήσει ένα κομμάτι του δρόμου, μετατρέποντάς το σε προσωπικό του γκαράζ. Το θέατρο του παραλόγου συμπληρώνεται από την αγανακτημένη αντίδραση του οδηγού που τράβηξε το βίντεο, ο οποίος σχολιάζει με γλαφυρό ύφος το απίστευτο σκηνικό, αναρωτώμενος αν υπάρχει λογική σε αυτή την καθημερινή τρέλα.
Η κατάληψη του δημόσιου χώρου και η αστική αναρχία
Το φαινόμενο αυτό, παρόλο που αντιμετωπίζεται συχνά με χιούμορ και σαρκασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναδεικνύει μια βαθύτερη παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας: Την αντίληψη ότι ο δημόσιος χώρος, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ανήκουν στον καθένα προσωπικά, αρκεί να προλάβει να τα «σημαδέψει».
Η αυθαίρετη δέσμευση θέσεων στάθμευσης εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Από τη μία πλευρά, δυσκολεύει την κυκλοφορία των οχημάτων και περιορίζει την ορατότητα, ενώ από την άλλη δημιουργεί εντάσεις, καβγάδες και περιστατικά βίας μεταξύ γειτόνων. Το πεζοδρόμιο και ο δρόμος είναι κοινά αγαθά και η μετατροπή τους σε αποθήκη παλαιών ή πολυτελών επίπλων αποτελεί προσβολή για την κοινότητα.
Η ανάγκη για επιβολή του νόμου και αλλαγή νοοτροπίας
Περιστατικά όπως αυτό με το «κινητό σαλόνι» στον δρόμο δεν είναι μεμονωμένα, αλλά αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου μιας κουλτούρας που ανέχεται την παρανομία στο όνομα της βολής μας. Όσο η δημοτική αστυνομία και οι αρμόδιες αρχές δεν επιβάλλουν αυστηρές κυρώσεις και τσουχτερά πρόστιμα σε όσους θεωρούν τα δημόσια σημεία τσιφλίκι τους, τόσο οι πολίτες θα συνεχίζουν να δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής μας.
Διαβάστε επίσης
Μέχρι τότε, το μόνο που μένει στους πολίτες είναι η σάτιρα και η καταγραφή της αστικής παράνοιας, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η κοινή λογική θα επιστρέψει στους δρόμους των πόλεων μας – χωρίς τη συνοδεία επίπλων.






0 ΣΧΟΛΙΑ