Situationship: Η γκρίζα ζώνη των σύγχρονων σχέσεων – Όταν υπάρχει οικειότητα, αλλά απουσιάζει η δέσμευση
Στην εποχή της ταχύτητας, των εφαρμογών γνωριμιών και της διαρκούς αναζήτησης του «κάτι καλύτερου», ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι συνδέονται συναισθηματικά έχει αλλάξει ριζικά. Ανάμεσα στη φιλία, το περιστασιακό φλερτ και την επίσημη δέσμευση, έχει αναδυθεί και κυριαρχεί πλέον ένας όρος που περιγράφει με ακρίβεια τη σύγχρονη ερωτική αβεβαιότητα: το situationship. Πρόκειται για εκείνη τη «γκρίζα ζώνη» όπου δύο άνθρωποι συμπεριφέρονται, επικοινωνούν και περνούν χρόνο μαζί ακριβώς όπως ένα κανονικό ζευγάρι, αρνούμενοι ωστόσο πεισματικά να δώσουν οποιαδήποτε ετικέτα, δέσμευση ή προοπτική στη σχέση τους.
Αυτό που αρχικά πλασαρίστηκε ως μια απελευθερωμένη, χωρίς πίεση μορφή συνύπαρξης, εξελίσσεται για χιλιάδες νέους -και όχι μόνο- σε μια εξαντλητική συναισθηματική παγίδα, αφήνοντας πίσω της ένα βαθύ αίσθημα κενού και ματαίωσης.
Τι ακριβώς είναι και πώς αναγνωρίζεται ένα situationship
Σε αντίθεση με μια καθαρά ερωτική επαφή χωρίς δεσμεύσεις (όπως το γνωστό «friends with benefits»), το situationship περιλαμβάνει έντονη συναισθηματική εμπλοκή. Υπάρχουν καθημερινά μηνύματα, ραντεβού, κοινές έξοδοι, ακόμη και οικειότητα που θυμίζει μακροχρόνιο δεσμό. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στην απουσία σαφών ορίων και συμφωνίας για το μέλλον.
Τα βασικά σημάδια που μαρτυρούν ότι κάποιος βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση είναι ευδιάκριτα:
VIRAL
- Η αποφυγή της συζήτησης «τι είμαστε;»: Κάθε απόπειρα να οριστεί η σχέση συναντά αμήχανες σιωπές, αλλαγή θέματος ή την κλασική φράση «ας το αφήσουμε να κυλήσει χωρίς ταμπέλες».
- Η ασυνέπεια στην επικοινωνία: Υπάρχουν περίοδοι έντονης εγγύτητας που διαδέχονται απότομες εξαφανίσεις ή ψυχρότητα, χωρίς καμία υποχρέωση λογοδοσίας.
- Η απουσία μελλοντικού σχεδιασμού: Τα πλάνα περιορίζονται αυστηρά στο παρόν ή στο επόμενο σαββατοκύριακο, ενώ απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά σε διακοπές, γιορτές ή γνωριμία με τον ευρύτερο κοινωνικό και οικογενειακό κύκλο.
Γιατί ανθεί αυτή η τάση στη σύγχρονη εποχή
Η εξάπλωση του φαινομένου δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί αντανάκλαση των ευρύτερων κοινωνικών και ψυχολογικών συνθηκών της εποχής μας. Η κουλτούρα της άμεσης ικανοποίησης και η ψευδαίσθηση των απεριόριστων επιλογών που καλλιεργούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν πολλούς ανθρώπους να φοβούνται ότι, αν δεσμευτούν, θα χάσουν μια ενδεχομένως «καλύτερη» ευκαιρία.
Παράλληλα, ο φόβος της ευαλωτότητας και της απόρριψης λειτουργεί αποτρεπτικά. Το situationship προσφέρει το τέλειο άλλοθι: απολαμβάνεις τα προνόμια μιας σχέσης -τη συντροφικότητα, την επιβεβαίωση, την οικειότητα- διατηρώντας ανά πάσα στιγμή την έξοδο κινδύνου ανοιχτή, χωρίς να αναλαμβάνεις το ρίσκο και την ευθύνη που συνεπάγεται η αληθινή αγάπη.
Το αόρατο ψυχολογικό κόστος και το συναισθηματικό κενό
Παρότι στην αρχή η έλλειψη κανόνων μπορεί να φαντάζει ελκυστική, μακροπρόθεσμα το situationship διαβρώνει την ψυχική υγεία και την αυτοεκτίμηση, ειδικά του ατόμου που ελπίζει κρυφά ότι η κατάσταση θα εξελιχθεί σε κανονική σχέση. Η διαρκής αβεβαιότητα κρατά το νευρικό σύστημα σε κατάσταση μόνιμου συναγερμού, προκαλώντας άγχος, ανασφάλεια και υπερανάλυση κάθε λέξης ή κίνησης του άλλου.
Όταν η κατάσταση αυτή φτάνει αναπόφευκτα στο τέλος της -συχνά απότομα και χωρίς εξηγήσεις- το άτομο μένει με ένα παράδοξο πένθος: θρηνεί για μια σχέση που, στα χαρτιά, «δεν υπήρξε ποτέ». Αυτή η απουσία επίσημου τέλους δυσκολεύει το κλείσιμο του κύκλου και αφήνει μια αίσθηση συναισθηματικής εξάντλησης.
Η αντιμετώπιση αυτής της συναισθηματικής φθοράς απαιτεί πρώτα απ’ όλα ειλικρίνεια, τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο και απέναντι στους άλλους. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι διαπραγματεύσεις όπου κερδίζει όποιος δείξει το λιγότερο ενδιαφέρον. Η διεκδίκηση της σαφήνειας και των ξεκάθαρων προθέσεων δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας ή πίεσης, αλλά πράξη αυτοσεβασμού. Σε έναν κόσμο που φοβάται τις δεσμεύσεις, η τόλμη να ζητάς αυτό που πραγματικά αξίζεις παραμένει η μόνη οδός για ουσιαστική σύνδεση.
0 ΣΧΟΛΙΑ