ΑΡΧΙΚΗ LIFE TRAVEL

Ούτε Άγιοι Σαράντα, ούτε Αυλώνα: Αυτή είναι η πιο όμορφη πόλη της Αλβανίας, με διαφορά από την 2η

Ούτε Άγιοι Σαράντα, ούτε Αυλώνα: Αυτή είναι η πιο όμορφη πόλη της Αλβανίας, με διαφορά από την 2η
Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν προορισμοί που μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει από σελίδες παλαιού παραμυθιού, διατηρώντας αναλλοίωτη την αύρα, τη γοητεία και την ιστορία τους στο πέρασμα των αιώνων. Μια τέτοια σπάνια περίπτωση αποτελεί το ιστορικό Αργυρόκαστρο, το οποίο βρίσκεται χτισμένο στο νότιο κομμάτι της Αλβανίας και καταφέρνει να μαγνητίζει τους επισκέπτες από την πρώτη στιγμή. Ένα νέο, εντυπωσιακό οδοιπορικό που δημοσίευσε ο ταξιδιωτικός λογαριασμός grtravelwithme στο Instagram μας ταξιδεύει σε γραφικά καλντερίμια, πέτρινα αρχοντικά και εντυπωσιακά μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, θέτοντας το ερώτημα αν πρόκειται τελικά για την ομορφότερη πόλη της γειτονικής χώρας.

Η αρχιτεκτονική ταυτότητα και η πέτρινη μαγεία

Η πόλη του Αργυρόκαστρου ξεχωρίζει κυρίως για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τη μοναδική ατμόσφαιρά της, η οποία παραπέμπει σε άλλες εποχές. Τα παραδοσιακά, παλιά πέτρινα σπίτια της περιοχής διαθέτουν χαρακτηριστικές πέτρινες στέγες και είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω ενός δαιδαλώδους δικτύου από στενά καλντερίμια που καλούν τον επισκέπτη να τα περπατήσει. Κάθε γωνιά της πόλης αποπνέει μια αυθεντικότητα που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει τεχνητά, αλλά βασίζεται στην ίδια της την ιστορική κληρονομιά. Δεν είναι τυχαίο άλλות ότι το Αργυρόκαστρο έχει αναγνωριστεί επίσημα από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, προστατεύοντας έτσι τον ανεκτίμητο πολιτιστικό του πλούτο.

Ο θρύλος της Αργυρώς και το «λευκό γάλα» των βράχων

Πέρα από τα αρχιτεκτονικά του κοσμήματα, το Αργυρόκαστρο είναι “ποτισμένο” με θρύλους και παραδόσεις που περνούν από γενιά σε γενιά. Σύμφωνα με την τοπική λαογραφία, η πόλη πήρε το όνομά της από μια γυναίκα, την Αργυρώ. Όταν οι Οθωμανοί εισέβαλαν και κατέλαβαν την πόλη, η Αργυρώ, κρατώντας αγκαλιά το μωρό της, πήδηξε γενναία από τα τείχη του κάστρου για να αποφύγει τη σκλαβιά. Ως εκ θαύματος, το μωρό σώθηκε, ενώ στο σημείο ακριβώς όπου σκοτώθηκε η Αργυρώ, ο βράχος άρχισε να αναβλύζει γάλα προκειμένου να τραφεί το βρέφος. Σύμφωνα μάλιστα με τους ντόπιους, ακόμη και σήμερα οι επισκέπτες μπορούν να διακρίνουν αυτό το χαρακτηριστικό λευκό σημείο πάνω στα τείχη του κάστρου, μια ζωντανή υπενθύμιση του θρύλου που συγκινεί.

Το επιβλητικό κάστρο και η αυθεντικότητα της περιοχής

Μία από τις στάσεις που δεν πρέπει να λείπουν από κανένα πρόγραμμα επίσκεψης στην πόλη είναι ορεινό και επιβλητικό κάστρο του Αργυρόκαστρου, το οποίο δεσπόζει ψηλά στον λόφο. Το φρούριο αυτό είναι τόσο τεράστιο και μεγαλοπρεπές, ώστε συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα κάστρα ολόκληρων των Βαλκανίων. Περπατώντας στους εσωτερικούς του χώρους, οι ταξιδιώτες έρχονται αντιμέτωποι με ιστορικά εκθέματα, όπως παλιού τύπου κανόνια και εντυπωσιακές πέτρινες καμάρες, ενώ η θέα προς ολόκληρη την κοιλάδα και τα γύρω βουνά κόβει την ανάσα. Όπως εύστοχα καταγράφει στο βίντεό του ο χρήστης grtravelwithme, το Αργυρόκαστρο δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τεχνητά μέσα· είναι απλώς αυθεντικό, και αυτό αρκεί για να κερδίσει την καρδιά κάθε ταξιδιώτη.

Στα χωριά της Δρόπολης

Η μικρή καθυστέρηση στα σύνορα ήταν αναμενόμενη. Μισή ώρα, ένας τυπικός έλεγχος, και μετά ο δρόμος κατεβαίνει στην κοιλάδα του Δρίνου. Τα βουνά στριμώχνουν τον ορίζοντα από παντού. Εδώ αρχίζει η Δρόπολη. Δεν πρόκειται να την προσπεράσεις χωρίς να την προσέξεις. Τα χωριά της κοιλάδας ανήκουν στην ελληνική εθνική μειονότητα της Αλβανίας, επίσημα αναγνωρισμένη από το αλβανικό κράτος, με παρουσία αιώνων στον τόπο. Στα μαγαζάκια ακούς ελληνικά. Στις εκκλησίες, τα εικονίσματα έχουν την ίδια αισθητική με αυτά που γνωρίζεις από την Ήπειρο. Στους Βουλιαράτες, μόλις 6 χλμ. από τον συνοριακό σταθμό, υπάρχει ελληνικό στρατιωτικό νεκροταφείο με πεσόντες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940-41.

Η Δερβιτσάνη, 23 χλμ. από την Κακαβιά, είναι το κεφαλοχώρι. Το σχολείο λειτουργεί εδώ από το 1858. Στο χωριό λειτουργούν δύο δημοτικές ορχήστρες. Το πολυφωνικό τραγούδι εδώ δεν είναι θέαμα για τους επισκέπτες. Είναι κομμάτι της καθημερινής μνήμης του τόπου, ένας ήχος που περνά από γενιά σε γενιά. Η UNESCO έχει εντάξει την αλβανική ισοπολυφωνία στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, αλλά αυτό ακούγεται σαν γραφειοκρατία μπροστά στην πραγματικότητα μιας ομάδας που τραγουδά a cappella σε ένα χωριό με λίγες εκατοντάδες ψυχές.

0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσθήκη Σχόλιου