Αλκυόνη Παπαδάκη: «Έχασα το σπίτι μου, μέσα σε ενάμιση χρόνο πέθανε ο άντρας μου και ο γιος μου» – Στο γηροκομείο η διάσημη συγγραφέας
Σε μια ιδιαίτερα συγκινητική εξομολόγηση προχώρησε η Αλκυόνη Παπαδάκη, μιλώντας για τη νέα καθημερινότητά της στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και τις βαθιές πληγές που άφησε στην ψυχή της η απώλεια δύο αγαπημένων της προσώπων.
Η καταξιωμένη συγγραφέας, με καταγωγή από το Νιό Χωριό Χανίων, έχει διαγράψει μια ξεχωριστή διαδρομή στην ελληνική λογοτεχνία, δημιουργώντας έργα που χαρακτηρίζονται από λυρισμό, ευαισθησία και βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης.
Μιλώντας στην εφημερίδα Espresso, περιέγραψε την απόφασή της να εγκαταλείψει το σπίτι της και να εγκατασταθεί στο γηροκομείο, αναζητώντας περισσότερη ασφάλεια, φροντίδα και προσωπική αυτονομία.
VIRAL
Η Αλκυόνη Παπαδάκη σε μια καθηλωτική συνέντευξη
Η Αλκυόνη Παπαδάκη εξήγησε ότι η γενικότερη κατάσταση της υγείας της παραμένει καλή, αν και αντιμετωπίζει ενοχλήσεις στα πόδια και στη μέση, οι οποίες δυσκολεύουν ορισμένες καθημερινές δραστηριότητες. Ακολουθεί απόσπασμα από την συνέντευξη στην Espresso:
Πώς είναι σήμερα η κατάσταση της υγείας σας;
Γενικά, η υγεία μου είναι καλή. Αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα με τα πόδια και τη μέση μου, που με ταλαιπωρούν στην καθημερινότητά μου. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να παραμένω δραστήρια και να κάνω όσα περισσότερα μπορώ.
Πώς περνάτε τις ημέρες σας στο Γηροκομείο Χανίων;
Θέλω να είμαι πάντα με τους άλλους. Μου αρέσει να επικοινωνώ, να ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους και να βοηθάω, όπου μπορώ. Ακόμη και μια μικρή πράξη έχει σημασία. Μπορεί να δω κάποιον που χρειάζεται βοήθεια ή να ανάψω το φως για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Έχω πάντα την έγνοια των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μου. Δεν είναι απλώς το αίσθημα της προσφοράς. Είναι η ανάγκη της κοινωνίας, της ανθρώπινης επαφής. Δεν μπορώ να είμαι μόνη μου.
Ποιοι άνθρωποι σάς δίνουν σήμερα τη μεγαλύτερη δύναμη;
Με συγκινεί πάρα πολύ το γεγονός ότι έρχονται να με επισκεφτούν άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν προσωπικά. Μαθαίνουν ότι βρίσκομαι εδώ και θέλουν να με συναντήσουν. Με αγκαλιάζουν, με φιλούν, μου μιλούν με αγάπη. Αυτή η ανθρώπινη επαφή είναι που με κρατάει και μου δίνει δύναμη ζωής. Είναι, πραγματικά, πολύ σημαντικό να αισθάνεσαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε σκέφτονται.
Πώς βιώνετε την απόφαση να αφήσετε το σπίτι σας και να εγκατασταθείτε στο γηροκομείο;
Είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ξεριζώθηκα, ότι άφησα το σπίτι μου και τη ζωή που είχα συνηθίσει για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι όλα όσα αποτελούσαν τον κόσμο σου. Ωστόσο, επέλεξα να βρίσκομαι εδώ, γιατί χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά του προσωπικού και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου με φροντίζουν.
Δεν είχατε κάποιον συγγενή να μείνετε μαζί;
Έχω την αδερφή μου, αλλά δεν μου αρέσει να φορτώνομαι σε κανέναν, θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να έχω τον χώρο μου…
Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο χάσατε τον σύζυγο και τον γιο σας. Πώς βιώσατε αυτές τις δύο τόσο μεγάλες απώλειες;
Είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Στην ενάμιση χρόνο τούς έχασα και τους δύο. Η απώλεια του παιδιού μου είναι μια πληγή, που παραμένει ανοιχτή. Είναι κάτι τρομερά δύσκολο και δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως όλα όσα συνέβησαν. Και δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω. Είναι και η υπόλοιπη οικογένεια. Είναι κι αυτοί πληγωμένοι. Πολύ.
Διαβάστε επίσης
Πώς βιώσατε την απώλεια του γιου σας;
Ο γιος μου το τελευταίο διάστημα κατανάλωνε αλκοόλ και τελικά έφυγε από τη ζωή από κίρρωση του ήπατος. Ήταν μόλις 42 ετών το παιδί μου. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς μια τέτοια απώλεια. Είχαν προηγηθεί πολλές νοσηλείες και περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνη την ημέρα είχα μόλις φύγει από το νοσοκομείο, έχοντας ακόμη κάποιες ελπίδες ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υγείας του. Δυστυχώς, η καρδιά του δεν άντεξε. Στις 10 το βράδυ με πήραν τηλέφωνο και μου ανακοίνωσαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Μπορείτε να φανταστείτε τι πέρασα εκείνη τη στιγμή…
Πηγή: Espresso
0 ΣΧΟΛΙΑ