«Ρε μαλακές, έχετε σπίτια και δουλειές! Παθιαστείτε μ’ αυτά…»: Τύπος στο TikTok «δικάζει» όσους καίγονται για το μπάσκετ και αγνοούν τα προβλήματα της χώρας

Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα μοιάζει συχνά με ένα καλοσκηνοθετημένο θέατρο παραλόγου, όπου οι προτεραιότητες της κοινωνίας έχουν αντιστραφεί πλήρως. Σε μια εποχή που η ακρίβεια τσακίζει κόκαλα, τα νοικοκυριά μετρούν και το τελευταίο ευρώ για να βγάλουν τον μήνα, η ανεργία «χτυπάει» κόκκινο και τα σοβαρά προβλήματα συσσωρεύονται απειλητικά στον ορίζοντα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι καθημερινές συζητήσεις μοιάζουν να κινούνται σε έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, το αμείωτο πάθος και η καθημερινή συζήτηση δεν περιστρέφονται γύρω από την επιβίωση, αλλά γύρω από τα αθλητικά δρώμενα, τις διοικητικές εξελίξεις και τα παρασκήνια των ομάδων.

Αυτό ακριβώς το κοινωνικό παράδοξο σατιρίζει με απολαυστικό και ταυτόχρονα προβληματικό τρόπο ο TikToker Βαγγέλης Καραγιάννης σε βίντεο που ανέβασε, βάζοντας στο «μικροσκόπιο» την υπέρμετρη ενασχόληση και το φανατισμό των φιλάθλων. Με έναν μονόλογο χειμαρρώδη, γεμάτο αλήθειες, χιούμορ αλλά και πικρή γεύση, ο δημιουργός θίγει το γεγονός ότι ο κόσμος είναι έτοιμος να κατέβει στους δρόμους, να μαλώσει, να «σκοτωθεί» και να αγχωθεί για το ποιος διοικητικός παράγοντας θα πάρει μεταγραφή, ποιος παίκτης θα φύγει ή τι θα γίνει στα αποδυτήρια της αγαπημένης του ομάδας, την ίδια στιγμή που τα προβλήματα της καθημερινότητας αντιμετωπίζονται με μια επικίνδυνη απάθεια.

Το δράμα της κερκίδας απέναντι στην πραγματικότητα της ζωής

Στο βίντεο του, ο δημιουργός επισημαίνει με έμφαση τον παραλογισμό του να βλέπεις ανθρώπους να χαλιούνται, να χάνουν τον ύπνο τους και να επενδύουν τόση ψυχική ενέργεια σε διοικητικά ζητήματα του μπάσκετ –όπως οι κινήσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου (DPG) και οι αποφάσεις του στον Παναθηναϊκό– ξεχνώντας εντελώς τα βασικά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, οι φίλαθλοι είναι ικανοί να μιλούν με τις ώρες για τα συστήματα, τους διαιτητές και τα παπάρια τους, δείχνοντας έναν ζήλο που θα έπρεπε κανονικά να διοχετεύεται σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις.

«Έχετε σπίτια, έχετε οικογένειες, έχετε δουλειές», ακούγεται να λέει χαρακτηριστικά, θέτοντας το καίριο ερώτημα: γιατί υπάρχει αυτή η τεράστια ασυμμετρία στην αντίδραση; Γιατί ο κόσμος δεν δείχνει την ίδια οργή, το ίδιο πάθος και την ίδια αγωνία για την ίδια του τη χώρα, για την οικογένειά του, για τους φόρους που αυξάνονται, για τα έξοδα που πνίγουν το πορτοφόλι και για ένα μέλλον που διαγράφεται δυσοίωνο;

VIRAL

Μαρίνα Μεμουσάι: Θα βαφτίσει το παιδί της η αδερφή του Μαζωνάκη; – Η απάντηση «κόλαφος» για την οικογένεια του τραγουδιστή

Πριν την Ελένη Ράντου: Αυτή ήταν η πρώτη σύζυγος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου – Δείτε για πρώτη φορά το πρόσωπό της

Λιάγκας: «Ασπίδα» για την Αντωνά, ξέσπασε για την Κουτσελίνη – «Δεν ξέρω αν με αφήνει η Μαρία να το πω αυτό, αλλά θα το πω»

Το συναίσθημα που καταναλώνεται για μια ήττα στο παρκέ ή για μια αμφισβητούμενη απόφαση διοίκησης είναι συχνά μεγαλύτερο από εκείνο που προκαλεί η οικονομική δυσπραγία και η κοινωνική στασιμότητα. Ο φίλαθλος μπορεί να περάσει μέρες ολόκληρες αναλύοντας μια μεταγραφή, την ίδια ώρα που αγνοεί ή συνηθίζει σιωπηλά την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής του.

Το μπάσκετ ως άλλοθι και σύγχρονο «όπιο του λαού»

Η ανάλυση αυτής της συμπεριφοράς φέρνει στην επιφάνεια έναν βαθύτερο κοινωνικό μηχανισμό. Ο αθλητισμός, και ειδικά το επαγγελματικό μπάσκετ με την τεράστια προβολή και τα έντονα συναισθήματα που προσφέρει, λειτουργεί πολλές φορές ως το ιδανικό καταφύγιο –ή ακόμα και ως σύγχρονο «όπιο του λαού»– από τη γκρίζα πραγματικότητα.

Είναι πολύ πιο εύκολο, ψυχολογικά, να διοχετεύσεις την απογοήτευση, τον θυμό και την ανάγκη σου για νίκη σε μια ομάδα, παρά να αντιμετωπίσεις τα πραγματικά, σύνθετα και συχνά δυσεπίλυτα προβλήματα της ζωής. Στο γήπεδο ή στην κερκίδα των social media, οι κανόνες είναι ξεκάθαροι: υπάρχει ο αντίπαλος, υπάρχει το δίκαιο και το άδικο, υπάρχει η κάθαρση της νίκης ή η πίκρα της ήττας που κρατάει μέχρι την επόμενη αγωνιστική. Αντίθετα, στην πραγματική ζωή, οι αγώνες είναι καθημερινοί, διαρκείας και συχνά χωρίς ορατό νικητή.

Η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων

Το βίντεο αυτό, πέρα από το αναμφισβήτητο χιούμορ και την αυτοσαρκαστική διάθεση που το διαπερνά, λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης για την κοινωνία μας. Δεν σημαίνει φυσικά ότι ο κόσμος πρέπει να σταματήσει να αγαπάει τον αθλητισμό ή να ενδιαφέρεται για την ομάδα του. Ο αθλητισμός είναι πολιτισμός, εκτόνωση και πάθος.

Το μήνυμα, ωστόσο, που αναδεικνύεται είναι η ανάγκη για ισορροπία και συνειδητοποίηση. Όταν το πάθος για τα διοικητικά μιας ομάδας ξεπερνάει την αγωνία για τα κοινά, όταν η οργή για έναν διαιτητή είναι μεγαλύτερη από την οργή για την αδικία στην κοινωνία, τότε κάτι δεν πάει καλά στις προτεραιότητες μας. Ο Βαγγέλης Καραγιάννης, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, υπενθυμίζει ότι ο πραγματικός αγώνας δεν δίνεται στα παρκέ αλλά έξω από αυτά, στην ίδια τη ζωή, εκεί όπου τα «σκορ» μετράνε πραγματικά και οι συνέπειες δεν ξεχνιούνται με τη λήξη του αγώνα.