Γιατί το να διοργανώσει Μουντιάλ η Ελλάδα δεν είναι πια ανέκδοτο

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα φιλοξενούσε αγώνες από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου; Η σκέψη και μόνο προκαλεί συναισθηματική φόρτιση, φέρνοντας στον νου στιγμές εθνικής υπερηφάνειας, ανάλογες με εκείνες του ανεπανάληπτου καλοκαιριού του 2004. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, ξυπνάει αμέσως και ο φόβος: μήπως τα υπέρογκα έξοδα μιας τέτοιας διοργάνωσης, σε συνδυασμό με τις γνωστές παθογένειες και τη διαχείριση δημόσιου χρήματος, βύθιζαν τη χώρα σε ακόμη μεγαλύτερη οικονομική κρίση, όπως ακριβώς συνέβη μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Ωστόσο, οι πρόσφατες και ραγδαίες εξελίξεις στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται πλέον το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA δείχνουν ότι η προοπτική να φιλοξενήσει η χώρα μας ένα μικρό μέρος της διοργάνωσης δεν αποτελεί πλέον φαντασία ή ανέκδοτο, αλλά ένα ρεαλιστικό —αν και εξαιρετικά δύσκολο— σενάριο. Τι έχει αλλάξει, όμως, στον παγκόσμιο αθλητικό χάρτη και τι θα χρειαζόταν πραγματικά η Ελλάδα για να πάρει ένα κομμάτι από την τεράστια αυτή «πίτα»;

Πώς το Μουντιάλ ξεπέρασε τα σύνορα μίας μόνο χώρας

Για δεκαετίες, η διοργάνωση ενός Μουντιάλ αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο μιας και μόνο χώρας (ή σπάνια δύο, όπως το 2002 σε Κορέα-Ιαπωνία). Ωστόσο, η FIFA αντιλήφθηκε έγκαιρα αυτό που η παγκόσμια αγορά είχε ήδη καταλάβει: ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι ένα τεράστιο οικονομικό «χρυσωρυχείο» που μπορεί να αποφέρει ασύλληπτα κέρδη αν διευρυνθεί.

Το φαινόμενο αυτό αποτυπώνεται καθαρά στους αριθμούς. Από το 2026, το Μουντιάλ άλλαξε μορφή: έγινε πιο μακρύ (διάρκεια 39 ημερών), περιλαμβάνει 48 ομάδες (αντί για 32), χωρισμένες σε 12 ομίλους, και συνολικά 104 αγώνες που διεξάγονται σε 16 στάδια και σε περισσότερες από μία χώρες (όπως η τριπλή συνδιοργάνωση ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού). Η επέκταση αυτή εκτινάσσει τα έσοδα της FIFA σε επίπεδα-ρεκόρ, ξεπερνώντας τα 13 δισεκατομμύρια δολάρια για την τετραετία.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το παράδειγμα του Μουντιάλ του 2030, το οποίο θα διοργανωθεί από τρεις ηπείρους και έξι χώρες (Μαρόκο, Ισπανία, Πορτογαλία, με αγώνες μάλιστα σε Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη). Με δεδομένο ότι τα μεγέθη έχουν γιγαντωθεί σε τέτοιο βαθμό, καμία μεσαία χώρα δεν μπορεί πλέον να σηκώσει μόνη της το οικονομικό και οργανωτικό βάρος μιας τέτοιας διοργάνωσης. Και κάπου εδώ ανοίγει η «πόρτα» για χώρες όπως η Ελλάδα, όχι ως αυτόνομος διοργανωτής, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης συνδιοργάνωσης.

Τι διαθέτει η Ελλάδα και τι της λείπει

Για να καθίσει η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να διεκδικήσει μερικούς ομίλους ή αγώνες ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, δεν αρκούν οι ομορφιές της φύσης, ο ήλιος, η θάλασσα και τα σουβλάκια. Η FIFA διαθέτει αυστηρότατα κριτήρια και πρωτόκολλα που καλύπτουν τα πάντα: από τα γήπεδα υψηλών προδιαγραφών και τα προπονητικά κέντρα με πλήρεις υποδομές για τα media, μέχρι τα ξενοδοχεία, τα αεροδρόμια, τα μεταφορικά δίκτυα και τα αυστηρά σχέδια ασφαλείας.

Σε επίπεδο υποδομών, η Αττική διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα:

• Το ΟΑΚΑ, το οποίο έχει φιλοξενήσει τελικούς Champions League και Ολυμπιακούς Αγώνες, και στο οποίο έχουν δρομολογηθεί έργα αναβάθμισης (συμπεριλαμβανομένου του στεγάστρου Καλατράβα).
• Η OPAP Arena (Αγία Σοφιά) της ΑΕΚ, ένα σύγχρονο γήπεδο ευρωπαϊκών προδιαγραφών (αν και ίσως μικρότερης χωρητικότητας για τα δεδομένα ενός Μουντιάλ).
• Το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού που σχεδιάζεται στον Βοτανικό.
• Το ανακατασκευασμένο Γεώργιος Καραϊσκάκης στον Πειραιά.
• Προοπτικές ανάπτυξης στη Θεσσαλονίκη με τη Νέα Τούμπα.

Παράλληλα, το Διεθνές Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», εξυπηρετώντας δεκάδες εκατομμύρια επιβάτες ετησίως, αποδεικνύει ότι η χώρα διαθέτει την τουριστική εμπειρία και τις υποδομές φιλοξενίας μεγάλης κλίμακας.

Το πιο ρεαλιστικό σενάριο: Η συνδιοργάνωση

Το επικρατέστερο και πιο εφικτό μοντέλο για την Ελλάδα θα ήταν η συμμετοχή της σε ένα ευρύτερο περιφερειακό project. Υπενθυμίζεται ότι στο παρελθόν είχαν υπάρξει συζητήσεις για πιθανή κοινή υποψηφιότητα Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου και Ελλάδας, ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε κάλλιστα να ενταχθεί σε ευρωμεσογειακά σχήματα (όπως η Ιταλία, η οποία σε συνεργασία με την Τουρκία ανέλαβε ήδη το Euro 2032).

Μέσω μιας τέτοιας συνεργασίας, η Ελλάδα δεν θα επωμιζόταν το σύνολο του κόστους, αλλά θα αναλάμβανε τη φιλοξενία επιλεγμένων αγώνων, λειτουργώντας ως ελκυστικός προορισμός όπου οι φίλαθλοι θα μπορούσαν να συνδυάσουν το κορυφαίο αθλητικό θέαμα με τις διακοπές τους στα ελληνικά νησιά.

Το δίδαγμα των Ολυμπιακών Αγώνων και το πραγματικό έπαθλο

Παρ’ όλα αυτά, το φάντασμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 παραμένει ζωντανό στη συλλογική μνήμη. Οι υπέρογκοι προϋπολογισμοί που ξέφυγαν από τον έλεγχο και οι εγκαταστάσεις που αφέθηκαν στην παρακμή αποτελούν διαρκή υπενθύμιση ότι τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα μπορούν εύκολα να μετατραπούν από ευπρόσδεκτη αναπτυξιακή ευκαιρία σε οικονομική θηλιά στον λαιμό του κράτους.

Το πραγματικό έπαθλο για την Ελλάδα δεν είναι η δημιουργία «λευκών ελεφάντων» (ακριβών γηπέδων που θα ρημάζουν μετά τη λήξη της διοργάνωσης), αλλά η ενίσχυση των υποδομών με βιώσιμο τρόπο, η παγκόσμια προβολή και η τόνωση της τουριστικής οικονομίας χωρίς δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς.

Το αν το Μουντιάλ στην Ελλάδα θα παραμείνει ένα άπιαστο όνειρο ή αν θα μετατραπεί σε πραγματικότητα εξαρτάται αποκλειστικά από τον στρατηγικό σχεδιασμό, τον ρεαλισμό και τη σοβαρότητα της πολιτείας. Το σίγουρο είναι ότι, στη νέα εποχή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, η ιδέα δεν είναι πλέον τόσο τρελή όσο ακουγόταν κάποτε.

Πηγή βίντεο: Το παρόν άρθρο βασίστηκε στις αναλύσεις και τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο ενημερωτικό βίντεο του καναλιού Angelos Kyritsis στο YouTube με τίτλο «Γιατί Το Μουντιάλ Στην Ελλάδα Δεν Είναι Πια Ανέκδοτο».