Αυτό το κτήριο «πλοίο» ήταν διάσημη disco στο Πόρτο Ράφτη την δεκαετία του 80: 35 χρόνια μετά άνοιξαν οι πόρτες του και έπαθαν σοκ με αυτό που αντίκρισαν!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν κτίρια που δεν αποτελούν απλώς τσιμέντα και τοίχους, αλλά λειτουργούν ως ζωντανά «κουτιά» μνήμης, φυλακίζοντας μέσα τους τις πιο χρυσές, ξέγνοιαστες και ζωντανές δεκαετίες μιας ολόκληρης εποχής. Στην καρδιά του Πόρτο Ράφτη, επί της οδού Αγίου Νικολάου στο λιμάνι της περιοχής, δεσπόζει εδώ και δεκαετίες ένα από τα πιο εμβληματικά αρχιτεκτονικά τοπόσημα της Αττικής: το θρυλικό κτήριο «πλοίο». Για τους παλιότερους, η ονομασία αυτή ξυπνά αμέσως αλγεινές και ταυτόχρονα νοσταλγικές μνήμες, καθώς επρόκειτο για μια από τις πιο γνωστές, κοσμικές και πολυσύχναστες ντίσκο της δεκαετίας του ’80, έναν αληθινό ναό της νυχτερινής διασκέδασης που έσφυζε από ζωή μέχρι τα τέλη εκείνης της χρυσής εποχής.

Μετά από σχεδόν 35 ολόκληρα χρόνια σιωπής, εγκατάλειψης και λήθης, οι πόρτες αυτού του εμβληματικού κτιρίου άνοιξαν ξανά. Το ακίνητο έχει πωληθεί και αναμένεται να μεταμορφωθεί σύντομα σε ένα υπερσύγχρονο, πολυτελές ξενοδοχείο. Ωστόσο, όταν οι πόρτες άνοιξαν έπειτα από τόσες δεκαετίες, οι εικόνες που αντίκρισαν όσοι βρέθηκαν στο εσωτερικό προκάλεσαν πραγματικό σοκ και δέος: ο χρόνος φάνηκε να έχει «παγώσει» σε μια άλλη διάσταση, με τους χώρους να παραμένουν ανέπαφοι, σαν να περιμένουν ακόμα τους θαμώνες τους.

Ένα αρχιτεκτονικό «βαπόρι» στην καρδιά του Πόρτο Ράφτη

Η ίδια η αρχιτεκτονική του κτιρίου υπήρξε άλλωστε πρωτοποριακή για την εποχή του. Σχεδιασμένο ολόκληρο με τη μορφή υπερωκεάνιου πλοίου —με τις χαρακτηριστικές καμπύλες, τα καταστρώματα και τους εξώστες που θύμιζαν γέφυρα καπετάνιου—, το κτήριο «πλοίο» αποτελούσε σημείο αναφοράς για όλη την ανατολική Αττική. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, η ντίσκο που στεγάζονταν στους χώρους του αποτελούσε τον απόλυτο προορισμό της νεολαίας, των επωνύμων και των επισκεπτών που συνέρρεαν στο Πόρτο Ράφτη για να χορέψουν κάτω από τους ρυθμούς της εποχής, να φλερτάρουν και να ζήσουν στιγμές απόλυτης αίγλης.

Μετά το κλείσιμό της στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η ντίσκο πέρασε στη σφαίρα του μύθου. Οι γενιές που μεγάλωσαν στα τραπέζια της μεγάλωσαν, οι εποχές άλλαξαν, και το κτίριο έμεινε να αγναντεύει τη θάλασσα του λιμανιού, τυλιγμένο στη σιωπή και καλυμμένο από την πυκνή βλάστηση και τον χρόνο. Κανείς δεν φανταζόταν τι ακριβώς κρυβόταν πίσω από τα βαριά ξύλινα κουφώματα και τις κλειστές πόρτες.

Η στιγμή του «σοκ»: Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Η πρόσφατη είσοδος στο εσωτερικό του κτιρίου, ενόψει των εργασιών για την κατασκευή του νέου ξενοδοχείου, επιφύλαξε μια τεράστια έκπληξη σε όσους το επισκέφθηκαν. Αντί να αντικρίσουν έναν χώρο εντελώς κατεστραμμένο από τη φθορά ή πλήρως απογυμνωμένο, βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκηνικό «χρονομηχανής».

Όπως αποτυπώνεται και στις εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας, τα πάντα στο εσωτερικό μοιάζουν σαν να έκλεισαν χθες. Τα εντυπωσιακά λευκά σαλόνια της ντίσκο, οι χαρακτηριστικές κατασκευές, το τζάκι που δέσποζε στον χώρο υποδοχής και οι εσωτερικές διαμορφώσεις παραμένουν στη θέση τους. Το πιο συγκλονιστικό, ωστόσο, στοιχείο είναι ότι ακόμα και τα γυάλινα ποτήρια της εποχής βρίσκονται τακτοποιημένα μέσα στα ράφια και στους πάγκους του μπαρ, έτοιμα να γεμίσουν!

Η αίσθηση της εγκατάλειψης συναντά την αίσθηση μιας παγωμένης μνήμης. Οι τουαλέτες με τα χαρακτηριστικά ρετρό πλακάκια της εποχής, οι εσωτερικές σκάλες με τα μάρμαρα, οι πόρτες με τα στρογγυλικά παράθυρα που θυμίζουν καμπίνες πλοίου και οι φωτιστικές λεπτομέρειες συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό νοσταλγίας. Στους εξωτερικούς χώρους και στα «καταστρώματα» του κτιρίου, η θέα προς το λιμάνι του Πόρτο Ράφτη παραμένει μαγευτική, θυμίζοντας γιατί αυτό το μέρος είχε λατρευτεί από χιλιάδες ανθρώπους.

Μια νέα εποχή αναγέννησης για το ιστορικό ορόσημο

Η πώληση του ακινήτου και η δρομολόγηση της μετατροπής του σε ξενοδοχειακή μονάδα κλείνει οριστικά τον κύκλο της εγκατάλειψης, ανοίγοντας παράλληλα έναν νέο δρόμο ανάπτυξης για την περιοχή. Το Πόρτο Ράφτη αποκτά ξανά ένα στολίδι, το οποίο, διατηρώντας την εμβληματική εξωτερική του μορφή —αυτή του θρυλικού πλοίου—, θα προσαρμοστεί στις σύγχρονες τουριστικές απαιτήσεις.

Για τους κατοίκους και τους παλιούς θαμώνες, το άνοιγμα των θυρών αυτού του κτιρίου λειτούργησε σαν μια συναισθηματική κάψουλα χρόνου. Οι αναμνήσεις από τις χρυσές νύχτες της δεκαετίας του ’80 ανασύρθηκαν στην επιφάνεια, αποδεικνύοντας ότι ορισμένοι χώροι δεν χάνουν ποτέ την ψυχή τους, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Σύντομα, το «πλοίο» του Πόρτο Ράφτη θα σαλπάρει ξανά, έτοιμο να φιλοξενήσει νέες ιστορίες, γεφυρώνοντας το λαμπρό παρελθόν του με ένα εξίσου ελπιδοφόρο μέλλον.