Με μαύρο δάκρυ κυριολεκτικά μίλησε ο Σαμπάνης για το Μαζωνάκη: «Δεν πρόλαβα να του πω όσα ήθελα»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν πίσω τους αναμνήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται κομμάτι της ίδιας μας της ζωής, της δουλειάς, των δημιουργιών και των στιγμών που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Για τον Γιώργο Σαμπάνη, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Εμφανώς συγκινημένος, ο τραγουδιστής και δημιουργός μίλησε στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι» και στον Νίκο Συρίγο για τον σπουδαίο καλλιτέχνη, αλλά κυρίως για τον άνθρωπο πίσω από τη σκηνή. Για τη φιλία τους, τη μουσική που δημιούργησαν μαζί και όλα εκείνα που έμειναν ανείπωτα. Και ανάμεσα στα λόγια του, μία φράση ξεχώρισε και συγκλόνισε: «Δεν πρόλαβα να του πω όσα ήθελα».

«Θα μου λείψει η φωνή του, η παρουσία του, η φιλία του»

Ο Γιώργος Σαμπάνης μίλησε με θαυμασμό για τη μοναδικότητα του Γιώργου Μαζωνάκη, περιγράφοντάς τον ως έναν καλλιτέχνη που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον. Μίλησε για τη χαρακτηριστική φωνή του, τον ξεχωριστό τρόπο με τον οποίο ερμήνευε τα τραγούδια και την προσωπικότητα που έβαζε σε κάθε νότα. Για τον Σαμπάνη, ο Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένας ερμηνευτής που τραγουδούσε τα τραγούδια του. Ήταν η αφορμή για να δημιουργηθούν. Όπως εξήγησε, μεγάλο μέρος από τα τραγούδια που έγραψε για εκείνον γεννήθηκε ακριβώς επειδή υπήρχε ο Μαζωνάκης για να τα τραγουδήσει. Και αυτό κάνει την απώλεια ακόμη πιο βαριά. «Θα μου λείψει η φωνή του και η παρουσία του, η φιλία του και το καλλιτεχνικό κενό που μου αφήνει», ανέφερε χαρακτηριστικά. Λόγια που δεν μιλούν μόνο για έναν συνεργάτη. Μιλούν για έναν άνθρωπο που ήταν μέρος της ζωής του.

Ίσως η πιο δύσκολη στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν ο Γιώργος Σαμπάνης μίλησε για όσα έμειναν στη μέση. Για τις κουβέντες που δεν έγιναν. Για τα λόγια που δεν ειπώθηκαν. Για εκείνα τα «θα στα πω κάποια στιγμή» που τελικά δεν πρόλαβαν να γίνουν πραγματικότητα. «Δεν πρόλαβα να του πω όσα ήθελα», εξομολογήθηκε. Και συνέχισε εξηγώντας πως η δική του δουλειά ήταν να γράφει μουσική για τον Μαζωνάκη και να προσπαθεί να του δίνει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Ίσως, όμως, όταν ένας άνθρωπος φεύγει, να συνειδητοποιούμε περισσότερο από ποτέ πως η μουσική, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν μπορεί να πει όλα όσα θα θέλαμε να πούμε στον άνθρωπο που αγαπήσαμε.

«Αδερφέ, τι είναι αυτό που μου ‘κανες»

Ανάμεσα στις αναμνήσεις που μοιράστηκε, ο Γιώργος Σαμπάνης στάθηκε σε μία ιδιαίτερα συγκινητική ιστορία πίσω από το τραγούδι «Ένα θαύμα». Ήταν σε διακοπές στα Χανιά, σε μια παραλία, μαζί με φίλους και μια κιθάρα. Εκείνη τη στιγμή έφτασε στα χέρια του ένας στίχος της Ελένης Γιαννατσούλια. Χωρίς πολλή σκέψη, πήρε την κιθάρα και άρχισε να τον μελοποιεί. Το τραγούδι γεννήθηκε σχεδόν αυθόρμητα. Το ηχογράφησε και το έστειλε στον Μαζωνάκη.

Και λίγες ώρες αργότερα ήρθε το τηλεφώνημα. Ο Μαζωνάκης είχε ξυπνήσει για το πρωινό του μπάνιο και βρισκόταν στη Σητεία. Όταν έμαθε πως ο Σαμπάνης ήταν στα Χανιά, συγκινήθηκε. «Αδερφέ, τι είναι αυτό που μου ‘κανες», του είπε, σύμφωνα με την αφήγηση του Σαμπάνη. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές όπου η μουσική δεν χρειαζόταν καμία εξήγηση. Είχε ήδη μιλήσει.

Ένα τραγούδι, μια παραλία και μια φιλία

Ο Σαμπάνης θυμήθηκε τη στιγμή που άκουσε τον Μαζωνάκη να τραγουδά το «Ένα θαύμα» στο στούντιο. Τότε κατάλαβε πραγματικά τι είχε δημιουργηθεί. Δεν ήταν απλώς ένα ακόμη τραγούδι. Ήταν ένα τραγούδι που έμοιαζε να έχει γραφτεί για εκείνον. Για τη φωνή του. Για την ψυχή του. Για τον τρόπο που μόνο εκείνος μπορούσε να το κάνει δικό του. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο αποτύπωμα ενός καλλιτέχνη: να αφήνει πίσω του τραγούδια που, ακόμη κι όταν δεν είναι πια εδώ, εξακολουθούν να ακούγονται σαν να τους ανήκουν.

Ο Γιώργος Σαμπάνης αποκάλυψε πως έχει δημιουργήσει πολλά τραγούδια για τον Μαζωνάκη, τραγούδια που, όπως είπε, θα μπορούσαν να γεμίσουν «τέσσερις ζωές». Κάποια από αυτά ενδέχεται να τα δώσει σε άλλους καλλιτέχνες. Όμως υπάρχουν και εκείνα που, όπως εξήγησε, δεν πρόκειται να τα παραχωρήσει. Γιατί είναι συνδεδεμένα με τον Μαζωνάκη. Με τη φωνή του. Με τη μορφή του. Με τη μοναδική ερμηνεία που μόνο εκείνος μπορούσε να τους χαρίσει. Και κάπου εκεί η μουσική μετατρέπεται σε μνήμη.

«Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τραγουδήσω τα τραγούδια του»

Στο τέλος της συνέντευξης, ο Γιώργος Σαμπάνης άφησε να φανεί πόσο δύσκολη είναι για εκείνον η επόμενη ημέρα. Μιλώντας για τη σκηνή και τα τραγούδια που δημιούργησαν μαζί, παραδέχθηκε: «Στις 2 Οκτωβρίου δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τραγουδήσω τα τραγούδια του Γιώργου». Και ίσως αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από όλες το βάρος της απώλειας. Γιατί κάποια τραγούδια δεν είναι απλώς μουσική. Είναι άνθρωποι. Είναι στιγμές. Είναι γέλια, συζητήσεις, νύχτες, στούντιο, ταξίδια και αναμνήσεις.

Και όταν ο άνθρωπος που τα σημάδεψε δεν είναι πια εκεί, η ίδια μελωδία μπορεί ξαφνικά να ακούγεται διαφορετικά. Ο Γιώργος Σαμπάνης δεν μίλησε μόνο για έναν μεγάλο καλλιτέχνη. Μίλησε για έναν φίλο. Για έναν άνθρωπο που θα του λείψει. Και κυρίως για όλα εκείνα που δεν πρόλαβε να του πει. «Δεν πρόλαβα να του πω όσα ήθελα». Μερικές φορές, οι πιο δύσκολες λέξεις είναι αυτές που μένουν για πάντα ανείπωτες.