Situationship: Πώς το ξεπερνάμε όταν δεν υπήρξε ποτέ επίσημη σχέση

Δεν ήταν ακριβώς σχέση. Δεν ήταν όμως και κάτι ασήμαντο. Ένα situationship μπορεί να μην είχε ποτέ επίσημο τίτλο ή ξεκάθαρη δέσμευση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε συναισθηματική σύνδεση. Και κάπως έτσι, όταν τελειώνει, μπορεί να βρεθούμε να πονάμε χωρίς να ξέρουμε καν πώς να περιγράψουμε αυτό που χάσαμε. Ίσως δεν υπήρξε ποτέ η συζήτηση «χωρίζουμε». Ίσως δεν μάθαμε ποτέ τι ακριβώς ήθελε ο άλλος. Ίσως μείναμε με αναπάντητα ερωτήματα, μηνύματα που δεν ήρθαν ποτέ και ένα σωρό «αν». Και αυτό είναι που κάνει ένα situationship τόσο δύσκολο να ξεπεραστεί. Δεν πενθούμε μόνο αυτό που ζήσαμε. Πολλές φορές πενθούμε και αυτό που πιστεύαμε ότι θα μπορούσε να γίνει. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να πάρουμε απόσταση και να ξαναβρούμε τον εαυτό μας;

Πώς ξεπερνάμε ένα Situationship χωρίς να πάρουμε ποτέ το closure που θέλουμε

1. Δημιουργούμε απόσταση

Το πρώτο και ίσως πιο δύσκολο βήμα είναι να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε τη συναισθηματική σύνδεση. Λιγότερα μηνύματα, λιγότερο checking στα social media και, αν χρειάζεται, ένα διάστημα χωρίς καθόλου επικοινωνία μπορούν να βοηθήσουν. Δεν πρόκειται για παιχνίδι ή για προσπάθεια να κάνουμε τον άλλον να μας αναζητήσει. Πρόκειται για το να δώσουμε στον εαυτό μας τον χώρο που χρειάζεται για να αποσυνδεθεί. Αν η πλήρης απομάκρυνση δεν είναι εφικτή, για παράδειγμα επειδή έχετε κοινούς φίλους ή εργάζεστε μαζί, μπορούμε τουλάχιστον να περιορίσουμε την προσωπική και συναισθηματική επαφή.

2. Αποδεχόμαστε ότι ίσως δεν πάρουμε ποτέ όλες τις απαντήσεις

Στα situationships η ασάφεια είναι συχνά μέρος της ίδιας της δυναμικής. Μπορεί να αναρωτιόμαστε: «Τι ένιωθε τελικά;», «Γιατί δεν προχώρησε;», «Μήπως έκανα κάτι λάθος;», «Υπήρχε περίπτωση να γίνει σχέση;», Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να μην πάρουμε ποτέ μια απάντηση που θα μας ικανοποιήσει. Όσο περιμένουμε από τον άλλον να μας δώσει το closure που χρειαζόμαστε, μπορεί να παραμένουμε συναισθηματικά δεμένοι. Κάποιες φορές το closure δεν έρχεται από μια τελευταία συζήτηση, αλλά από την απόφαση να σταματήσουμε να περιμένουμε.

Δεν ήταν σχέση, αλλά η καρδιά σου δεν το ξέρει

3. Δεν υποτιμάμε αυτό που ζήσαμε

«Μα δεν ήσασταν καν μαζί». Αυτή είναι ίσως μία από τις πιο άχρηστες φράσεις που μπορεί να ακούσει κάποιος μετά από ένα situationship. Η απουσία επίσημου τίτλου δεν ακυρώνει τα συναισθήματα. Αν δεθήκαμε με έναν άνθρωπο, αν δημιουργήθηκαν προσδοκίες, οικειότητα και συναισθηματική σύνδεση, είναι απολύτως φυσιολογικό να πονάμε όταν αυτό τελειώνει. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσουμε τη στενοχώρια μας για να είναι πραγματική.

VIRAL

Ο Ζαραλίγκος «καίει» Πατούλη, Κικίλια, Πλεύρη για την γιατρό που… σκότωσε τον Μαζωνάκη!

«Βόμβα» από τον Γρηγόρη Λέων για την υπόθεση Μαζωνάκη: «Οι τοξικολογικές εξετάσεις γίνονται όλο και πιο κρίσιμες»

Ταμείο ανεργίας τέλος: Τι αλλάζει και ποιους αφορά

4. Ξεχωρίζουμε τον άνθρωπο από αυτό που φανταστήκαμε

Εδώ βρίσκεται συχνά η μεγαλύτερη παγίδα. Μπορεί να μη μας λείπει μόνο ο άνθρωπος. Μπορεί να μας λείπει η πιθανότητα μιας σχέσης μαζί του. Το «θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει κάτι» μπορεί να γίνει πολύ πιο ισχυρό από αυτό που πραγματικά ζήσαμε. Γι’ αυτό έχει αξία να κάνουμε μια απλή ερώτηση στον εαυτό μας: Μου λείπει αυτό που πραγματικά είχαμε ή αυτό που ήλπιζα ότι θα αποκτούσαμε; Η απάντηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ολόκληρη την ιστορία.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεπεράσεις ένα Situationship;

5. Δεν βιαζόμαστε να το ξεπεράσουμε

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε κάποιον. Μπορεί να περάσουν εβδομάδες ή μήνες. Μπορεί μια μέρα να νιώθουμε καλά και την επόμενη να επιστρέψει η νοσταλγία. Αυτό δεν σημαίνει ότι γυρίζουμε πίσω. Η συναισθηματική αποφόρτιση δεν είναι ευθεία γραμμή. Δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας και αποφεύγουμε να συγκρίνουμε τη δική μας πορεία με εκείνη κάποιου άλλου.

6. Ερχόμαστε πιο κοντά στους ανθρώπους μας

Όταν είμαστε συναισθηματικά απορροφημένοι από έναν άνθρωπο, πολλές φορές απομακρυνόμαστε χωρίς να το καταλαβαίνουμε από τους υπόλοιπους. Οι φίλοι και η οικογένεια μπορούν να λειτουργήσουν ως υπενθύμιση ότι η ζωή μας είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή τη μία σύνδεση. Μια έξοδος, μια συζήτηση, μια βόλτα ή ακόμη και μια βραδιά στο σπίτι με ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς μπορεί να βοηθήσει περισσότερο από όσο περιμένουμε.

Όταν δεν υπήρξε ποτέ «μαζί», αλλά υπάρχει χωρισμός

7. Ξαναβάζουμε τη χαρά στην καθημερινότητά μας

Το να προχωρήσουμε δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να στενοχωριόμαστε από τη μία μέρα στην άλλη. Σημαίνει ότι αρχίζουμε σταδιακά να δημιουργούμε χώρο και για άλλα συναισθήματα. Ένα χόμπι, η γυμναστική, μια εκδρομή, μια έξοδος, ένα καινούργιο project ή κάτι που πάντα θέλαμε να δοκιμάσουμε μπορούν να μας βοηθήσουν να ξανασυνδεθούμε με κομμάτια του εαυτού μας που ίσως είχαμε αφήσει στην άκρη.

8. Αναρωτιόμαστε τι μάθαμε

Κάθε σχέση, ακόμη και μια σχέση χωρίς τίτλο, μπορεί να μας μάθει κάτι. Τι χρειαζόμαστε από έναν άνθρωπο για να νιώθουμε ασφάλεια; Τι σημαίνει για εμάς δέσμευση; Πόση ασάφεια μπορούμε να διαχειριστούμε; Μήπως ανεχτήκαμε κάτι που τελικά δεν μας έκανε καλό; Και κυρίως: τι θέλουμε πραγματικά από την επόμενη σχέση μας; Αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να μετατρέψουν μια δύσκολη εμπειρία σε καλύτερη γνώση του εαυτού μας.

Το πιο δύσκολο τέλος είναι αυτό που δεν είχε ποτέ ξεκάθαρη αρχή

9. Επιστρέφουμε στον εαυτό μας

Κάποια στιγμή η ερώτηση αλλάζει. Από το: «Πώς θα τον/την ξεπεράσω;» πηγαίνουμε στο: «Τι χρειάζομαι εγώ τώρα;». Και αυτή η αλλαγή είναι σημαντική. Φροντίζουμε το σώμα μας, την καθημερινότητά μας, τους ανθρώπους μας, τα ενδιαφέροντά μας και τα σχέδιά μας. Δεν περιμένουμε από έναν άλλον άνθρωπο να μας ξαναδώσει την αίσθηση ότι η ζωή μας έχει ενδιαφέρον. Τη δημιουργούμε ξανά εμείς.

10. Θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι

Ένα situationship μπορεί να είναι δύσκολο ακριβώς επειδή δεν υπάρχει πάντα ένας ξεκάθαρος τρόπος να εξηγήσουμε τι χάσαμε. Δεν υπήρχε επέτειος. Δεν υπήρχε επίσημος χωρισμός. Ίσως δεν υπήρξε ποτέ καν η λέξη «σχέση». Υπήρχαν όμως συναισθήματα. Και αυτά είναι αρκετά για να κάνουν το τέλος δύσκολο. Αν νιώθουμε ότι η στενοχώρια επιμένει ή επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά μας, η συζήτηση με έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί επίσης να αποτελέσει σημαντική μορφή στήριξης.

Δεν είχε τίτλο. Είχε όμως συναισθήματα.

Τελικά, είναι φυσιολογικό να πονάμε για ένα situationship;

Ναι. Δεν χρειάζεται μια σχέση να έχει επίσημο τίτλο για να αφήσει πίσω της συναισθήματα, αναμνήσεις και προσδοκίες. Μπορούμε να πενθήσουμε κάτι που δεν έγινε ποτέ «επίσημο». Μπορούμε να μας λείψει ένας άνθρωπος που δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικός μας. Και μπορούμε να χρειαστούμε χρόνο για να αποδεχτούμε όχι μόνο το τέλος όσων ζήσαμε, αλλά και το τέλος όσων ελπίζαμε ότι θα ζήσουμε.

Ίσως τελικά το πιο σημαντικό βήμα είναι να σταματήσουμε να ψάχνουμε τι θα μπορούσε να είχε γίνει και να αρχίσουμε να κοιτάμε τι θέλουμε να γίνει από εδώ και πέρα. Γιατί το να προχωρήσουμε δεν σημαίνει ότι διαγράφουμε όσα νιώσαμε. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μη μείνουμε για πάντα μέσα σε αυτά.