Τι συνέβη στο κινεζικό ποδόσφαιρο; Από τους μισθούς-μαμούθ στα λουκέτα – Πώς η κινεζική Super League αυτοκτόνησε οικονομικά!

Το 2016, η κινεζική Super League (CSL) έμοιαζε με το νέο «El Dorado» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Μεταγραφές που έσπαγαν τα κοντέρ, μισθοί που ζάλιζαν ακόμη και τους αστέρες της Premier League και ένα όραμα που έφτανε μέχρι την κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Λιγότερο από μια δεκαετία αργότερα, το όνειρο έχει μετατραπεί σε έναν εφιάλτη χρεοκοπιών, διαλυμένων συλλόγων και άδειων γηπέδων. Τι πήγε, όμως, τόσο στραβά στην Κίνα;

Η γέννηση και η αργή εκκίνηση (2004-2012)

Η CSL προέκυψε το 2004 από τις «στάχτες» της παλαιότερης Jia-A League, με στόχο να εκσυγχρονίσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Κίνα. Στα πρώτα της βήματα, η λίγκα ήταν μια σκιά του εαυτού της: χαμηλή προσέλευση, ελάχιστος ανταγωνισμός και οικονομικοί περιορισμοί που δεν επέτρεπαν επενδύσεις. Ωστόσο, οι διοργανωτές δούλευαν επιμελώς για να βελτιώσουν τη διαιτησία και τον επαγγελματισμό. Σύλλογοι όπως η Shenzhen FC και η Dalian αναδείχθηκαν σε πρωτοπόρους, θέτοντας τα θεμέλια για την επέκταση που θα ακολουθούσε.

Το «Όραμα» του Xi Jinping και η έκρηξη των δαπανών

Το σημείο καμπής ήρθε το 2013, με την άνοδο του Xi Jinping στην εξουσία. Ως λάτρης του αθλήματος, ο Κινέζος πρόεδρος έθεσε ένα τολμηρό σχέδιο 50 σημείων: η Κίνα να γίνει ποδοσφαιρική υπερδύναμη, να φιλοξενήσει και –τελικά– να κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο έως το 2050. Ο οδικός χάρτης προέβλεπε 20.000 ποδοσφαιρικά σχολεία και 70.000 νέα γήπεδα.

VIRAL

Στέλλα Πάσσαρη: Η άπιστη σχέση και ο θάνατος που την γονάτισε – Η άγνωστη ζωή της «αδερφής» της Τούνη

Τίτλοι τέλους για αγαπημένο ζευγάρι – Ο χωρισμός-σοκ πασίγνωστης ηθοποιού μετά από 8 μήνες

Μελίνα Νικολαΐδη: Στην Πάρο με τον πρώην γνωστού μοντέλου του GNTM – Η κοινή τους εμφάνιση που άναψε «φωτιές»

Το ποδόσφαιρο μετατράπηκε ξαφνικά σε εργαλείο «soft power» και εθνικής υπερηφάνειας. Πλούσιες επιχειρήσεις, κυρίως από τον τομέα των ακινήτων, είδαν την επένδυση στα σπορ ως τον καλύτερο τρόπο για να ευθυγραμμιστούν με την κυβερνητική ατζέντα. Το 2016, η λίγκα «εξαγρίωσε» την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα, ξοδεύοντας 331 εκατομμύρια λίρες σε μεταγραφές, ξεπερνώντας ακόμα και την αγγλική Premier League.

Τα «αστέρια» και οι εξωπραγματικοί μισθοί

Ονόματα όπως ο Oscar (60 εκατ. λίρες), ο Hulk και ο Jackson Martinez έγιναν οι πρεσβευτές αυτής της νέας τάξης πραγμάτων. Ο Carlos Tevez, μετακομίζοντας στη Shanghai Shenhua, έφτασε να αμείβεται με περίπου 600.000 λίρες την εβδομάδα, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες στον κόσμο. Παράλληλα, κορυφαίοι προπονητές όπως ο Luiz Felipe Scolari, ο Fabio Cannavaro και ο Manuel Pellegrini έφτασαν στην Ασία για να μεταφέρουν την ευρωπαϊκή τεχνογνωσία.

Η «φούσκα» που δεν είχε αντίκρισμα

Το μοντέλο, ωστόσο, ήταν εξαρχής σαθρό. Η ραγδαία αύξηση των δαπανών δεν συνοδεύτηκε από καμία αύξηση των εσόδων. Οι σύλλογοι δεν ήταν αυτόνομες επιχειρήσεις, αλλά «παραρτήματα» των μητρικών εταιρειών τους. Όταν η κινεζική οικονομία, και ειδικότερα ο κλάδος των ακινήτων, άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα, το «οικοδόμημα» κατέρρευσε.

Η κυβέρνηση, αντιλαμβανόμενη την επικινδυνότητα της κατάστασης, προσπάθησε να επιβάλει «φρένο». Εισήχθη «φόρος πολυτελείας» στις μεταγραφές, ανώτατα όρια μισθών και περιορισμοί στους ξένους παίκτες, με στόχο την ανάπτυξη εγχώριου ταλέντου. Τα μέτρα, όμως, ήρθαν πολύ αργά.

Το δραματικό τέλος και το μάθημα της ιστορίας

Το 2020, η Jiangsu Suning κατέκτησε το πρωτάθλημα, για να διαλυθεί μόλις λίγους μήνες αργότερα, καθώς η ιδιοκτήτρια εταιρεία αποσύρθηκε λόγω οικονομικών πιέσεων. Η Evergrande, ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές ακινήτων, βυθίστηκε σε κρίση χρέους, παρασύροντας στον πάτο και την ποδοσφαιρική της ομάδα.

Μισθοί έμειναν απλήρωτοι, παίκτες αποχώρησαν και δεκάδες σύλλογοι διαλύθηκαν ή αποχώρησαν από το επαγγελματικό πρωτάθλημα. Η κινεζική Super League, που κάποτε φιλοδοξούσε να κατακτήσει τον κόσμο, παλεύει σήμερα για την επιβίωσή της.

Η εμπειρία της Κίνας παραμένει μια ηχηρή «καμπάνα» για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο: η ανάπτυξη χωρίς βιώσιμο επιχειρηματικό μοντέλο, η υπερβολική εξάρτηση από ιδιωτικά κεφάλαια που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες και η έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού είναι τα συστατικά μιας βέβαιης καταστροφής. Το κινεζικό «θαύμα» δεν ήταν τελικά παρά μια εντυπωσιακή φούσκα, η οποία, αφού άστραψε για μια στιγμή, έσκασε αφήνοντας πίσω της μόνο ερείπια.