Νίκος Καλογερόπουλος: Η σπάνια και θλιμμένη παρουσία του στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του πριν αποσυρθεί οριστικά – Γιατί ήταν μαυροφορεμένος;

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε επιλέξει έναν δρόμο εντελώς διαφορετικό από εκείνον που χάραξε η έντονη, λαμπερή και απαιτητική καλλιτεχνική ζωή της Αθήνας. Ο αγαπημένος ηθοποιός και σκηνοθέτης, ένας άνθρωπος με βαθιά ευαισθησία και ασυμβίβαστη φύση, αποφάσισε να κρατήσει συνειδητά αποστάσεις από τα φώτα της δημοσιότητας, τα τηλεοπτικά πλατό και τις κοσμικές εμφανίσεις. Οι δημόσιες παρουσίες του είχαν γίνει πια ελάχιστες και μετρημένες στα δάχτυλα.

Μία από τις τελευταίες φορές που ο φωτογραφικός φακός τον είχε απαθανατίσει ανάμεσα σε συναδέλφους του ήταν στις 28 Φεβρουαρίου 2020, όταν βρέθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών για να αποχαιρετήσει τον σπουδαίο Κώστα Βουτσά. Εκείνη η παρουσία του, διακριτική και σιωπηλή, απέπνεε την αύρα ενός ανθρώπου που είχε ήδη αρχίσει να στρέφει το βλέμμα του αλλού, πέρα και έξω από τα στενά όρια της πρωτεύουσας, αναζητώντας κάτι πιο ουσιαστικό, πιο γήινο και δημιουργικό.

Το «Τρενοτεχνείο» στην Κυπαρισσία: Όταν ένας σκουπιδότοπος έγινε κοιτίδα πολιτισμού

Το μεγάλο προσωπικό όραμα του Νίκου Καλογερόπουλου βρήκε τον τόπο του στην Κυπαρισσία. Εκεί, μακριά από την αθηναϊκή χαρντκορ πραγματικότητα, ο ηθοποιός αφιέρωσε την ψυχή, τον χρόνο και τις δυνάμεις του στη δημιουργία του «Τρενοτεχνείου», ενός μοναδικού πολυχώρου πολιτισμού που έμελλε να αλλάξει τον πολιτιστικό χάρτη της ευρύτερης περιοχής, φιλοξενώντας θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και καλλιτεχνικές δράσεις υψηλού επιπέδου.

VIRAL

Αποκάλυψη βόμβα στην Πάρο: Πού ήταν ο ναυαγοσώστης την ώρα που ο 4χρονος ψυχορραγούσε στην πισίνα; Το σκοτεινό παρασκήνιο της τραγωδίας!

Ο μυστηριώδης «θείος»-χρηματοδότης, το i-phone 17 Pro την επομένη του φόνου και η Αμερικανίδα σύζυγος που «έκαψε» τον 26χρονο δολοφόνο της Κυψέλης!

Βασίλης Μπισμπίκης: Συγκίνηση για την απώλεια – Η αποχαιρετιστήρια ανάρτηση

Όπως είχε εξομολογηθεί ο ίδιος σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Το Πρωινό» στις 30 Δεκεμβρίου 2024 —λίγο πριν φύγει από τη ζωή—, η κάθοδός του στην επαρχία δεν είχε στόχο μια απλή, άνετη ή εύκολη ζωή. Ήταν μια απόφαση καρδιάς, μια πράξη βαθιάς ευθύνης απέναντι στον τόπο.

«Στο χωριό εγώ δεν πήγα για να κάνω καλύτερη ζωή. Πήγα για το Τρενοτεχνείο. Είχα να κατέβω πολλά χρόνια, 5 – 6 χρόνια, και όταν κατέβηκα μετά από χρόνια στον σταθμό της Κυπαρισσίας, το ωραιότερο σημείο της πόλης… αυτό με ενόχλησε πολύ. Και λέω θα κάνω κάτι εδώ ρε παιδί μου στα τρένα. Ο σταθμός, επειδή είναι απόμερα, στην άκρη της πόλης, ήταν ο σκουπιδοντενεκές της Κυπαρισσίας. Το πήρα έτσι πατριωτικά και λέω εδώ θα αναστήσουμε. Έλειπε και ο χώρος ο πολιτιστικός σε όλη την περιφέρεια», είχε περιγράψει με πάθος.

Το αποτέλεσμα δικαίωσε το όραμά του. Ο χώρος μεταμορφώθηκε σε ένα αριστούργημα. Στη σκηνή του Τρενοτεχνείου πέρασαν κορυφαίοι καλλιτέχνες του ελληνικού πενταγράμμου και του θεάτρου, όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Σωκράτης Μάλαμας. Εκεί που κάποτε υπήρχε εγκατάλειψη και σκουπίδια, δημιουργήθηκε μια ζεστή, ζωντανή εστία πολιτισμού.

Το σοκ της βαρβαρότητας: Η διάρρηξη που του «τσάκισε» την καρδιά

Ωστόσο, το όνειρο αυτό δεν έμεινε ανέπαφο από τις άσχημες πτυχές της πραγματικότητας. Στην ίδια αποκαλυπτική συνέντευξη, ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε μοιραστεί με το κοινό μια βαθιά τραυματική εμπειρία που είχε κλονίσει τον ψυχικό του κόσμο: την εισβολή αγνώστων στον χώρο του πολιτισμού και τις εκτεταμένες ζημιές που προκάλεσαν. Παρότι οι δράστες δεν είχαν αφαιρέσει κάτι υλικό, η καταστροφή που άφησαν πίσω τους ήταν τεράστια.

«Δεν πήραν τίποτα αλλά δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Τα έσπασαν όλα… Πάμε λοιπόν να πάρουμε τα σκηνικά του Πλούταρχου και ξαφνικά βλέπω σπασμένο το τζάμι της πόρτας μπροστά και παθαίνω σοκ», είχε εξομολογηθεί, περιγράφοντας τα συναισθήματά του με στίχους από την ταινία του «Η πίστα του Σπήλιου»:

«Δεν έχει τόπο η χαρά στο σπίτι μου ν’ ανθίσει… μέσα φωτιά, έξω φωτιά και ποιος θα την σβήσει; Κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά. Τι βλέπω; Δεν κατέχω. Τα είχα όλα μέχρι χθες. Τίποτα πια δεν έχω… Μη με φορτώνεις για να δεις πόσα μπορώ ν’ αντέξω».

Και όμως, ακόμη και μέσα από τα χαλάσματα, η δύναμη της ψυχής του μίλησε: «Και λέω μετά “κοίτα αυτό με σήκωσε. Λέω κοίτα τη στάχτη που άφησες. Εγώ την κάνω χώμα. Ξανά φυτεύω απ’ την αρχή και τραγουδάω ακόμα”».

Αυτή η τηλεοπτική του εμφάνιση, λίγο πριν κλείσει οριστικά τον κύκλο της ζωής του, έμελλε να αποτελέσει το πνευματικό του «ευχαριστώ» και μια παρακαταθήκη αγάπης για την τέχνη, την Κυπαρισσία και το όνειρο που έγινε πράξη.