Βίντεο σοκ από την Ιταλία: Ακροδεξιός επιχειρηματίας ξυλοκοπά μετανάστη και ποστάρει το βίντεο στο διαδίκτυο!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σε μια εποχή όπου το πολιτικό θερμόμετρο στην Ευρώπη ανεβαίνει επικίνδυνα και ο κοινωνικός ιστός δοκιμάζεται από ρητορικές μίσους και ξενοφοβικά σύνδρομα, ένα βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας από την Ιταλία ήρθε να ταράξει τα νερά, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων. Πρωταγωνιστής, ο Τζουζέπε Μπαρμπόνι, ένας επιχειρηματίας και πρωταθλητής πολεμικών τεχνών, ο οποίος δεν δίστασε να μετατρέψει έναν δρόμο της πόλης Σαν Μπενεντέτο ντελ Τρόντο σε «ρινγκ», επιτιθέμενος με πρωτοφανή αγριότητα σε έναν μετανάστη. Το γεγονός ότι ο Μπαρμπόνι αποτελεί ενεργό στέλεχος του νεοσύστατου ακροδεξιού κόμματος «Εθνικό Μέλλον» προσδίδει στο περιστατικό διαστάσεις που υπερβαίνουν το πλαίσιο ενός απλού καυγά, αγγίζοντας τα όρια της πολιτικής νομιμοποίησης της βίας.

Το χρονικό της επίθεσης: Μια εικόνα που προκαλεί φρίκη

Όλα ξεκίνησαν σε έναν πολυσύχναστο δρόμο της πόλης, όταν ο Μπαρμπόνι ήρθε σε λεκτική αντιπαράθεση με έναν μετανάστη ιρακινής καταγωγής. Στο βίντεο που ο ίδιος ο δράστης φρόντισε να αναρτήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –πιθανότατα ως επίδειξη ισχύος– φαίνεται καθαρά η σκηνή της επίθεσης. Μετά από μια σύντομη λεκτική ένταση, ο Μπαρμπόνι, χρησιμοποιώντας την εκπαίδευσή του στις πολεμικές τέχνες, ρίχνει τον αλλοδαπό στο έδαφος με χειρουργική ακρίβεια.

Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Αφού τον ακινητοποίησε, άρχισε να τον γρονθοκοπεί επανειλημμένα στο πρόσωπο, με μια μανία που σοκάρει τους θεατές. Το περιστατικό ολοκληρώθηκε με τον Μπαρμπόνι να «πετά» τον αιμόφυρτο άνδρα στην άκρη του πεζοδρομίου, σαν να επρόκειτο για άψυχο αντικείμενο. Η επιλογή του δράστη να δημοσιοποιήσει ο ίδιος το βίντεο, αντί να το κρύψει, μαρτυρά μια βαθιά πεποίθηση ότι τέτοιες πράξεις τυγχάνουν αποδοχής ή και θαυμασμού από ένα συγκεκριμένο κοινό.

Η «δικαιολογία» και η ρητορική του μίσους

«Ο Ιρακινός αυτός ενοχλεί εδώ και μήνες την πόλη και το τελευταίο εικοσιτετράωρο δημιούργησε χάος», έγραψε ο Μπαρμπόνι στα social media, προσπαθώντας να ντύσει την ωμή βία με τον μανδύα της «κοινωνικής υπεράσπισης». Πρόκειται για μια κλασική πρακτική, όπου ο δράστης αυτοανακηρύσσεται σε «τιμωρό» και προστάτη της δημόσιας τάξης, υποβιβάζοντας το θύμα σε έναν «εισβολέα» που πρέπει να εξοντωθεί.

Αυτή η ρητορική δεν είναι τυχαία. Είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την ιδεολογία του κόμματος «Εθνικό Μέλλον», το οποίο έχει συσταθεί μόλις πριν από λίγους μήνες, με επικεφαλής τον απόστρατο στρατηγό Ρομπέρτο Βανάτσι. Το κόμμα αυτό αποτελεί μια νέα δύναμη στο ιταλικό πολιτικό στερέωμα και οι θέσεις του κινούνται στα όρια του ακραίου: υποστηρίζει τον υποχρεωτικό επαναπατρισμό των παράτυπων μεταναστών, βρίσκεται σε ανοικτή ρήξη με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, ενώ έχει προκαλέσει σάλο δηλώνοντας ότι η γυναικοκτονία δεν αποτελεί ιδιαίτερο έγκλημα, αλλά «μια δολοφονία σαν όλες τις άλλες».

Η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας και της πολιτικής σκηνής

Η κίνηση του Μπαρμπόνι προκάλεσε την άμεση καταδίκη από το μεγαλύτερο μέρος του ιταλικού Τύπου, που είδε στο πρόσωπό του έναν επικίνδυνο «αυτοδιορισμένο σερίφη». Ακόμη και ο κεντροδεξιός δήμαρχος του Σαν Μπενεντέτο ντελ Τρόντο, ο Νικόλα Μοτσόνι, αναγκάστηκε να πάρει δημόσια θέση, προσπαθώντας να διαχωρίσει την πόλη του από τέτοιες συμπεριφορές. «Λαμβάνουμε αποστάσεις από τέτοιου είδους γεγονότα, η αυτοδικία δεν αποτελεί τη σωστή επιλογή», δήλωσε, αναγνωρίζοντας ότι η βία στον δημόσιο χώρο υπονομεύει το κράτος δικαίου.

Παρά την καταδίκη, το ερώτημα που παραμένει είναι πώς ένας τέτοιος άνθρωπος έχει καταφέρει να εκφράζει πολιτικά ένα μέρος του ιταλικού λαού. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα «Εθνικό Μέλλον» συγκεντρώνει ένα διόλου ευκαταφρόνητο 6,2% της πρόθεσης ψήφου. Αυτό το ποσοστό «καμπανάκι» υποδηλώνει ότι υπάρχει ένα σημαντικό στρώμα της κοινωνίας που, είτε από αγανάκτηση για τα προβλήματα της καθημερινότητας είτε από ιδεολογική ταύτιση, βλέπει με θετικό μάτι την «αποφασιστικότητα» που επιδεικνύουν στελέχη όπως ο Μπαρμπόνι.

Η άνοδος του «ακροδεξιού λαϊκισμού»

Η περίπτωση Μπαρμπόνι είναι η κορυφή του παγόβουνου. Αντικατοπτρίζει μια αυξανόμενη τάση στην Ευρώπη όπου η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται από τις αίθουσες των κοινοβουλίων στους δρόμους, υπό τη μορφή βίαιων πράξεων. Η στρατηγική του κόμματος «Εθνικό Μέλλον» είναι σαφής: εκμεταλλεύεται τον φόβο, την ανασφάλεια και τα κοινωνικά στερεότυπα για να αποκτήσει «πολιτικό εκτόπισμα».

Όταν ένα κόμμα απορρίπτει την ισότητα των φύλων, τις ατομικές ελευθερίες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και υιοθετεί μια τόσο σκληρή στάση απέναντι στους μετανάστες, δημιουργεί το ιδανικό «θερμοκήπιο» για να ανθίσουν προσωπικότητες όπως ο Μπαρμπόνι. Ο ίδιος, ως «πρωταθλητής πολεμικών τεχνών», αισθάνεται ότι το σώμα του είναι το όπλο της πολιτικής του ιδεολογίας. Και αυτή η αίσθηση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη δημοκρατία.

Η πρόκληση για το μέλλον της Ιταλίας

Η Ιταλία, μια χώρα με έντονη πολιτική ιστορία και βαθιές κοινωνικές αντιθέσεις, καλείται να αντιμετωπίσει ένα υπαρξιακό ερώτημα: Πόσο «μέλλον» μπορεί να έχει ένα «Εθνικό Μέλλον» που βασίζεται στη βία και τον διχασμό; Η συμπεριφορά του Μπαρμπόνι δεν είναι απλώς μια παραβίαση του ποινικού κώδικα. Είναι μια ευθεία επίθεση στις αξίες του δυτικού πολιτισμού. Όταν η βία εξωραΐζεται ως «απάντηση» στο χάος, τότε το ίδιο το κράτος χάνει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, παραδίδοντας τα κλειδιά σε παρακρατικές νοοτροπίες.

Η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για τον Τζουζέπε Μπαρμπόνι, αλλά η κοινωνία οφείλει να αναρωτηθεί: πώς φτάσαμε στο σημείο ένας επιχειρηματίας να θεωρεί ότι είναι πάνω από τον νόμο; Η άνοδος του «Εθνικού Μέλλοντος» στις δημοσκοπήσεις δείχνει ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά κυρίως αξιακή. Εάν η Ιταλία δεν υψώσει ένα ισχυρό τείχος λογικής απέναντι στον ακραίο λαϊκισμό, τέτοια περιστατικά θα πάψουν να αποτελούν την εξαίρεση και θα γίνουν ο κανόνας της καθημερινότητας.

Το «Εθνικό Μέλλον» και ο στρατηγός Βανάτσι έχουν χτίσει την πολιτική τους καριέρα πάνω στην αμφισβήτηση των θεσμών. Όμως, όπως απέδειξε η ιστορία, όταν οι θεσμοί καταρρέουν, αυτοί που πρώτοι υποφέρουν είναι οι πολίτες. Η αυταπάτη του Μπαρμπόνι ότι «καθαρίζει την πόλη» με γροθιές, σύντομα θα συγκρουστεί με την πραγματικότητα του νόμου. Το ζητούμενο είναι αν η ιταλική κοινωνία θα αφήσει αυτό το 6,2% να γίνει μια επικίνδυνη πλειοψηφία που θα επιβάλλει τη βία ως «λύση» στα προβλήματα της χώρας.