Είναι η Ελλάδα χειρότερη από όλες τις χώρες της Ε.Ε; Ειδικός δίνει την απάντηση

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Το μεγαλύτερο ψέμα που ακούμε, και το ακούμε από όλους, είναι ότι αυτά τα οποία υπόσχονται θα βγάλουν τη χώρα από τον κατήφορο, τον πραγματικό κατήφορο στον οποίο βρίσκεται. Δεν ακούμε τίποτα για ουσιαστικά σχέδια τα οποία θα μπορέσουν να πάνε τη χώρα στο επόμενο επίπεδο. Έτσι, εγώ έχω κάνει μια πρόβλεψη, και εδώ θα είμαι, ελπίζω, να με κρίνει ο κόσμος το τι έχω πει, ότι θα φτάσει η Ελλάδα να είναι η τελευταία χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε πάρα πολλές κρίσιμες μεταβλητές. Η τελευταία απολύτως. Και όταν μιλάμε για Ευρωπαϊκή Ένωση, μην έχεις στο μυαλό σου τη Γερμανία και την Αυστρία και την, ε, και τη Γαλλία. Να έχεις στο μυαλό σου και άλλες χώρες οι οποίες έχουν μπει και ειδικά πρόσφατα, τη Ρουμανία, την Πολωνία, τη Σλοβενία, τη Σλοβακία, ε, τη Βουλγαρία. Ότι συγκρινόμαστε με τέτοιες χώρες, και σε λίγο καιρό δεν θα μπορέσουμε να έχουμε καμία απολύτως, ε, τύχη, ε, στο να μπορούμε να σταθούμε σε αυτή την Ένωση με τις δικές μας δυνάμεις.

Δεν υπάρχει τίποτα που σε κάνει αισιόδοχο για αυτή τη χώρα;

Υπάρχει η νεολαία. Βλέπω ότι το επίπεδο της νεολαίας είναι, είναι εξαιρετικό. Δηλαδή, εγώ μιλάω με ανθρώπους και στις εκδηλώσεις που κάνουμε και στο δρόμο που με συναντάει ο κόσμος, με σταματάει και, και μου λέει πέντε πράγματα, και βλέπω ότι το έχουμε το επίπεδο αυτό. Αυτό ήταν και ο λόγος που έκανα και το τελευταίο βίντεο. Ότι αυτή η εικόνα την οποία βλέπω στην κοινωνία δεν είναι η εικόνα που βλέπω στην πολιτική. Εξαιρετικά δύσκολο στην Ελλάδα να πετύχει κάποιος οικονομική ανεξαρτησία, εξαιρετικά δύσκολο.

Ναι, γιατί το ’80 που ανέφερες τώρα, η δεκαετία, στη μεσαία τάξη μπορούσες να χτίσεις ένα σπίτι τότε.

Ίσως και κάτω από τη μεσαία τάξη.

Τώρα, ούτε με το κιάλι.

Εμένα οι γονείς μου, ε, δουλεύανε, ο πατέρας μου δούλευε στα σίδερα, η μητέρα μου δούλευε σε ένα πολυκατάστημα υπάλληλος λογιστηρίου, και καταφέρανε να, να έχουνε μονοκατοικία, να αγοράσουν αυτοκίνητο, να πηγαίνουν κάθε χρόνο διακοπές, να σπουδάσουνε παιδιά δύο. Δεν κάνανε πολλά άλλα πράγματα στη ζωή τους, αλλά τουλάχιστον καταφέρανε κάποια πράγματα που σήμερα για μία μέση οικογένεια είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν, εξαιρετικά δύσκολο. «Εγώ είμαι δικηγόρος», μου λέει μια αξιόλογη, ε, νεαρά κυρία, μου λέει, «εγώ είμαι δικηγόρος», μου λέει, «και τουλάχιστον έχω πάει στην Γαλλία, είμαι, είμαι καλά. Έχω τη, τη δουλειά μου, μπορώ να κάνω και εθελοντικά πέντε πράγματα, δεν με πειράζει και τα λοιπά, αλλά θεωρώ ότι είμαι οικονομικά αυτόνομη. Ο άλλος ο κόσμος τι θα κάνει;» Και της λέω, «Όπα, όπα, περίμενε λίγο. Τι εννοείς οικονομικά καλή; Δηλαδή, θα μου πεις ότι βγάζεις 5-6 χιλιάδες το μήνα;» Με κοιτάει, μου λέει, «Όχι», μου λέει, «τι εννοείς;» Μου λέει, «1.400 ευρώ παίρνω». Της λέω, «1.400 ευρώ το θεωρείς ότι είσαι…»

Οικονομικά καλά.

«…οικονομικά καλά;» Μου λέει, «Είμαι πολύ καλά, τώρα μπορώ να κάνω τα πράγματα που θέλω να κάνω». Της λέω, «Ε, έχεις οικογένεια;» Μου λέει, «Όχι». Και επειδή εγώ δεν μασάω τα λόγια μου γενικά, ειδικά όταν είμαι σε τέτοιες συζητήσεις, της λέω, τη ρωτάω, «Έχεις, είσαι σε σχέση με κάποιον;» Μου λέει, «Όχι». Της λέω, «Έχεις ποτέ συνειδητοποιήσει ότι αν γίνει μια στραβή, σε εισαγωγικά, και μείνεις έγκυος, αυτομάτως το εισόδημά σας, εσύ με το παιδί σου, μετά πέφτει κάτω από το όριο της φτώχειας;»

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μία δικηγόρος δεν έχει σκεφτεί αυτό το πράγμα που μόλις της είπες.

Λοιπόν, σε πληροφορώ ότι πάγωσε το δωμάτιο. Μπορούσες να ακούσεις καρφίτσα να πέφτει στο έδαφος. Μου λέει, «Όχι, προς Θεού, δεν έχω τέτοιο σκοπό». Γιατί δεν έχεις τέτοιο σκοπό; Γιατί δεν σου επιτρέπει, και να ήθελες να τον έχεις, δεν σου επιτρέπει η οικονομική σου δυνατότητα. Με λίγα λόγια, η οικονομική σου κατάσταση που θεωρείς εσύ ότι είναι και καλή, περιορίζει το αναπαραγωγικό σου δικαίωμα σαν άνθρωπος. Και όταν αυτό του το βάζεις του αλλουνού σε αυτή τη διάσταση και τον φέρνεις αντιμέτωπο με το πρόβλημα έτσι, αρχίζει να πιστεύει ότι, ναι, όντως τελικά η οικονομική μου κατάσταση δεν είναι τόσο καλή. Γιατί δεν της είπα, «Α, ρε παιδί μου, θες να πας να πάρεις ένα καλό αυτοκίνητο και δεν μπορείς;» Έτσι, δεν της είπα…

Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί…

Ναι, της είπα κάτι που είναι δικαίωμά της να το κάνει.

Και δικαίωμα της σαν γυναίκα.

Σαν γυναίκα είναι δικαίωμά της. Αν έχει ένα παιδί, να αποφασίσει χωρίς η κοινωνία με τον οικονομικό τρόπο να την περιορίζει, να της πει ότι ή θα είσαι φτωχή από εδώ και πέρα, κάτω από το όριο της φτώχειας, ή θα πρέπει να, να προσέξεις πάρα πολύ να μη σου τύχει αυτή η κατάσταση ή, αν σου τύχει, να κάνεις κάτι που δεν θα ήθελες.

Τι θα μπορούσε να κάνει αυτή η κοπέλα;

Αυτή η κοπέλα, ε, συγκεκριμένα, και κάθε κοπέλα και κάθε αγόρι που είναι σε αυτή την ηλικία, είναι λίγα τα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει. Πλέον δεν είμαστε στο στάδιο της προσωπικής ευθύνης. Είμαστε σε ένα στάδιο που πρέπει να μπορέσει, δηλαδή δεν είναι, ε, να αλλάξουμε δύο παίχτες και να γίνει, πρέπει να αρχίσουμε να έχουμε διαφορετική νοοτροπία. Είναι αυτά που λέω στο κανάλι. Είναι ότι θα πρέπει επιτέλους να γίνουμε μία χώρα που να έχουμε υψηλούς στόχους. Μπορούμε να το κάνουμε, έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό να το κάνουμε. Μου λένε, πρόσφατα μου είπανε, «Δεν τα χώνεις στον κόσμο, ότι τα χώνεις μόνο στους πολιτικούς, τα, ε, τι λες…»

Ότι υπάρχει και ατομική ευθύνη, ναι.

Ναι, ε, ότι υπάρχει, ότι φταίμε και εμείς που είμαστε εκεί. Θα μπορούσαμε, αν είμασταν ακόμη καλύτεροι, να είμασταν κάπου αλλού; Δεν θα μπορούσαμε. Δεν θα μπορούσαμε.

Μέχρι το 2026 πιστεύεις ότι ο κόσμος θέλει την αλλαγή;

Εντάξει, το «μαζί τα φάγαμε» ήτανε μια τεράστια ανοησία τώρα που την είπε κάποιος και την προσπάθησε να τη, να τη θεμελιώσει πάνω σε, πάνω σε ανέκδοτες πληροφορίες τις περισσότερες. Τώρα, το «μαζί τα φάγαμε» δεν είναι μαζί τα φάγαμε. Όταν εγώ έρχεσαι και ο μόνος τρόπος το παιδί μου να δει τον ήλιο μοίρα, επειδή δεν έχεις νοιαστεί για την εκπαίδευσή του, δεν έχεις νοιαστεί για να μπορέσει να έχει ευκαιρίες, να έχει ευκαιρίες και τα λοιπά, και όταν έρχομαι και σε παρακαλάω εγώ σαν πολιτικό να μου το βάλεις το παιδί μου σε μια θεσούλα για να μην πεινάσει, ε, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, συγγνώμη δηλαδή. Δηλαδή όταν φτιάχνεις την κοινωνία να σε έχει ανάγκη με τέτοιο τρόπο, έτσι, και μιλάμε και για πολιτικούς οι οποίοι δεν πετύχαν ιδιαίτερα πράγματα. Έτσι, δεν έχουνε τις καριέρες πίσω τους, τις μεταρρυθμίσεις που έχουνε κάποιοι άλλοι πολιτικοί, γιατί έχουνε περάσει μεγάλοι πολιτικοί από την Ελλάδα, από όλα τα κόμματα ξαναλέω. Έτσι, μεγάλοι, πολιτικοί οι οποίοι πραγματικά δεν θα, δεν θα υπήρχαμε σήμερα χωρίς αυτούς. Θα είμασταν σε μια κατάσταση πολύ χειρότερη. Τώρα μιλήσουμε για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο Ανδρέας Παπανδρέου που δημιούργησε ένα κοινωνικό κράτος το οποίο έχει αντιστάσεις ακόμα και σήμερα. Δηλαδή μιλάμε τώρα ότι υπάρχουνε καταστάσεις, αυτά που βγάζει ο Γεωργιάδης με τους Αμερικανούς που έρχονται εδώ και εξυμνούν το σύστημα υγείας, είναι αλήθεια όλα αυτά. Το σύστημα υγείας, επειδή η Αμερική δεν έφτιαξε ποτέ κοινωνικό σύστημα υγείας, σήμερα υπάρχουνε πράγματα τα οποία ή θα σε καταδικάσουν στη φτώχεια αν θα πας μέσω του επισήμου συστήματος, ή θα καταντήσεις να οδηγείς στο Μεξικό ή στον Καναδά να μπορείς να πάρεις φάρμακα, που ο Καναδάς έχει κοινωνικό κράτος.

Δηλώνουν…

Ναι, δηλαδή αυτό το κοινωνικό κράτος που έγινε όμως, έγινε επί της δεκαετίας του ’80. Δηλαδή κάποιοι πόροι πήγαν εκεί και χτίστηκαν αυτά τα πράγματα. Ο συγχωρεμένος ο Γεννηματάς έχει κάνει έργο το οποίο θεωρείται ότι είναι, είναι ένα από τα, έστησε ένα σύστημα από το πουθενά. Δεν πήγε να δει τι κάνουν οι άλλοι και τα λοιπά. Δηλαδή τότε που οι άλλοι κατέστρεφαν συστήματα υγείας, αυτός το έφτιαξε.