Συγκλονίζει ο Γιώργος Μπαρτζώκας: Τα δύσκολα παιδικά χρόνια με τον κουμουνιστή πατέρα του

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας σε μία σπάνια εξομολόγηση στην τηλεόραση, μίλησε για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια με τον πατέρα του στη φυλακή, για τον Ολυμπιακό, την τοξικότητα στην Ελλάδα, το ΝΒΑ, αλλά και για τον τρόπο που βίωσε τη θητεία του στην Μπαρτσελόνα.

Παρακολουθείστε τη συνέντευξη εδώ:

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή Monday Football Club, στην οποία αποκάλυψε άγνωστες ιστορίες από τη ζωή του, μίλησε για την πορεία του στον Ολυμπιακό αλλά και τη θητεία του στην Μπαρτσελόνα, για το ενδεχόμενο να βρεθεί στο ΝΒΑ αλλά και για τον πατέρα του που ήταν πολιτικός κρατούμενος.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Μπαρτζώκα

«Μιλάμε για έναν, για ένα παιδί που μέχρι τα 9 του χρόνια δεν ήταν ο πατέρας στο σπίτι. Καταλαβαίνετε ότι είναι σημαντικό».

Δημοσιογράφος: Φυλακισμένος;

Ναι, ήταν εξορία. Έκανε πολιτικό τουρισμό σε διάφορα νησιά, Λέρο…

Δημοσιογράφος: Πολιτικό τουρισμό, πολύ καλό αυτό.

«Αίγινα, Κέρκυρα, Γυάρο. Το, το ότι πήγα στη Λέρο, μια φορά είχα πάει. Δηλαδή 4 χρονών και έχω πολύ έντονη την εικόνα με τη μάνα μου».

Δημοσιογράφος: Επί Χούντας αυτό;

«Ναι. Αλλά ο πατέρας μου είχε διαλέξα αυτόν τον τρόπο, ξέρετε τότε υπήρχε το κλασικό ότι αν υπογράψεις.»..

Δημοσιογράφος: Ναι.

«το χαρτί κοινωνικών φρονημάτων, γυρίζεις πίσω. Οι αριστεροί τότε δεν, οι περισσότεροι από αυτούς τουλάχιστον, δεν το κάνανε. Και αυτό είχε μια μεγάλη γενναιότητα, άμα θέλεις»

Δημοσιογράφος: Πεθαίνανε για τις ιδέες τους, ας πούμε.

Ναι, είχε μια μεγάλη γενναιότητα, από την άλλη είχε και μια μεγάλη φθορά οικογενειακή, γιατί εμείς, ήμασταν δύο αδέρφια, με τη μητέρα μου αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Κάποια στιγμή…

Δημοσιογράφος: Οπότε και θυμό ίσως στον μπαμπά που βάζει τις ιδέες του πάνω από, από μας, ας πούμε;

«Ναι, ναι, ναι. Πέρασα, πέρασα αυτό το στάδιο έντονα. Ότι ας πούμε, 10 χρόνια πού ήσουν, ας πούμε; Γιατί δεν γύριζες πίσω; Μετά βέβαια όταν μεγάλωσα και αρκετά το ψάχνεις το πράγμα.»..

Δημοσιογράφος: Αρχίζεις και καταλαβαίνεις, ε;

«Μετά βέβαια είχα το προνόμιο, σαν μικρό παιδί όταν έγινε η Μεταπολίτευση, στο σπίτι μας να μπαινοβγαίνουν ή εμείς να μπαινοβγαίνουμε σε σπίτια μεγάλων ιστορικών στελεχών της, της αριστεράς. Προσωπικότητες σαν τον Λεωνίδα Κύρκο, σαν τον Μανώλη Γλέζο, σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, σαν τον Ηλία Ηλιού για τους παλιότερους. Που ξέρετε, να ακούς μόνο αυτούς τους ανθρώπους να μιλάνε, ήτανε τεράστια εμπειρία για μένα σαν παιδί.

Αλλά μεγάλωσα με, με έναν φόβο αν θέλεις. Υπάρχει και ο φόβος, ότι όταν μπαίναν ασφαλίτες στο σπίτι μας και ήμασταν μικροί, φοβόμουν τους αστυνομικούς μικρός. Να σου πω ότι όλα έχουν στη ζωή μια»…

Δημοσιογράφος: Επί Χούντας, ασφαλίτες, δηλαδή μπαίναν, μπαίναν ασφαλίτες στο σπίτι;

«Ναι, ναι, ναι. Να δουν, να ψάξουν τον πατέρα μου, όταν αυτός δεν ήταν ακόμα, όταν ήταν καταζητούμενος. Οπότε έχω μεγάλες.»..

Δημοσιογράφος: Εσείς γεννημένος το 1965, το λέω το έτος για να το τοποθετήσει κάποιος και χρονικά στην ιστορία, τι σημαίνει και πόσο χρονών είναι όταν συμβαίνουν αυτά. Ναι.

Ναι.

Δημοσιογράφος: Ναι, αλλά ο μπαμπάς νομίζω ήταν από πριν, πριν, πριν, και πριν, και προ Χούντας.

Kαι πριν και προ Χούντας, ναι. Και πριν Χούντας ήταν.

Δημοσιογράφος: Ε, πολύ… Κάπου μάλιστα διάβασα ότι η απόδραση τότε το 1955 από τη Βούρλα, από τις φυλακές…

Από τα Βούρλα, ναι.

Δημοσιογράφος: Από το, από τα Βούρλα, ναι. Είχε, είχε εμπνεύσει μεταξύ άλλων και τους σεναριογράφους για την μεγάλη απόδραση, μια ταινία με τον Στιβ ΜακΚουίν. Ισχύει αυτό κατά πόσο είναι…

«Είναι γεγονός».

Δημοσιογράφος: Α, είναι γεγονός, δεν είναι μύθος; Είναι αλήθεια.

Όχι, όχι είναι γεγονός. Θεωρείται, θεωρείται μία από τις κορυφαίες αποδράσεις από φυλ… άμα διαβάσεις την ιστορία το πώς έγινε, στην ιστορία των φυλακών.

Δημοσιογράφος: Φοβερό. Σας, σας είχε στα γήπεδα μετά;

«Κοιτάξτε, ο πατέρας μου μικρός δεν ήθελε, να ήμουνα παίκτης, μπασκετμπολίστας στο Μαρούσι, δεν ήθελε, ήθελε να, να πηγαίνω στο σχολείο, να σπουδάζω, να… λοιπά. Μετά σιγά-σιγά με την ιδέα αυτή, τη δέχτηκε και ερχόταν στα παιχνίδια. Όταν έγινα προπονητής παρακολουθούσε. Όταν πήραμε την Ευρωλίγκα το ’13 με τον Ολυμπιακό, πια ήταν μεγάλος και γυρίζοντας με το πούλμαν, που είχε 100.000 κόσμο μας περίμενε στο ΣΕΦ, είδα και τον πατέρα μου εκεί και έβριζα από μέσα μου. Ήταν μεγάλος άνθρωπος, έλεγα “πω πω θα τον πατήσουν εκεί”. Ευτυχώς τον βρήκανε κάποιοι άνθρωποι της ομάδας και τον φυγάδευσαν μέσα στα αποδυτήρια. Ήθελε και αυτός να ζήσει, ας πούμε, κατά κάποιο τρόπο τη χαρά τη δική μου.»