Η σπαρακτική ανάρτηση του Δέλλα: Σήμερα θα είχαν επέτειο με την Μαστροκώστα – «Θα σε θρηνώ πάντα και θα μας γιορτάζω κάθε τέτοια μέρα»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η σημερινή ημέρα θα έπρεπε να είναι γεμάτη χαρά, αναμνήσεις και οικογενειακές στιγμές για τον Τραϊανό Δέλλα και τη Γωγώ Μαστροκώστα. Αντί γι’ αυτό, η 28η Μαΐου μετατράπηκε φέτος σε μια από τις πιο δύσκολες και επώδυνες ημερομηνίες για τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή, καθώς συμπίπτει με την επέτειο του γάμου τους, μόλις ένα 24ωρο μετά την κηδεία της γυναίκας που στάθηκε στο πλευρό του για σχεδόν δύο δεκαετίες.

Ραγίζει καρδιές ο Τραϊανός Δέλλας

Ο Τραϊανός Δέλλας, εμφανώς συντετριμμένος από την απώλεια της συζύγου του, θέλησε να μοιραστεί δημόσια τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσα από μια βαθιά προσωπική ανάρτηση που συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους. Τα λόγια του, γεμάτα πόνο αλλά και αγάπη, αποτύπωσαν με τον πιο ανθρώπινο τρόπο τη δυσκολία του αποχωρισμού αλλά και τον ισχυρό δεσμό που εξακολουθεί να τους ενώνει, παρά τον θάνατο.

Ο πρώην διεθνής αμυντικός μίλησε για την ημέρα που ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, περιγράφοντάς τη ως την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του, ενώ χαρακτήρισε την ημέρα της κηδείας της ως τη δυσκολότερη που έχει βιώσει ποτέ. Η συγκίνηση έγινε ακόμη μεγαλύτερη καθώς στην ανάρτησή του συνόδευσε τα λόγια του με στιγμιότυπα από τον γάμο τους, ξυπνώντας αναμνήσεις από μια περίοδο γεμάτη χαμόγελα, ελπίδες και όνειρα για το μέλλον.

«Σήμερα πριν 16 χρόνια μας ένωσε ο θεός με τα δεσμά του γάμου, χθες αυτά τα δεσμά κόπηκαν πάλι από αυτόν. Εγώ θα είμαι πάντα δεμένος μαζί σου, μα τα δικά σου δεσμά έγιναν φτερά για πετάξεις ψηλά. Εκείνη η μέρα ήταν η καλύτερη της ζωής μου και χτες η χειρότερη, τέτοιο σενάριο ούτε σε ταινία, αλλά έτσι το ήθελε ο σεναριογράφος μας. Θα σε θρηνώ πάντα και θα μας γιορτάζω κάθε τέτοια μέρα. Χρόνια μας πολλά αγάπη μου. Και όπως έλεγες πάντα once beautiful, always beautiful και έτσι ήσουν τότε, και έτσι θα είσαι για πάντα!» έγραψε.

Ο γάμος τους είχε πραγματοποιηθεί στις 28 Μαΐου του 2010 σε στενό οικογενειακό κύκλο, μακριά από τα έντονα φώτα της δημοσιότητας. Παρότι και οι δύο υπήρξαν πρόσωπα με έντονη παρουσία στον δημόσιο χώρο, είχαν επιλέξει να προστατεύσουν την προσωπική τους ζωή και να διατηρούν χαμηλούς τόνους σε ό,τι αφορούσε την οικογένειά τους. Εκείνη η ημέρα είχε αποκτήσει ακόμη πιο ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς το ζευγάρι είχε συνδυάσει τον γάμο του με τη βάφτιση της κόρης τους, Βικτώριας. Οι δυο τους έμοιαζαν τότε να ζουν μια από τις πιο φωτεινές περιόδους της ζωής τους, χωρίς κανείς να μπορεί να φανταστεί τις δύσκολες μάχες που θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια.

Ο σπαρακτικός επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα

Ο Τραϊανός Δέλλας, με εμφανή δυσκολία να συγκρατήσει τη συγκίνησή του, στάθηκε μπροστά στο φέρετρο της γυναίκας με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του και μίλησε με λόγια που ράγισαν καρδιές. Αναφέρθηκε στη δύναμη, την αξιοπρέπεια και τη γενναιότητα που έδειξε η Γωγώ όλα αυτά τα χρόνια. Όσοι βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

«Άγγελέ μου… αγάπη μου. Έτσι με φώναζες. Έτσι με αποκαλούσες πάντα. Ο φύλακας άγγελός μου εσύ. Στο πεντηκοστό τρίτο γενέθλιο, όταν έμεινα απ’ έξω απ’ το δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν… συνειδητοποίησα ένα πράγμα. Εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει… πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου, μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ.

Μπορεί να μη στάθηκε στα μάτια σου δάκρυ όλα αυτά τα χρόνια για να μην προδοθείς, για να μη σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυα, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό”, γιατί απ’ την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό… τη Βικτώρια.

Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Και το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας… κι ευτυχώς είναι ανεξάντλητα. Όλα αυτά τα χρόνια ζήσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουνα, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα… δε σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου. Σε κάθε τράνταγμα που φώναζες, ήμουν εκεί. Μαζί σου. Ζήσαμε τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, με ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και τα πολύ δύσκολα μαθήματα.

Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που κρύβεις μέσα σου. Το “σ’ αγαπώ”, όσο κι αν το πω, είναι πολύ λίγο γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα. Το “ευχαριστώ” είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό, που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου. Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα… “μη φοβάσαι. Θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”.

Και βγήκαμε… όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά, κολυμπούσαμε σε ωκεανό… Αλλά και πάλι, σου είπα… “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα”. Και το ’κανες. Κι εγώ… θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο… σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου. Γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα… πέτα ψηλά. Μακριά από κάθε ασθένεια… μακριά από κάθε πόνο… μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου… Αλλά όπου κι αν είσαι… να ξέρεις… η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω… που τ’ αφιερώνει ο ένας στον άλλον… “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω… Αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη ότι πάλι… πάλι, πάλι σε εσένα θα ’ρχόμουνα. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δε θα φοβόμουνα… Πως για μια φορά και πάλι… θα ξανασκοτωνόμουνα”.

Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας απ’ τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια στιγμή. Να κρατήσετε αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε… επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο… να αγκαλιαστούμε περισσότερο… αλλά δυστυχώς, δε μπορούσαμε. Αυτό θα ’θελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δε λύγισε ποτέ. Και στέκομαι τόσο μικρός μπροστά της. Σε αυτά που μας έχει μάθει… που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μη φαινόταν… μπορεί να μην το έλεγε… αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δε θα πω “καλό ταξίδι”, μωρό μου… γιατί δε θα φύγεις ποτέ. Θα ’σαι μέσα μας… σε όλους μας. Ευχαριστώ πολύ για όλα».