Eurovision: Οι πιο επικίνδυνες στιγμές στην ιστορία του διαγωνισμού – Από τη Μαρίζα Κωχ στην Έντεν Γκολάν

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Eurovision αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα πιο λαμπερά, φαντασμαγορικά και γιορτινά τηλεοπτικά γεγονότα της Ευρώπης, πλημμυρισμένο από μουσική, χορό και χαμόγελα. Παρά τη γιορτινή της ατμόσφαιρα, η ιστορία του θεσμού έχει «σημαδευτεί» κατά καιρούς από επικίνδυνες καταστάσεις, τραυματισμούς και απρόβλεπτα περιστατικά που φέρνουν στην επιφάνεια μια πιο σκοτεινή πλευρά της διοργάνωσης, αποδεικνύοντας πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνει μια ζωντανή μετάδοση παγκόσμιου βεληνεκούς.

Η εισβολή στη σκηνή το 2018 και το πολιτικό μήνυμα

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και τρομακτικά περιστατικά ασφαλείας εκτυλίχθηκε στον μεγάλο τελικό της Λισαβόνας στην Πορτογαλία, κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της SuRie, που εκπροσωπούσε το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι “Storm”. Ενώ η καλλιτέχνιδα βρισκόταν στη σκηνή, ένας άνδρας που φορούσε σακίδιο κατάφερε να σπάσει τον κλοιό ασφαλείας, να ανέβει στο stage και να της αρπάξει με τη βία το μικρόφωνο.

Πριν απομακρυνθεί από τους άνδρες ασφαλείας –οι οποίοι επενέβησαν μετά από περίπου επτά δευτερόλεπτα– ο εισβολέας πρόλαβε να φωνάξει ένα πολιτικό μήνυμα, αποκαλώντας την ομάδα του BBC και τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης «Ναζί των βρετανικών ΜΜΕ», ενώ παράλληλα κραύγαζε «θέλουμε ελευθερία».

Παρά το σοκ και το γεγονός ότι έμεινε προσωρινά χωρίς μικρόφωνο, η SuRie επέδειξε απόλυτο επαγγελματισμό. Αντί να πανικοβληθεί, άρχισε να χτυπά τα χέρια της στον ρυθμό του τραγουδιού μαζί με το κοινό και, μόλις της επιστράφηκε το μικρόφωνο, συνέχισε κανονικά την ερμηνεία της.

Μετά το τέλος του συμβάντος, η Ευρωπαϊκή Ραδιοφωνική Ένωση (EBU) αναγνώρισε τη σοβαρότητα της κατάστασης και της πρότεινε να επαναλάβει την εμφάνισή της στο τέλος της βραδιάς. Ωστόσο, η Βρετανίδα τραγουδίστρια αρνήθηκε την πρόταση, ξεκαθαρίζοντας πως δεν υπήρχε λόγος, καθώς ένιωθε εξαιρετικά περήφανη για τον ψύχραιμο τρόπο με τον οποίο η ίδια και η ομάδα της διαχειρίστηκαν την κρίση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα παρόμοιο, εξίσου ανησυχητικό περιστατικό εισβολής είχε σημειωθεί και το 2010, κατά τη διάρκεια της ζωντανής εμφάνισης της Ισπανίας.

Οι απειλές κατά της Έντεν Γκολάν

Η Έντεν Γκολάν, η οποία εκπροσώπησε το Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2024, μίλησε σε μια νέα της συνέντευξη για το γεγονός ότι εξακολουθεί να βιώνει άγχος, φόβο και εφιάλτες με απειλές κατά της ζωής της, δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού.

«Φοβάμαι πάντα. Κοιτάζω προς κάθε κατεύθυνση σαν να είμαι σωματοφύλακας», δήλωσε η 22χρονη Ισραηλινή τραγουδίστρια σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή στο ένθετο «7 Νύχτες» της εφημερίδας Yedioth Ahronoth. «Έχω έντονο άγχος που επαναλαμβάνεται μετά τη Eurovision: Μπαίνω σε έναν χώρο, σε ένα εστιατόριο ή σε μια παράσταση, και φαντάζομαι ότι κάποιος με πυροβολεί από πίσω. Βλέπω επαναλαμβανόμενους εφιάλτες με ανθρώπους να με κυνηγούν και να με σκοτώνουν. Αλλά μαθαίνω να ζω με αυτό. Κανείς δεν πρόκειται να με φιμώσει πια».

Η Γκολάν ανέφερε ότι εξακολουθεί επίσης να έρχεται αντιμέτωπη με τον αντισημιτισμό σχεδόν σε κάθε της βήμα.

«Σε αρκετές από τις εμφανίσεις μου στο εξωτερικό υπήρξαν διαμαρτυρίες», εξήγησε. «Στην Ελβετία πέταξαν κόκκινη μπογιά στην είσοδο του χώρου της εκδήλωσης, υποτίθεται για να δείξουν ότι το αίμα είναι στα χέρια μας. Υπήρξε μια διαδήλωση με πανό εναντίον του [Ισραηλινού Πρωθυπουργού] Μπίμπι [Νετανιάχου] και εναντίον μου. Μετά από όλες τις απειλές που δέχτηκα, σίγουρα υπάρχει φόβος για τη ζωή μου, αλλά τι θα μπορούσε να είναι χειρότερο από αυτό που πέρασα στη Eurovision;»

Η Γκολάν συμμετείχε στη Eurovision του 2024 στο Μάλμε της Σουηδίας με το τραγούδι «Hurricane» και κατέλαβε την πέμπτη θέση. Το  τραγούδι είχε αρχικά τον τίτλο «October Rain», όμως το όνομα και οι αρχικοί του στίχοι απορρίφθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ραδιοφωνική Ένωση (EBU) –τη διοργανώτρια αρχή του διαγωνισμού– ως υπερβολικά πολιτικοί, καθώς παρέπεμπαν στη φονική τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 στο νότιο Ισραήλ.

Η Γκολάν κατάφερε να φτάσει στην πρώτη πεντάδα του διαγωνισμού, παρόλο που αποδοκιμάστηκε έντονα στη σκηνή από μέλη του κοινού που τάσσονταν κατά του Ισραήλ, ενώ βρέθηκε αντιμέτωπη με απειλές για τη ζωή της. Παράλληλα, μέλος της κριτικής επιτροπής της Eurovision αρνήθηκε να της δώσει βαθμούς, λόγω των προσωπικών του πεποιθήσεων ενάντια στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Χαμάς στη Γάζα.

Η ίδια έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι αναγκαζόταν να κρύβει την ταυτότητά της μόλις έβγαινε έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου της στο Μάλμε κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, εξαιτίας των απειλών που δεχόταν από ακτιβιστές, οι οποίοι ήταν οργισμένοι με τη συμμετοχή του εβραϊκού κράτους στον διεθνή θεσμό. Εκείνη την περίοδο, ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της EBU είχε καταδικάσει την παρενόχληση που είχαν υποστεί οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες.

Σημειώνεται ότι ο Νόαμ Μπετάν είναι ο εκπρόσωπος του Ισραήλ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision για το 2026, συμμετέχει με ένα τρίγλωσσο τραγούδι με τίτλο «Michelle».

Το θάρρος της Μαρίζας Κωχ

Ένα από τα πιο τρομακτικά σκηνικά που έχουν συμβεί ποτέ στην ιστορία του διαγωνισμού, ήταν αυτό το οποίο κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Μαρίζα Κωχ στην Eurovision το 1976. Η τραγουδίστρια εκπροσώπησε την χώρα μας με το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου», μία εμπειρία που όμως την σημάδεψε αρνητικά, καθώς όπως αποκάλυψε, μέσα στην αίθουσα υπήρχε ελεύθερος σκοπευτής!

Σε παλαιότερη συνέντευξη της τραγουδίστριας στην εκπομπή «Καλύτερα δεν γίνεται», η ίδια εξομολογήθηκε το χρονικό της μοιραίας βραδιάς. «Ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις, ζητώντας μου ένα μοιρολόι για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο για να πάω με αυτό στη Eurovision. Φτάνοντας στη Χάγη μάθαμε ότι είχε προγραμματιστεί μια διαδήλωση των Τούρκων που θα έρχονταν από όλα τα κράτη της Ευρώπης. 60.000 διαδήλωσαν έξω από το θέατρο που θα γινόταν το φεστιβάλ για να μην εμφανιστεί το τραγούδι.

Τραγούδησα στα αγγλικά στην τζενεράλε, το κατάλαβαν και χτυπούσαν με τα δοξάρια πάνω στα βιολιά. Έκαναν μία προσωπική διαμαρτυρία. Ήμουν έτοιμη στην κουίντα να βγω στη σειρά μου και έρχεται η ασφάλεια του κτιρίου, με κρατάει πίσω και μου λέει “δεν μπορείτε να βγείτε στη σκηνή γιατί έχουμε πληροφορία για ελεύθερο σκοπευτή”. Ακούω την εισαγωγή, βγαίνω. “Όχι! Μόνο αν υπογράψετε ότι είναι δική σας ευθύνη”. Και υπέγραψα επί τόπου.

Δεν νομίζω ότι ήταν δική μου η παλικαριά. Όποιος άλλος και να ήταν, με τον καημό που είχαμε, ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε. Δεν σκέφτηκα τίποτα. Ούτε το παιδί μου που θα άφηνα πίσω δεν σκέφτηκα… Ήμασταν παιδιά που αγωνιστήκαμε μέσα στη Χούντα, ήμασταν φορτισμένοι, έτοιμοι για όλα».

Η ιστορία της υπήρξε υπόδειγμα για πολλούς, καθώς παρότι γνώριζε τον κίνδυνο, προτίμησε να σταθεί με υπερηφάνεια στην σκηνή και να υπερασπιστεί τα πιστεύω της, διαθέτοντας μόνο ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο για να προστατευτεί. Από τότε, έχουν υπάρξει κι άλλα ατυχή περιστατικά, ωστόσο κανένα δεν ήταν ανάλογο αυτού.