Υπάρχουν σημάδια: Πώς οι γονείς θα καταλάβουν ότι το παιδί τους είναι παραβατικό;

Οι πρώτες ενδείξεις πιθανής παραβατικής συμπεριφοράς σε ένα παιδί μπορούν, σύμφωνα με ειδικούς, να εντοπιστούν ήδη από την προσχολική και πρώιμη σχολική ηλικία, αρκεί οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να είναι προσεκτικοί στην καθημερινή παρατήρηση της συμπεριφοράς. Όπως επισημαίνεται, η διαδικασία ξεκινά από πολύ νωρίς, όταν το παιδί αρχίζει να διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά στα όρια. Παιδιά που δυσκολεύονται συστηματικά να αποδεχτούν κανόνες ή οδηγίες και παρουσιάζουν έντονη επιμονή στη δική τους θέληση, συχνά χρειάζονται περισσότερη καθοδήγηση. Στα πρώτα σχολικά χρόνια, και ειδικά μέχρι την ηλικία των 8-9 ετών, η επιθετικότητα θεωρείται σε κάποιο βαθμό φυσιολογική ως ένστικτο, ωστόσο σταδιακά αναμένεται να μειώνεται μέσα από τη διαδικασία κοινωνικοποίησης.

Σημάδια παραβατικότητας παιδιών

Δείτε την ανάλυση της ψυχολόγου για το θέμα στο βίντεο του notifyshow:

Τα πρώιμα σημάδια

Αν, αντίθετα, ένα παιδί συνεχίζει να αντιδρά με επιθετικό τρόπο, δυσκολεύεται να διαχειριστεί το «όχι» ή τη ματαίωση και δεν αναπτύσσει βασικές διαπραγματευτικές δεξιότητες, αυτό μπορεί να αποτελεί ένα πρώτο σημάδι που χρήζει προσοχής. Επιπλέον, η συστηματική παραβίαση κανόνων στο σχολικό περιβάλλον, σε συνδυασμό με αντίστοιχη συμπεριφορά και στο σπίτι, ενδέχεται να αποτελέσει ένδειξη ότι η συμπεριφορά αυτή μπορεί να παγιωθεί και να εξελιχθεί, αν δεν υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση.

VIRAL

Συγκλονίζει ο Γιάννης Μαλλιαρός: «Μου είπε ότι “το πόδι του Σταύρου είναι στη θάλασσα”» – Κατάθεση ψυχής για τον αδερφό του (βίντεο)

Η Φαίη Σκορδά στην αγκαλιά του Αλέξανδρου Αθανασιάδη: Νέα τρυφερά στιγμιότυπα από το γαμήλιο πάρτι της Αθηνάς Οικονομάκου

Πιο λαμπερή από ποτέ η Σταματίνα Τσιμτσιλή: Δείτε τις νέες φωτογραφίες από τη βάφτιση της κόρης της Ελένης Τσολάκη

Οι ειδικοί τονίζουν ότι δύο κρίσιμοι παράγοντες στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη ενός παιδιού είναι η παρορμητικότητα και η ενσυναίσθηση. Όταν η πρώτη είναι έντονα αυξημένη και η δεύτερη περιορισμένη, αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης αντικοινωνικών συμπεριφορών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αδυναμία ενός παιδιού να αναγνωρίσει τη συναισθηματική κατάσταση του άλλου μετά από μια πράξη που προκάλεσε πόνο ή στεναχώρια, καθώς και η τάση να υποτιμά ή να δικαιολογεί τη συμπεριφορά του ως «πλάκα».

Τέτοιες αντιδράσεις, όταν επαναλαμβάνονται, μπορεί να αποτελέσουν πρώιμες ενδείξεις ελλιπούς ενσυναίσθησης και να χρειάζονται προσεκτική αξιολόγηση και υποστήριξη, ώστε να αποφευχθεί η μελλοντική παγίωση πιο σοβαρών αντικοινωνικών προτύπων συμπεριφοράς.

Πως οι γονείς θα αναγνωρίσουν τα σημάδια του bullying στο παιδί τους;

Το παιδί που γίνεται αποδέκτης επιθετικής συμπεριφοράς μπορεί να εμφανίσει αλλαγές στα συναισθήματα και στη συμπεριφορά του. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να είναι άμεσες ή και ακόμα να επηρεάσουν το παιδί στο μέλλον. Χαμηλή αυτοεκτίμηση, η οποία τα ακολουθεί καθώς μεγαλώνουν και μπορεί να εμφανίσουν σημάδια κατάθλιψης.
Κοινωνική απομόνωση: Το παιδί καταλήγει να έχει πολύ λίγους φίλους, γιατί νιώθει άσχημα και σταματά να προσπαθεί να κάνει φιλίες.
Απουσίες από το σχολείο: δυσκολία συγκέντρωσης και μείωση μαθησιακής απόδοσης.

Παραβατικότητα νέων

Πώς πρέπει, όμως, να αντιμετωπίσουν οι γονείς το παιδί τους είτε είναι το θύμα είτε είναι ο θύτης;

Οι γονείς του παιδιού-«θύτη»:

Αντιμετωπίστε το πρόβλημα σαν σοβαρή υπόθεση, κυρίως αν επαναλαμβάνεται, και μην ψάχνετε δικαιολογίες του τύπου «Συμβαίνουν αυτά», κ.λ.π.
Συζητήστε με το ίδιο το παιδί για τη συμπεριφορά του, ρωτώντας το για τα συναισθήματά του.
Ελέγξετε προσεκτικά όσα έχουν συμβεί και μη βασίζεστε μόνο στις εξηγήσεις του παιδιού σας.
Συνεργαστείτε με το σχολείο και μην εναντιώνεστε στους δασκάλους, σε μια προσπάθεια να πάρετε το μέρος του παιδιού σας.
Οι γονείς οφείλουν να βοηθήσουν το παιδί τους να καταλάβει τις ευθύνες των πράξεων του Εξηγήστε του ότι αυτό που συμβαίνει είναι σοβαρό, δεν το εγκρίνετε και ότι πρέπει να σταματήσει αμέσως.

Ουσιαστικά οποιαδήποτε ενέργειά σας θα πρέπει να αποσκοπεί στην παροχή βοήθειας προς το παιδί σας ώστε να εγκαταλείψει την εκφοβιστική συμπεριφορά, θεσπίζοντας κανόνες που θα ακολουθεί. H συμπεριφορά των γονέων θα πρέπει να είναι βοηθητική δίχως βία, λεκτική ή/και σωματική.