«Michael»: Είδαμε την ταινία της δεκαετίας και μείναμε με το στόμα ανοιχτό – Ο Jaafar Jackson ΔΕΝ υποδύεται τον θείο του, ΕΙΝΑΙ ο Michael!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η αναμονή έλαβε τέλος και η μεγάλη οθόνη υποκλίθηκε, επιτέλους, στο ανάστημα του ανθρώπου που άλλαξε τον ρου της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Η ταινία «Michael», η πολυαναμενόμενη βιογραφία που έρχεται να ρίξει φως στη μυθική αλλά και πολυτάραχη ζωή του Michael Jackson, δεν είναι απλώς μια ταινία. Είναι μια εμπειρία, ένα ταξίδι στον χρόνο και μια βαθιά βουτιά στην ψυχοσύνθεση μιας ιδιοφυΐας που ένιωθε πιο άνετα κάτω από τους προβολείς παρά κάτω από το φως του ήλιου.

Αυτό που είδαμε στις αίθουσες αποτελεί το πρώτο μέρος ενός φιλόδοξου κινηματογραφικού πρότζεκτ, το οποίο, όπως έγινε γνωστό, θα ολοκληρωθεί με ένα δεύτερο κεφάλαιο το 2027. Η απόφαση της παραγωγής να χωρίσει την ιστορία στα δύο αποδείχθηκε σοφή, καθώς ο πλούτος των γεγονότων είναι τέτοιος που οποιαδήποτε απόπειρα συμπύκνωσης σε μία μόνο ταινία θα αδικούσε το μέγεθος του καλλιτέχνη. Το πρώτο αυτό μέρος εστιάζει στα θεμέλια του μύθου: από τα πρώτα βήματα στο Γκάρι της Ιντιάνα, τη σκληρή πειθαρχία κάτω από το βλέμμα του πατέρα του, Joseph Jackson, μέχρι την εκρηκτική άνοδο και την τελική διάλυση των Jackson 5, το σημείο δηλαδή όπου ο Michael Jackson «σπάει» τα δεσμά του συγκροτήματος για να πετάξει μόνος προς την απόλυτη κορυφή.

Jaafar Jackson: Το DNA της ιδιοφυΐας στην οθόνη

Ας ξεκινήσουμε από το προφανές, το οποίο αποτελεί και τον θρίαμβο της ταινίας: τον Jaafar Jackson. Η επιλογή του ανιψιού του Michael για τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε παγίδα οικογενειοκρατίας, όμως ο Jaafar σαρώνει κάθε αμφιβολία από το πρώτο κιόλας λεπτό. Δεν πρόκειται για μια απλή μίμηση, είναι μια μετενσάρκωση.

Ο τρόπος που κινείται, η χροιά της φωνής του –η οποία διατηρεί αυτή την εύθραυστη, σχεδόν παιδική ποιότητα– και, κυρίως, το βλέμμα του, μεταφέρουν στον θεατή την πολυπλοκότητα του Michael. Ο Jaafar καταφέρνει να αποτυπώσει τη δυαδικότητα του θείου του: από τη μια, ο απόλυτος κυρίαρχος της σκηνής που με ένα «Hee-Hee» μπορεί να παγώσει τον χρόνο, και από την άλλη, το φοβισμένο παιδί που αναζητά απεγνωσμένα την αποδοχή. Οι σκηνές των προβών, όπου ο μικρός Michael προσπαθεί να τελειοποιήσει κάθε βήμα υπό την πίεση του πατέρα του, είναι συγκλονιστικές, με τον Jaafar να αποδίδει το ψυχικό κόστος της τελειομανίας με ανατριχιαστική ακρίβεια.

Μια σκηνοθεσία που πάλλεται στον ρυθμό της Motown

Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι αποθεωτική. Η ταινία δεν φοβάται να αναδείξει τη λάμψη της εποχής της Motown, χρησιμοποιώντας μια χρωματική παλέτα που σε μεταφέρει κατευθείαν στα τέλη των 60s και στα 70s. Η αναπαράσταση των τηλεοπτικών εμφανίσεων των Jackson 5 είναι τόσο πιστή, που σε στιγμές ξεχνάς ότι παρακολουθείς μυθοπλασία και νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια χρονοκάψουλα.

Το μοντάζ ακολουθεί τον εσωτερικό ρυθμό των τραγουδιών, κάνοντας την ταινία να μοιάζει με ένα ατελείωτο μουσικό κομμάτι που κορυφώνεται συνεχώς. Η μετάβαση από την παιδική αθωότητα στη σκληρή πραγματικότητα της βιομηχανίας του θεάματος γίνεται με τρόπο αριστοτεχνικό, αποφεύγοντας τα κλισέ των τυπικών βιογραφιών. Εδώ, η μουσική είναι ο πρωταγωνιστής, είναι η διέξοδος και ταυτόχρονα η φυλακή του Michael.

Το μοναδικό «φάλτσο»: Η σκιά της τεχνητής νοημοσύνης

Παρά τον γενικό ενθουσιασμό, οφείλουμε να σταθούμε σε ένα σημείο που λειτούργησε ως «ξένο σώμα» σε μια κατά τα άλλα άρτια παραγωγή. Αναφέρομαι στα ζώα που πλαισιώνουν τον Michael στο σπίτι του κατά τη διάρκεια ορισμένων σκηνών.

Δυστυχώς, η επιλογή της παραγωγής να χρησιμοποιήσει τεχνολογία AI (Τεχνητή Νοημοσύνη) για τη δημιουργία των εξωτικών ζώων ήταν τουλάχιστον ατυχής. Η διαφορά στην υφή, την κίνηση και τον φωτισμό σε σχέση με το φυσικό περιβάλλον και τους ηθοποιούς ήταν τόσο έντονη που «έκανε μπαμ». Σε μια ταινία που επενδύει τόσα στην αυθεντικότητα και το συναίσθημα, το να βλέπεις ψηφιακά πλάσματα που μοιάζουν βγαλμένα από βιντεοπαιχνίδι χαλάει για λίγο τη μαγεία. Είναι μια λεπτομέρεια που δεν καταστρέφει το συνολικό αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα ξενίζει τον θεατή, καθώς η ψυχρότητα του AI έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ζεστασιά και την ανθρωπιά που εκπέμπει η ερμηνεία του Jaafar.

Η διάλυση των Jackson 5 και η γέννηση ενός Σολίστα

Το σενάριο χειρίζεται με μεγάλη ευαισθησία την περίοδο της διάλυσης των Jackson 5. Βλέπουμε τη σταδιακή απομάκρυνση του Michael από τα αδέρφια του, όχι από έπαρση, αλλά από μια εσωτερική ανάγκη να εκφραστεί έξω από το στενό πλαίσιο που του είχε επιβληθεί. Η σύγκρουση με τον Joseph Jackson φτάνει στο ζενίθ της, και οι σκηνές αυτές είναι από τις πιο δυνατές της ταινίας.

Ο Michael παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που κουβαλάει το βάρος μιας ολόκληρης οικογένειας στις πλάτες του, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να βρει τη δική του ταυτότητα. Η στιγμή που αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο καριέρα παρουσιάζεται ως μια επώδυνη γέννα. Το κλείσιμο της ταινίας, ακριβώς μετά τον χωρισμό των δρόμων τους, αφήνει τον θεατή με μια γλυκόπικρη γεύση και μια τεράστια ανυπομονησία για το τι θα ακολουθήσει στο δεύτερο μέρος.

Γιατί η ταινία είναι απαραίτητη

Η κριτική μας δεν μπορεί παρά να είναι αποθεωτική, διότι το «Michael» καταφέρνει κάτι σπάνιο: να επαναφέρει τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο. Μας θυμίζει γιατί τον αγαπήσαμε, γιατί τον θαυμάσαμε και γιατί η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή.

Ο Jaafar Jackson έκανε την υπέρβαση. Δεν υποδύθηκε απλώς τον θείο του, τον τίμησε. Μετέφερε τη μοναξιά ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε από εκατομμύρια, αλλά ένιωθε μόνος σε μια κατάμεστη αρένα. Η παραγωγή, παρά το ατόπημα με τα ψηφιακά ζώα, δημιούργησε ένα εικαστικό κομψοτέχνημα που θα συζητιέται για χρόνια.

Συμπέρασμα και ανυπομονησία για το 2027

Το πρώτο μέρος του «Michael» είναι ένας θρίαμβος της θέλησης και του ταλέντου. Είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οθόνη, για να απολαύσει τις χορογραφίες και την εκπληκτική φωτογραφία.

Φεύγοντας από την αίθουσα, η μουσική του Michael Jackson ηχεί στα αυτιά σου με έναν νέο, πιο βαθύ τρόπο. Καταλαβαίνεις πλέον ότι κάθε νότα, κάθε κίνηση και κάθε στίχος ήταν το αποτέλεσμα μιας ζωής που δεν γνώρισε ποτέ την κανονικότητα. Αν το πρώτο μέρος μας άφησε σε αυτό το σημείο, μπορούμε μόνο να φανταστούμε την έκρηξη που θα ακολουθήσει το 2027, όταν θα δούμε τη γέννηση του “Thriller“, το “Moonwalk” και την παγκόσμια κυριαρχία.

Μέχρι τότε, υποκλινόμαστε στον Jaafar Jackson και στην τόλμη των δημιουργών να μας χαρίσουν μια βιογραφία αντάξια ενός Βασιλιά.

Βαθμολογία: 4.5 / 5 (Το μισό αστέρι χάθηκε στα… AI ζώα, αλλά η καρδιά της ταινίας χτυπάει δυνατά!)