Είσαι λάτρης του Squid Game; Η πολύ πιο δυνατή σειρά με αρρωστημένα παιχνίδια στο Netflix που θα σε κρατήσει σπίτι 

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Το Alice in Borderland (Η Αλίκη στη Χώρα των Εσχάτων) αποτελεί μια από τις πιο τολμηρές και οπτικά εντυπωσιακές μεταφορές manga στην οθόνη.

Παρότι πολλοί το ανακάλυψαν μετά τη διεθνή μανία για το Squid Game, η ιαπωνική σειρά είχε ήδη θέσει τον πήχη ψηλά, προσφέροντας έναν εφιάλτη που δεν βασίζεται στην κοινωνική ανισότητα, αλλά στην υπαρξιακή αγωνία και τη λογική των video games.

Η αρχιτεκτονική του τρόμου: Video games εναντίον παράδοσης

Η βασική διαφορά ανάμεσα στις δύο σειρές έγκειται στη φύση των παιχνιδιών. Στο Squid Game, οι δοκιμασίες είναι απλές, βασισμένες σε παιδικά παιχνίδια της Κορέας, όπου ο κίνδυνος κρύβεται στην απλοϊκή τους φύση.

Στο Alice in Borderland, τα παιχνίδια είναι περίπλοκα συστήματα στρατηγικής και επιβίωσης που χωρίζονται με βάση την τράπουλα: τα σπαθιά για ομαδικότητα, τα καρό για εξυπνάδα, τα μπαστούνια για σωματική δύναμη και οι κούπες για την απόλυτη ψυχολογική προδοσία.

Εδώ, ο πρωταγωνιστής Arisu χρησιμοποιεί τις ικανότητές του ως gamer για να επιβιώσει. Αν το Squid Game είναι μια αλληγορία για τον άγριο καπιταλισμό, το Alice είναι μια κατάδυση στον ψηφιακό μηδενισμό και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει νόημα σε έναν κόσμο που μοιάζει με VR σφάλμα (glitch).

Χρέος εναντίον επιβίωσης

Στο κορεάτικο δράμα, οι παίκτες επιστρέφουν στο παιχνίδι οικειοθελώς γιατί η ζωή τους στην πραγματικότητα είναι χειρότερη λόγω χρεών. Υπάρχει μια σαφής κοινωνική κριτική. Στο Alice in Borderland, η συμμετοχή είναι αναγκαστική από το πρώτο δευτερόλεπτο.

Δεν υπάρχει χρηματικό έπαθλο, παρά μόνο η παράταση της «βίζας» για μερικές ημέρες ακόμα. Η απειλή είναι υπερφυσική: αν δεν παίξεις, ένα λέιζερ από τον ουρανό σε εκτελεί ακαριαία. Αυτό δίνει στη σειρά μια sci-fi αισθητική που την απομακρύνει από τον ρεαλισμό του Squid Game και την φέρνει πιο κοντά στο δυστοπικό φουτουρισμό.

Υπαρξιακά μονοπάτια και splatter horror

Η σειρά δεν φοβάται το αίμα, ακολουθώντας την κλασική ιαπωνική συνταγή του splatter horror. Ωστόσο, κάτω από τη βία, κρύβεται ένας βαθύς προβληματισμός για τους ανθρώπινους δεσμούς. Ειδικά στη δεύτερη σεζόν, οι ήρωες αναρωτιούνται αν ο «πραγματικός» κόσμος που άφησαν πίσω τους ήταν όντως καλύτερος από αυτό το εφιαλτικό Τόκιο.

Ενώ το Squid Game τελειώνει με μια πικρή γεύση για την ανθρώπινη φύση, το Alice in Borderland προσπαθεί να βρει φως μέσα από τη φιλία και την αυτοθυσία, οδηγώντας σε ένα φινάλε που προκαλεί τον θεατή να αναρωτηθεί για τη δική του πραγματικότητα.

Είναι όλα ένα όνειρο, ένα πείραμα ή μια συλλογική παραίσθηση; Το μόνο βέβαιο είναι πως «η ζωή είναι ένα παιχνίδι που το παίζουμε μαζί» και, όσο σκληρό κι αν είναι, οφείλουμε να το εξαντλήσουμε μέχρι το τέλος.

Ποια από τις δύο σειρές θεωρείτε, ότι αποδίδει καλύτερα την έννοια της επιβίωσης;