Ανείπωτη θλίψη για τη 12χρονη Αγλαΐα: Το μοιρολόι του μαντιναδολόγου Αντώνη Κουκλινού

Η κοινωνία της Κρήτης βιώνει στιγμές ανείπωτου πόνου μετά την τραγική είδηση του θανάτου της 12χρονης Αγλαΐας, η οποία έχασε τη ζωή της σε ένα σοκαριστικό τροχαίο δυστύχημα στην περιοχή της Μεσαράς.

Η απώλεια ενός τόσο νέου ανθρώπου έχει βυθίσει ολόκληρο το νησί στο πένθος, ενώ ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης έχει ξεσπάσει προς τους οικείους του κοριτσιού, που καλούνται να διαχειριστούν μια αδιανόητη πραγματικότητα.

Η Κρήτη αποχαιρετά τη 12χρονη Αγλαΐα, με τον πόνο να γίνεται μαντινάδα και κάθε τραγουδιστής του νησιού να θρηνεί για τον άδικο χαμό της.

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα καθολικής οδύνης, ο Αντώνης Κουκλινός, καταξιωμένος μουσικός και μαντιναδολόγος του νησιού, θέλησε να δώσει φωνή στη θλίψη όλων μέσα από την τέχνη του. Δημιούργησε ένα συγκλονιστικό μοιρολόι, το οποίο αφιέρωσε στη μνήμη της μικρής Αγλαΐας, προσπαθώντας να μετουσιώσει τον πόνο σε στίχους. Χρησιμοποιώντας λόγο που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής και εικόνες στενά συνδεδεμένες με την κρητική παράδοση και τη ζωή στο νησί, το έργο του επιχειρεί να περιγράψει το μέγεθος της συντριβής που νιώθει μια μητέρα όταν αποχωρίζεται οριστικά το παιδί της, αποτυπώνοντας με σεβασμό το βαρύ κλίμα που επικρατεί από άκρη σε άκρη στην Κρήτη.

Όπως αναφέρει:

Το μοιρολόι τση Μάνας…

VIRAL

Γιώργος Καλλιακμάνης: Αποκάλυψε αυτό που όλοι φοβόντουσαν για το γυναικείο πτώμα σε βαλίτσα!

Έθαψε την οικογένειά του κάτω από τη βεράντα και έγινε καπνός: Το άλυτο θρίλερ που παγώνει το αίμα

Τραγωδία στον Πειραιά: Μετά τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής – Ποιο ήταν το μοναδικό «παράθυρο σωτηρίας» των δύο νέων που έχασαν τη ζωή τους στο γκαράζ

Κεφάτο και χαρούμενο, εξύπνησες παιδί μου,

κι είπχιες το γαλατάκι σου, όμορφο γιασεμί μου.

Ντύθηκες και χτενίστηκες, όμορφη Θυγατέρα,

να μην αργήσεις στο σχολειό, δε ν’ ήθελες μνιά μέρα.

Έφευγες και χαρούμενο, αποχαιρέτηξά σε,

να πας παιδί μου στο καλό και διαβασμένο νά σαι.

Και κλούθας του Πατέρα σου, παιδί μου να σ’ αφήσει,

όξω απ’ τη πόρτα του σχολειού κι απόκιας να γυρίσει.

Όφου Ντουμάνι και καημός και που να το κατέχω,

ο Χάρος πως περίμενε, μπροστά σου εγώ να τρέχω.

Να μη σ’ αφήσω Κόρη μου, κοντά ντου να σιμώσεις,

να πεταχτώ στη θέση σου, παιδί μου να γλυτώσεις,

Μη φεύγεις Αγλαΐα μου, κοντώ δε ν’ αφοράσαι..?,

δε σκέφτεσαι τη Μάνα σου και δε ντηνε λυπάσαι..?.

Είσαι παιδί μου ανήλικο, μη μου κακοποδώσεις,

πως θα πηγαίνεις στο Σχολιό και πως θα μεγαλώσεις.

Πχιός θα σου βάλει νυφικό, να έχεις την ευκή μου,

στη ν’ Εκκλησία πως θα πας, στο γάμο σου παιδί μου.

Μα πε μου τα κοπέλια σου, πχιός θα στα μεγαλώσει,

στη βάφτισή ντος πχιός θα ‘ρθει, Ονόματα να δώσει.

Πχοί θά νε οι κουμπάροι σου και πχοί Πρωτοσυντέκνοι,

πως θα σπουδάξουνε κι αυτά, να μάθουνε μνιά τέχνη.

Που είσαι Αγλαϊα μου, κοντά σου για να τρέξω,

απού ‘ρχεται Πρωτομαγιά, στεφάνι να σου πλέξω.

Να πας με τα χεράκια σου, λουλούδια να μου κόψεις,

και Μαργαρίτες μπόλικες, να βρείς να μου μαζώξεις.

Να κάμω το στεφάνι σου, να βάλεις στο λαιμό σου,

αντί τα νεκροστέφανα, πού βαλα στο φευγιό σου.