Γιώργος Βογιατζής: Πώς ένας Έλληνας έγινε ο «πατέρας» του «Ιησού από την Ναζαρέτ» – Το άγνωστο παρασκήνιο με τον Τζεφιρέλι και η στιγμή που πάγωσε όλο το πλατό!
Κάθε Μεγάλη Εβδομάδα, η μορφή του είναι εκείνη που στέκει αγέρωχη, προστατευτική και γεμάτη δέος δίπλα στην Παναγία και το Θείο Βρέφος. Ο Γιώργος Βογιατζής, ο μοναδικός Έλληνας που κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο κορυφαίο θρησκευτικό έπος όλων των εποχών, τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ», δεν ενσάρκωσε απλώς έναν ρόλο. Έγινε ο παγκόσμιος Ιωσήφ, ο άνθρωπος που επιλέχθηκε από το «ιερό τέρας» της σκηνοθεσίας, τον Φράνκο Τζεφιρέλι, για να σηκώσει στις πλάτες του το βάρος του «πατέρα» του Θεανθρώπου.
Όμως, πώς έφτασε ένας Έλληνας ηθοποιός να επικρατήσει έναντι χιλιάδων υποψηφίων από όλο τον κόσμο και τι ήταν αυτό που τον έκανε να παγώσει, μαζί με όλο το πλατό, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
Το «μοιραίο» δείπνο και η ακαριαία επιλογή
Η ιστορία της πρόσληψης του Γιώργου Βογιατζή θυμίζει σενάριο ταινίας. Ενώ ο Τζεφιρέλι αναζητούσε επί μήνες τον ιδανικό Ιωσήφ, έχοντας απορρίψει δεκάδες διάσημους ηθοποιούς, η λύση ήρθε με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Ο Βογιατζής βρισκόταν σε ένα δείπνο στη Ρώμη, όπου παρευρισκόταν και ο Ιταλός σκηνοθέτης.
VIRAL
Όπως έχει διηγηθεί ο ίδιος ο ηθοποιός:
«Ο Τζεφιρέλι με κοίταζε επίμονα όλο το βράδυ. Στο τέλος, με πλησίασε και μου είπε απλά: “Εσύ είσαι ο Ιωσήφ. Μην κόψεις τα γένια σου, σε περιμένω στο Λονδίνο”».
Χωρίς οντισιόν, χωρίς δοκιμαστικά, ο Τζεφιρέλι είδε στο πρόσωπο του Έλληνα ηθοποιού την πραότητα, τη δύναμη και την αρχέγονη ελληνική ομορφιά που χρειαζόταν για να πλαισιώσει την Ολίβια Χάσεϊ (Παναγία).
Διαβάστε επίσης
Η στιγμή που πάγωσε το πλατό: Η εμφάνιση του «Θεού»
Αν υπάρχει μια ιστορία από το παρασκήνιο που ο Γιώργος Βογιατζής δεν θα ξεχάσει ποτέ, είναι η πρώτη φορά που αντίκρισε τον Ρόμπερτ Πάουελ έτοιμο για το γύρισμα. Μέχρι τότε, ο Πάουελ κυκλοφορούσε στα δοκιμαστικά με γυαλιά και καθημερινά ρούχα, χωρίς να γεμίζει το μάτι σε κανέναν.
«Όταν τον είδαμε για πρώτη φορά βαμμένο και ντυμένο με τους χιτώνες, βγήκε από το τροχόσπιτο και όλο το πλατό πάγωσε», θυμάται ο Βογιατζής. «Σταματήσαμε να μιλάμε. Υπήρχε μια απόλυτη σιωπή. Δεν βλέπαμε πια έναν ηθοποιό, βλέπαμε τη μορφή που είχαμε όλοι στο μυαλό μας για τον Χριστό. Ήταν σαν να βλέπαμε τον ίδιο τον Θεό. Ο Πάουελ δεν ανοιγόκλεινε τα μάτια του, το βλέμμα του σε διαπερνούσε». Αυτή η μεταφυσική ενέργεια επηρέασε όλους τους ηθοποιούς, κάνοντάς τους να νιώθουν ότι συμμετέχουν σε κάτι ανώτερο από μια απλή τηλεοπτική παραγωγή.
Τα «θαύματα» και οι δυσκολίες στο Μαρόκο
Ο Βογιατζής έχει περιγράψει τις συνθήκες των γυρισμάτων στο Μαρόκο ως εξαιρετικά δύσκολες, αλλά γεμάτες από «σημάδια». Αναφέρει χαρακτηριστικά πως ο Τζεφιρέλι ήταν τελειομανής σε σημείο εμμονής. Για τη σκηνή της Γέννησης, ήθελε ένα συγκεκριμένο φως, μια συγκεκριμένη αύρα.
«Υπήρχαν στιγμές που ο καιρός άλλαζε ακριβώς όπως τον χρειαζόταν ο σκηνοθέτης», έχει δηλώσει ο Έλληνας ηθοποιός. Παρά τις θερμοκρασίες που άγγιζαν τους 50°C την ημέρα και το τσουχτερό κρύο τη νύχτα, ο Βογιατζής ένιωθε ότι ο ρόλος του Ιωσήφ τον είχε «θωρακίσει». Η σχέση του με την Ολίβια Χάσεϊ ήταν γεμάτη σεβασμό, καθώς ο Τζεφιρέλι τους ζητούσε να μένουν σε κατάσταση κατάνυξης ακόμα και όταν οι κάμερες ήταν κλειστές.
Η διεθνής υπόκλιση και η κληρονομιά
Ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1977 και από τότε δεν έχει σταματήσει να συγκινεί δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ο Γιώργος Βογιατζής, μέσα από αυτόν τον ρόλο, κέρδισε το «διαβατήριο» για μια τεράστια διεθνή καριέρα, παίζοντας δίπλα σε ονόματα όπως ο Μελ Γκίμπσον και ο Άντονι Κουίν.
Διαβάστε επίσης
Ωστόσο, για τον ίδιο, ο Ιωσήφ παραμένει ο ρόλος της ζωής του. «Στην Ελλάδα με φωνάζουν ακόμα Ιωσήφ στον δρόμο», λέει χαμογελώντας. Είναι ο άνθρωπος που μετέφερε το ελληνικό φως στο πιο ιερό έργο της έβδομης τέχνης, αποδεικνύοντας ότι ο «πατέρας» του Ιησού είχε κάτι από την ψυχή και το βλέμμα της Ελλάδας.
Κάθε φορά που βλέπουμε τον Ιωσήφ να κρατά το θείο βρέφος, βλέπουμε έναν δικό μας άνθρωπο που βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή, για να γράψει ιστορία και να μας θυμίσει ότι, κάποιες φορές, η τέχνη και η πίστη γίνονται ένα.
0 ΣΧΟΛΙΑ