Drone κατέγραψε την επιχείρηση ανάσυρσης του 34χρονου Πλάτωνα στο «Πηγάδι του Διαβόλου»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Με την ανάσυρση της σορού του άτυχου 34χρονου δύτη ολοκληρώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου 28/3 η δύσκολη υποβρύχια επιχείρηση στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης. Ο Πλάτωνας εντοπίστηκε από τους σπηλαιοδύτες μέσα στο επικίνδυνο πέρασμα που είναι παγκοσμίως γνωστό ως «Πηγάδι του Διαβόλου» προκαλώντας θλίψη στην κοινότητα των δυτών και στην οικογένειά του.

Τα εναέρια πλάνα από το σημείο της τραγωδίας

Η κάμερα του drone κατέγραψε καρέ-καρέ την κινητοποίηση των αρχών και των εξειδικευμένων συνεργείων στην ακτογραμμή της Αττικής. Η εικόνα της απόκρημνης ακτής σε συνδυασμό με την έντονη παρουσία των διασωστών αποτυπώνει το μέγεθος της επιχείρησης που στήθηκε για τον εντοπισμό του 34χρονου.

Η επιχείρηση ήταν ιδιαίτερα απαιτητική καθώς το στενό «πηγάδι» της καθόδου, έχει διάμετρο μόλις 1,5 μέτρο. Επίσης, η στολή του δύτη, που είχε παραμείνει για μέρες στο νερό, είχε απορροφήσει μεγάλη ποσότητα, αυξάνοντας σημαντικά το βάρος του σώματος.

Παρά τις δυσκολίες, οι δύτες κατάφεραν να ασφαλίσουν τη σορό, να πραγματοποιήσουν τις απαραίτητες στάσεις αποσυμπίεσης και να ολοκληρώσουν την επιχείρηση με επιτυχία.

Γιατί το πηγάδι του διαβόλου «καταπίνει» ακόμα και τους πιο έμπειρους δύτες;

Το όνομα «Πηγάδι του Διαβόλου» δεν δόθηκε τυχαία από τους κατοίκους της περιοχής και τους παλιούς δύτες. Πρόκειται για έναν σχηματισμό που στην υδρολογία και τη σπηλαιολογία ονομάζεται «σιφόνι». Για να αντιληφθεί κανείς τη δύναμή του, πρέπει να φανταστεί μια τεράστια υποβρύχια ηλεκτρική σκούπα που λειτουργεί ασταμάτητα, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούν στην επιφάνεια της θάλασσας.

Το συγκεκριμένο σημείο στα Λιμανάκια αποτελεί μια υποθαλάσσια σήραγγα μήκους περίπου 100 μέτρων, η οποία χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά ισχυρά καθοδικά ρεύματα. Λόγω της διαφοράς πίεσης και της κίνησης των υδάτων ανάμεσα στις διάφορες σπηλαιώσεις και την ανοιχτή θάλασσα, το νερό εισβάλλει στο σιφόνι με τρομακτική ορμή.

Ένας δύτης μπορεί να κολυμπάει με απόλυτη ηρεμία λίγα μόλις μέτρα μακριά από την είσοδο, αλλά αν παρασυρθεί και περάσει το νοητό όριο έστω και για λίγα εκατοστά, το ρεύμα τον αρπάζει ακαριαία. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η επιστροφή παύει να είναι θέμα τεχνικής και μετατρέπεται σε μια εξαντλητική μάχη ωμής σωματικής δύναμης ενάντια σε τόνους ορμητικού νερού.

Η ιστορία του προστατευτικού πλέγματος και οι προειδοποιήσεις

Η επικινδυνότητα του συγκεκριμένου σημείου είναι γνωστή στις αρχές και στους ειδικούς εδώ και πολλές δεκαετίες. Ήδη από τη δεκαετία του 1980, είχε ληφθεί η απόφαση να τοποθετηθεί ένα ειδικό μεταλλικό πλέγμα στην είσοδο της στενωπού. Ο σκοπός αυτής της παρέμβασης ήταν διπλός, καθώς στόχευε τόσο στο να εμποδίσει την είσοδο σε ανυποψίαστους ερασιτέχνες όσο και στο να λειτουργήσει ως το τελευταίο οπτικό φρένο πριν από το σημείο μη επιστροφής.

Παρόλα αυτά, η γοητεία της εξερεύνησης και η πρόκληση του αγνώστου συχνά ωθούν τους έμπειρους δύτες να ξεπερνούν τα όρια της ασφάλειας. Στην περίπτωση της πρόσφατης τραγωδίας, η πάλη με το ρεύμα φαίνεται πως υπήρξε η θρυαλλίδα για ένα μοιραίο ντόμινο εξελίξεων που καμία προειδοποίηση δεν θα μπορούσε πλέον να ανακόψει.

Rebreather και η υψηλή τεχνολογία που μετατρέπεται σε παγίδα

Στο επίκεντρο της ανάλυσης των ειδικών βρίσκεται ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούσε ο 34χρονος, το Σύστημα Αναπνοής Κλειστού Κυκλώματος, γνωστό ως Rebreather ή CCR. Σε αντίθεση με τις κλασικές μπουκάλες ανοιχτού κυκλώματος όπου ο δύτης εκπνέει τις φυσαλίδες απευθείας στο νερό, το Rebreather είναι ένα εξαιρετικά προηγμένο σύστημα που ανακυκλώνει τον εκπνεόμενο αέρα. Η συσκευή δεσμεύει το διοξείδιο του άνθρακα μέσω ενός ειδικού φίλτρου, εμπλουτίζει το μείγμα με καθαρό οξυγόνο και το επιστρέφει στον δύτη για αναπνοή.

Αυτή η τεχνολογία επιτρέπει καταδύσεις πολύ μεγαλύτερης διάρκειας και βάθους με σημαντικά λιγότερο βάρος εξοπλισμού, όμως κρύβει μια θανάσιμη αχίλλειο πτέρνα. Το Rebreather δεν είναι σχεδιασμένο για να υποστηρίζει καταστάσεις ακραίας σωματικής κόπωσης ή έντονου λαχανιάσματος. Όταν ο οργανισμός καταπονείται υπερβολικά, παράγει ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που το φίλτρο της συσκευής αδυνατεί να καθαρίσει εγκαίρως, οδηγώντας σε μια κατάσταση που ονομάζεται υπερκαπνία.

Η σιωπηλή απειλή της υπερκαπνίας στον βυθό

Κατά τη διάρκεια της μάχης του Πλάτωνα με τα ρεύματα του σιφωνιού, ο οργανισμός του άρχισε να παράγει τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα λόγω της υπερπροσπάθειας. Το σύστημα αναπνοής έχει έναν πολύ συγκεκριμένο ρυθμό επεξεργασίας και όταν ο δύτης αρχίζει να αναπνέει γρήγορα και βαθιά, η συσκευή απλώς δεν προλαβαίνει να ανταπεξέλθει. Το αποτέλεσμα είναι ο δύτης να εισπνέει ξανά το δικό του διοξείδιο, γεγονός που προκαλεί συμπτώματα ταχύτερα από όσο μπορεί να αντιδράσει ακόμα και ο πιο ψύχραιμος άνθρωπος.

Η υπερκαπνία φέρνει μαζί της έντονη ζάλη, πνευματική σύγχυση και ένα αίσθημα ασφυξίας που εντείνει τον πανικό, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. Η τελική κατάληξη είναι συχνά η απώλεια συνείδησης και η λιποθυμία μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αφήνοντας τον δύτη εντελώς εκτεθειμένο στο περιβάλλον του.