Η συμπλοκή στα Σεπόλια: Το πρώτο φιάσκο της ΕΛΑΣ να εξαρθρώσει τη 17 Νοέμβρη

Στο τρίτο επεισόδιο με τίτλο «Αίμα στις σόλες», η αφήγηση μας μεταφέρει στη δεκαετία του 1990, όταν η 17 Νοέμβρη εντείνει τη βίαιη δράση της στην Ελλάδα, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας στην κοινωνία. Η αστυνομία προσπαθεί να αντιμετωπίσει την οργάνωση, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις οι τρομοκράτες διαφεύγουν από τα χέρια της, αφήνοντας πίσω τους τραυματισμένους αστυνομικούς και σοβαρές ζημιές. Η περίπτωση στα Σεπόλια αποτελεί χαρακτηριστικό παραδείγματα της αποτυχίας της αστυνομίας εκείνης της περιόδου.
Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία της ΕΛΑΣ να εξαρθρώσει την τρομοκρατική οργάνωση παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 1991 στα Σεπόλια, όταν η ομάδα των τρομοκρατών προσπαθούσε να κλέψει αυτοκίνητα για μελλοντικές δολοφονίες. Η αστυνομία ανταποκρίθηκε άμεσα, αλλά οι οπλισμένοι τρομοκράτες κατάφεραν να διασπάσουν τον κλοιό, χρησιμοποιώντας πυροβολισμούς και χειροβομβίδες, και διέφυγαν με ταξί, ενώ δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν σοβαρά.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 20 Νοεμβρίου του 1991, η αστυνομία αντιμετώπισε ξανά την οργάνωση με αποτυχία. Τέσσερα μέλη της 17Ν βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με αστυνομικούς στα Σεπόλια, ύστερα από τηλεφωνικές καταγγελίες κατοίκων για ύποπτη κίνηση. Η επιχείρηση κατέληξε σε πραγματική μάχη, με τέσσερις αστυνομικούς τραυματίες, ενώ τα μέλη της οργάνωσης διέφυγαν και πάλι, αφήνοντας πίσω τους το χάος. Ένας αστυφύλακας, ο Χρήστος Καδδάς, προσπάθησε να τους σταματήσει φωνάζοντας «Ψηλά τα χέρια», αλλά η 17Ν είχε οργανωμένη τακτική διαφυγής, καθιστώντας αδύνατη τη σύλληψή τους εκείνη τη στιγμή.
Φάκελος 17Ν: Οι μαρτυρίες
Ένας αστυνομικός που συμμετείχε στα γεγονότα στα Σεπόλια περιγράφει: «Είδαμε τρία άτομα να κινούνται. Κατέβηκε ο συνοδός μου προτείνοντας το περίστροφο και φωνάζοντας “Ψηλά τα χέρια”. Αυτοί γύρισαν μόνο τα κεφάλια τους, να μη δούμε τα πρόσωπά τους. Αναζητώντας τον τσιλιαδόρο προς τα πού πήγε, σταμάτησα σε ένα φορτηγάκι, άνοιξα την πόρτα, πετάχτηκε ένα άτομο πίσω από το φορτηγάκι και με πυροβόλησε δύο φορές. Με πυροβολούσε, πηδούσε και γελούσε».
Από την πλευρά του, ο καταδικασμένος σε ισόβια Δημήτρης Κουφοντίνας περιγράφει με ψυχραιμία την κατάσταση: «Υπήρχε μία σουρεαλιστική εικόνα, χαμός, έπεφταν σφαίρες, χειροβομβίδες και αυτός έλεγε “Περιμένετε να μαζέψω τις εισπράξεις”. Σουρεαλιστική εικόνα πραγματικά. Μετά, όταν εγκαταλείψαμε το ταξί, γύρισα και το είδα, ήταν χιλιοτρυπημένο από σφαίρες, σουρωτήρι σκέτο – παρατρίχα να λες, μπορεί αυτή τη στιγμή να έψαχνες κάποιον άλλον από την οργάνωση να μιλήσεις».
Αυτά τα επεισόδια αποτυπώνουν την επικίνδυνη περίοδο της δεκαετίας του 1990, όταν η 17 Νοέμβρη έθετε σε συνεχή κίνδυνο τις αρχές και τη δημόσια ασφάλεια, ενώ η κοινωνία άρχιζε να συνειδητοποιεί το μέγεθος της απειλής που αποτελούσε η οργάνωση. Η αίσθηση ανασφάλειας και φόβου ήταν διάχυτη, καθώς κάθε αστυνομική επιχείρηση μπορούσε να εξελιχθεί σε αιματηρή σύγκρουση, όπως αποδεικνύουν οι περιγραφές των αστυνομικών και των μελών της οργάνωσης.






0 ΣΧΟΛΙΑ