Είμαι μαμά αυτιστικού παιδιού και ζηλεύω τις άλλες μαμάδες

Η μητρότητα αποτελεί μια διαδρομή γεμάτη προκλήσεις, όμως για τις μαμάδες παιδιών στο φάσμα του αυτισμού, η καθημερινότητα συχνά μοιάζει με έναν αδιάκοπο αγώνα ενάντια σε στερεότυπα και κοινωνικές προσδοκίες. Μια πρόσφατη εξομολόγηση από τη δημιουργό περιεχομένου και Positive Psychology Coach, Έφη Αργυροπούλου, έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που σπάνια συζητείται ανοιχτά: το πόσο ανθρώπινο είναι μια μητέρα να νιώθει «ζήλια» για τις απλές, τυπικές στιγμές των άλλων γονέων .

Η ειλικρίνεια με την οποία περιγράφει το συναίσθημα αυτό δεν πηγάζει από έλλειψη αγάπης ή ντροπή για το παιδί της, αλλά από την ανθρώπινη ανάγκη για αποσυμπίεση. Η λεζάντα της, «Υπάρχουν σκέψεις που οι μαμάδες αυτιστικών παιδιών κρατούν μέσα τους», αγγίζει την ουσία της απομόνωσης που βιώνουν αυτές οι γυναίκες. Ο φόβος της παρεξήγησης συχνά τις φιμώνει, καθώς η κοινωνία τείνει να εξιδανικεύει τη θυσία, ξεχνώντας ότι πίσω από τον ρόλο της «δυνατής μαμάς» υπάρχει ένας άνθρωπος που κουράζεται, που λυγίζει και που αναζητά μια πιο εύκολη καθημερινότητα.

Όταν μια μητέρα δηλώνει ότι ζηλεύει τις άλλες μητέρες στην παιδική χαρά, δεν αναφέρεται σε υλικά αγαθά, αλλά στην ευκολία της επικοινωνίας, στην απουσία του διαρκούς άγχους για μια πιθανή κρίση ή στην απλότητα μιας κοινωνικής αλληλεπίδρασης που για άλλους θεωρείται δεδομένη. Αυτή η παραδοχή είναι μια πράξη βαθιάς ενσυναίσθησης προς τον ίδιο της τον εαυτό. Είναι μια αναγνώριση ότι το φορτίο που κουβαλά είναι ελαφρύ και συνάμα βαρύ και ότι το να επιθυμείς λίγη λιγότερη πίεση δεν μειώνει στο ελάχιστο τη σύνδεση και τη λατρεία προς το παιδί.

VIRAL

Γιώργος Καλλιακμάνης: Αποκάλυψε αυτό που όλοι φοβόντουσαν για το γυναικείο πτώμα σε βαλίτσα!

Τραγωδία στον Πειραιά: Μετά τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής – Ποιο ήταν το μοναδικό «παράθυρο σωτηρίας» των δύο νέων που έχασαν τη ζωή τους στο γκαράζ

Έθαψε την οικογένειά του κάτω από τη βεράντα και έγινε καπνός: Το άλυτο θρίλερ που παγώνει το αίμα

Το μήνυμα της Έφης Αργυροπούλου λειτουργεί ως μια αγκαλιά για κάθε γυναίκα που νιώθει μόνη σε αυτό το ταξίδι. Η πρόσκληση να μοιραστούν μια καρδιά στα σχόλια δεν είναι απλώς μια κίνηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μια υπενθύμιση ότι η ευαλωτότητα είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας υποστηρικτικής κοινότητας. Η καθημερινότητα με ένα αυτιστικό παιδί είναι πράγματι απαιτητική, όμως η αλήθεια και η αλληλεγγύη μπορούν να κάνουν αυτό το φορτίο λίγο πιο ελαφρύ, υπενθυμίζοντας σε κάθε μαμά ότι το να αισθάνεται κουρασμένη είναι απλώς η απόδειξη της τεράστιας προσπάθειας που καταβάλλει καθημερινά.