Λεωφορείο Α10 προς Δήμο Αχαρνών: Κάπου φτάνει πια

Το βίντεο που δημοσίευσε πρόσφατα στον λογαριασμό του στο TikTok ο Σωτήρης Λουκόπουλος αποτελεί μια γροθιά στο στομάχι της συλλογικής μας συνείδησης. Είναι μια ωμή υπενθύμιση ότι η εξάρτηση συνανθρώπων μας από τα ναρκωτικά αποτελεί ένα μείζον θέμα που δεν πρέπει να αγνοεί η κοινωνία.

Γιατί η καταστολή δεν είναι η λύση

Στα λίγα δευτερόλεπτα της ανάρτησης, η κάμερα εστιάζει σε έναν άνθρωπο εξαρτημένο από ουσίες στο πίσω μέρος του λεωφορείου Α10. Για τον περιστασιακό θεατή, αυτή η εικόνα μπορεί να φαντάζει ως μια «είδηση» ή ένα «θέαμα» ντροπής.

Ωστόσο, για όσους ζουν ή μετακινούνται καθημερινά στις βορειοδυτικές περιοχές της Αττικής, πρόκειται για μια ζωντανή πραγματικότητα που διαδραματίζεται εδώ και δεκαετίες. Είναι η καθημερινότητα ενός τόπου που μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί στη μοίρα του, στην άκρη της πόλης και δίπλα στη χωματερή.

VIRAL

Ιωάννα Τούνη: Απαντάει αν τελικά πλήρωσε στις Κάννες για να περπατήσει στο κόκκινο χαλί

Η Φαίη Σκορδά είδε κάτι στο πρόσωπό της και δεν το άφησε ασχολίαστο – «Ίσως χρειάζομαι botox»

«Έτσι βρήκα τον Σεργιανόπουλο στο διαμέρισμα»: Ο Πάνος Σόμπολος για την εικόνα που αντίκρισε μετά τη δολοφονία

Η μάστιγα των ναρκωτικών

Όπως εύστοχα επισημαίνει ο δημιουργός του βίντεο, δεν πρόκειται για στατιστικά στοιχεία ή ανώνυμα «προβλήματα», αλλά για ανθρώπους. Ανθρώπους που κάποτε ήταν παιδιά σε μια γειτονιά, που έχουν ονόματα, ιστορίες και οικογένειες που πονούν γι’ αυτούς. Η τοξικοεξάρτηση δεν είναι ένα πρόβλημα αισθητικής των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, αλλά μια βαθιά πληγή στον κοινωνικό ιστό που απαιτεί ενσυναίσθηση αντί για αποστροφή.

Το περιστατικό που περιγράφει ο Λουκόπουλος είναι ενδεικτικό της τρέχουσας κατάστασης. Κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης μέσα στο λεωφορείο, ένας νεαρός αστυφύλακας αναγκάζεται να καλέσει ασθενοφόρο για έναν εξαρτημένο σε κρίσιμη κατάσταση. Η κίνηση του ένστολου ήταν σωστή και ανθρώπινη, όμως αναδεικνύει το δομικό κενό της κρατικής μέριμνας. Η καταστολή, όσο απαραίτητη κι αν θεωρείται σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν μπορεί να αποτελέσει τη θεραπεία για ένα πολυπαραγοντικό πρόβλημα δεκαετιών.

Η ανάγκη για ένα στιβαρό δίχτυ κοινωνικής προστασίας

Ας είμαστε ειλικρινείς: οι Αχαρνές δεν μετατράπηκαν σε «μαύρη τρύπα» τυχαία. Η συστηματική υποβάθμιση της περιοχής οδήγησε στην γκετοποίηση και την κοινωνική απομόνωση.

Γιατί το Α10 δεν είναι απλά μια διαδρομή, αλλά μια κοινωνική πληγή

Για να λυθεί το ζήτημα, δεν αρκούν μόνο τα περιπολικά ή οι νοσηλευτές των επειγόντων περιστατικών. Απαιτείται η παρουσία κοινωνικών λειτουργών στο πεδίο, η στελέχωση μόνιμων δομών από ψυχιάτρους και ψυχολόγους, και κυρίως η εξασφάλιση της συνέχειας στη φροντίδα και την απεξάρτηση.

Η ασφάλεια μιας κοινωνίας δεν μετριέται με τον αριθμό των συλλήψεων, αλλά με την ποιότητα της φροντίδας που παρέχει στους πιο ευάλωτους πολίτες της. Η επαγρύπνηση που επιδεικνύουν πολίτες όπως ο Σωτήρης Λουκόπουλος δεν είναι υστερία, αλλά πράξη ευθύνης. Είναι η άρνηση να συνηθίσουμε το «τέρας» και να προσπερνάμε τον συνάνθρωπο που καταρρέει δίπλα μας.

Αν θέλουμε πραγματικά μια καλύτερη κοινωνία, οφείλουμε να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας και να απαιτήσουμε αξιοπρέπεια για κάθε άνθρωπο, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από μια αγκαλιά και μια ουσιαστική ευκαιρία για ζωή.