Κριτική Scream 7: Η καλύτερη ταινία της σειράς μετά το θρυλικό πρωτότυπο του 1996
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου τρόμου όπου το «meta» σχόλιο συναντά την πραγματικότητα με έναν τρόπο σχεδόν μεταφυσικό. Το Scream 7, που έκανε πρεμιέρα την περασμένη Πέμπτη (26/02), είναι ακριβώς αυτή η στιγμή. Μετά τις περιπέτειες της παραγωγής, τις αποχωρήσεις και τις ανακατατάξεις που απείλησαν να στείλουν το franchise στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, η ταινία που παρακολουθήσαμε στις αίθουσες είναι ένα αριστούργημα στρατηγικής, συναισθήματος και καθαρόαιμου τρόμου. Δεν πρόκειται απλώς για ένα sequel· είναι ένα ερωτικό γράμμα στους fans και μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές, για να προχωρήσεις μπροστά, πρέπει να εμπιστευτείς εκείνους που έθεσαν τους κανόνες εξ αρχής.
Η Sidney Prescott ως ο απόλυτος φάρος του franchise
Η επιστροφή της Neve Campbell στο ρόλο της Sidney Prescott δεν είναι μια απλή cameo εμφάνιση ή μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της νοσταλγίας. Είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται όλο το οικοδόμημα του Scream 7. Η Sidney που βλέπουμε το 2026 είναι μια γυναίκα που έχει εξελιχθεί, μια μητέρα και σύζυγος που έχει θάψει τους δαίμονές της, μόνο και μόνο για να τους δει να αναδύονται ξανά με μια νέα, πιο προσωπική απειλή. Η ερμηνεία της Campbell είναι καθηλωτική. Κουβαλάει το βάρος των προηγούμενων δεκαετιών στα μάτια της, αλλά ταυτόχρονα εκπέμπει μια δύναμη που καθιστά σαφές ότι η Sidney δεν είναι πια το θύμα, αλλά ο κυνηγός.
Η χημεία της με την Courteney Cox (Gale Weathers) παραμένει το «χρυσό πρότυπο» της σειράς. Οι σκηνές τους μαζί έχουν μια συναισθηματική φόρτιση που σπάνια συναντά κανείς σε slasher ταινίες. Είναι οι επιζήσαντες μιας άλλης εποχής που καλούνται να διδάξουν στη νέα γενιά πώς να επιβιώνει σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες έχουν αλλάξει, αλλά το αίμα παραμένει το ίδιο κόκκινο. Η Gale Weathers, πιο ώριμη αλλά πάντα με εκείνο το αιχμηρό δημοσιογραφικό ένστικτο, συμπληρώνει ιδανικά τη Sidney, δημιουργώντας ένα δίδυμο που είναι η καρδιά και η ψυχή του φιλμ.
VIRAL
Η σκηνοθετική υπογραφή του Kevin Williamson
Η απόφαση να αναλάβει τα ηνία της σκηνοθεσίας ο Kevin Williamson ήταν η κίνηση-ματ της παραγωγής. Ο άνθρωπος που έγραψε το σενάριο της πρώτης ταινίας το 1996, επέστρεψε για να δώσει στο Scream 7 την ατμόσφαιρα που του έλειπε. Η σκηνοθεσία του είναι χειρουργική. Ξέρει πού να τοποθετήσει την κάμερα για να προκαλέσει το μέγιστο άγχος, πότε να χρησιμοποιήσει τη σιωπή και πότε να εξαπολύσει την επίθεση του Ghostface με μια αγριότητα που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Wes Craven.
Ο Williamson χρησιμοποιεί το περιβάλλον με έναν τρόπο που κάνει τον θεατή να νιώθει κλειστοφοβία ακόμα και σε ανοιχτούς χώρους. Οι σκηνές καταδίωξης στο Scream 7 είναι οι καλύτερες που έχουμε δει εδώ και χρόνια. Δεν βασίζονται σε φτηνά jump scares, αλλά σε ένα κλιμακούμενο αίσθημα κινδύνου. Ο Ghostface σε αυτή την ταινία είναι πιο αδίστακτος, πιο γρήγορος και πιο υπολογιστικός από ποτέ. Ο τρόπος που ο Williamson στήνει το «παιχνίδι» του δολοφόνου δείχνει ότι κατανοεί τη μυθολογία του Scream σε ένα επίπεδο που κανένας άλλος σκηνοθέτης δεν μπόρεσε να αγγίξει.
Η ταινία που κλείνει το μάτι στην ίδια της την ύπαρξη
Το Scream δεν θα ήταν Scream χωρίς το κοινωνικό και κινηματογραφικό του σχόλιο. Το Scream 7 πηγαίνει το meta επίπεδο σε άλλο ύψος. Το σενάριο (επίσης με τη συμβολή του Williamson) καταπιάνεται με την έννοια των “Legacy Sequels” και των “Fandoms“, αλλά με έναν τρόπο που αντανακλά τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετώπισε η παραγωγή της ταινίας. Υπάρχουν ατάκες που μοιάζουν να απευθύνονται απευθείας στα social media και στις διαμάχες των fans, κάνοντας την ταινία να μοιάζει με έναν ζωντανό οργανισμό που επικοινωνεί με το κοινό του.
Η απουσία της Sam και της Tara Carpenter (των χαρακτήρων των Barrera και Ortega) εξηγείται με έναν τρόπο που είναι οργανικός και δεν υποτιμά την ιστορία τους, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπει στην ταινία να επιστρέψει στο κεντρικό της θέμα: την Sidney Prescott. Το Scream 7 μας λέει ότι όσο κι αν προσπαθήσεις να αλλάξεις την αφήγηση, κάποιες ιστορίες είναι γραμμένες στο DNA ενός franchise. Αυτή η αυτοαναφορικότητα είναι που κάνει το Scream 7 να ξεχωρίζει από οποιοδήποτε άλλο slasher· είναι μια ταινία που γνωρίζει ότι είναι ταινία, και παίζει με αυτή τη γνώση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Τεχνική αρτιότητα και η μουσική του τρόμου
Οπτικά, η ταινία είναι πανέμορφη. Η φωτογραφία χρησιμοποιεί σκιές και αντιθέσεις που παραπέμπουν στα κλασικά θρίλερ της δεκαετίας του ’90, αλλά με μια σύγχρονη, κρυστάλλινη ματιά. Η μουσική επένδυση, που πατάει πάνω στα εμβληματικά θέματα του Marco Beltrami αλλά τα εξελίσσει, δημιουργεί ένα ηχητικό τοπίο που σε κρατάει στην άκρη του καθίσματος. Κάθε φορά που ακούγεται το γνώριμο θέμα της Sidney, το κοινό στην αίθουσα ξεσπάει σε χειροκροτήματα, καθώς η μουσική λειτουργεί ως το απόλυτο συναισθηματικό έναυσμα.
Το σενάριο είναι έξυπνο, με ανατροπές που δεν μπορείς να προβλέψεις εύκολα. Το “Whodunit” στοιχείο είναι πιο δυνατό από ποτέ, με πολλούς υπόπτους και κίνητρα που βγάζουν νόημα μέσα στο σύμπαν της ταινίας. Ο Ghostface επιστρέφει στις ρίζες του, με ένα κίνητρο που είναι προσωπικό, τρομακτικό και ταυτόχρονα μια κριτική στην εποχή μας.
Διαβάστε επίσης
Η καλύτερη ταινία της σειράς μετά το πρωτότυπο
Το Scream 7 είναι ένας θρίαμβος. Είναι η απόδειξη ότι ο κινηματογράφος τρόμου μπορεί να είναι ταυτόχρονα εμπορικός, ποιοτικός και βαθιά συγκινητικός. Η επιστροφή της Neve Campbell είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να γίνει στους fans, και ο Kevin Williamson είναι ο φύλακας άγγελος που χρειαζόταν το Woodsboro. Η ταινία δεν φοβάται να πάρει ρίσκα, να σκοτώσει αγαπημένους χαρακτήρες και να αμφισβητήσει τα ίδια της τα θεμέλια.
Είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς στη μεγάλη οθόνη, για να νιώσει την ένταση, να ακούσει τις κραυγές και να γίνει μέρος μιας κοινότητας που αγαπά τον τρόμο. Το Scream 7 δεν είναι απλώς μια επιστροφή· είναι μια αναγέννηση. Ο Ghostface είναι πίσω, η Sidney είναι έτοιμη, και το σινεμά τρόμου είναι ξανά στα καλύτερά του.
0 ΣΧΟΛΙΑ