Στέλιος Καζαντζίδης: Η σύζυγός του Βάσω που δεν τον… ερωτεύτηκε και οι γυναίκες της ζωής του!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Στην ελληνική λαϊκή συνείδηση, ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι κάτι παραπάνω από ένας τραγουδιστής· είναι η φωνή του πόνου, της ξενιτιάς και του καημού. Δίπλα σε έναν τέτοιο «γίγαντα», ο κόσμος πάντα φανταζόταν ιστορίες μεγάλων παθών, εκρήξεων και κινηματογραφικών ερώτων. Έρχεται όμως η Βάσω Καζαντζίδη, η γυναίκα που στάθηκε βράχος δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή, για να αποκαθηλώσει τον μύθο του κεραυνοβόλου έρωτα και να τον αντικαταστήσει με κάτι πολύ πιο σπάνιο και ουσιαστικό: τη βαθιά, ώριμη και ειλικρινή συντροφικότητα. Η εξομολόγησή της ότι δεν ερωτεύτηκε τον Στέλιο με την πρώτη ματιά, ούτε ένιωσε αυτό το «πεθαίνω» που συχνά περιγράφεται στα τραγούδια, αποτελεί ένα μάθημα για το τι σημαίνει πραγματική σχέση πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η χήρα του αείμνηστου καλλιτέχνη παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Τετ-α-Τετ», που προβλήθηκε το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, μιλώντας για την πρώτη τους επαφή, ενώ μοιράστηκε και μερικές λεπτομέρειες από τα πρώτα τους ραντεβού και την πορεία του έρωτά τους.

Για τη γνωριμία τους το 1978, η Βάσω Καζαντζίδη αναφέρθηκε στην πρώτη συνάντησή τους: «Δεν ερωτεύτηκα τον Στέλιο, δεν τον είδα και είπα “πεθαίνω”, εγώ τον γνώρισα σαν καλλιτέχνη. Εκείνος ερχόταν από Γερμανία και τον περίμεναν κάτι φίλοι σε μια ταβέρνα, έκαναν προετοιμασίες. Τους λέω “τι κάνετε, ποιος είναι αυτός που θα έρθει πια;”. Μου είπαν, ο Στέλιος Καζαντζίδης. Μικρή είχα τα ακούσματά του, ήμασταν φτωχογειτονιά στη Λαμία και το μόνο που ακούγαμε ήταν Καζαντζίδη από τα πικάπ της γειτονιάς, εμείς δεν είχαμε».

Σχετικά με τον έρωτα που ήρθε σταδιακά, είπε: «Δεν τον ερωτεύτηκα τον Στέλιο, απλά κάναμε πρώτο-δεύτερο-τρίτο-τέταρτο ραντεβού, ήταν ένας άνθρωπος γλυκύτατος, ευγενέστατος με τις γυναίκες, ήξερε να μιλάει πολύ ωραία, είχε έναν τρόπο που ειλικρινά σε κέρδιζε. Όταν μου πρότεινε να μείνουμε μαζί, του είπα ότι έχω ένα παιδί και μου απάντησε “δεν με ενοχλεί καθόλου”. Ζήσαμε μαζί 4 χρόνια και στην πορεία ήρθε ο έρωτας».

Έπειτα, η Βάσω Καζαντζίδη περιέγραψε το πρώτο τους ραντεβού: «Λέω “μήπως έκανα λάθος; Δεν θα πάμε για φαγητό;”. Μου λέει “για φαγητό θα πάμε, αλλά γιατί στολίστηκες έτσι;”. Με βάζει στο αυτοκίνητο και πάμε στα Νέα Πλάγια στη Χαλκιδική, είχε κανονίσει με την παρέα του να ψαρέψουν, να βγάλουν ψάρια και να τα φάνε. Φρέσκο ψάρι, το πλήρωσα ακριβά».

Στέλιος Καζαντζίδης: Οι γυναίκες της ζωής του

Ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός τραγουδιστής. Ήταν μια κοινωνική δύναμη, ένας άνθρωπος που η φωνή του ταυτίστηκε με τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού. Όμως, πίσω από τα εμβληματικά τραγούδια και τις δακρύβρεχτες ερμηνείες, κρυβόταν ένας άνδρας που η ζωή του καθορίστηκε, πληγώθηκε και τελικά λυτρώθηκε μέσα από τις γυναίκες που τον περιέβαλαν. Η σχέση του Καζαντζίδη με το γυναικείο φύλο ήταν ένας λαβύρινθος από άσβεστα πάθη, καλλιτεχνικές συνυπάρξεις που έγραψαν ιστορία και μια αρχετυπική μητρική φιγούρα που έστεκε πάνω από όλα σαν σκιά και σαν καταφύγιο ταυτόχρονα.

• Η αρχετυπική μορφή της Γεσθημανής

Για να κατανοήσει κανείς τον Στέλιο, πρέπει πρώτα να κατανοήσει τη μητέρα του, τη Γεσθημανή. Δεν ήταν απλώς η γυναίκα που τον έφερε στον κόσμο, αλλά ο απόλυτος άξονας της ύπαρξής του. Σε μια προσφυγική Ελλάδα όπου η πατριαρχία ήταν ο κανόνας, ο Καζαντζίδης ανέπτυξε έναν σχεδόν οιδιπόδειο δεσμό με τη μάνα του, η οποία έγινε το μέτρο σύγκρισης για κάθε άλλη γυναίκα που πέρασε από τη ζωή του. Η Γεσθημανή ήταν εκείνη που τον στήριξε στα δύσκολα χρόνια της φτώχειας, αλλά ήταν και η ίδια που συχνά έθετε τα όρια και τις ενστάσεις της για τις συντρόφους του. Αυτή η λατρεία προς τη μητέρα διαπότισε και το έργο του, χαρίζοντάς μας μερικές από τις πιο σπαρακτικές ερμηνείες για τη «μάνα» στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής.

• Ο θυελλώδης έρωτας με την Καίτη Γκρέυ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο Στέλιος Καζαντζίδης συνάντησε την Καίτη Γκρέυ, και η συνάντηση αυτή ήταν μια έκρηξη. Ήταν ένας έρωτας «στα κόκκινα», ένας δεσμός που τάραξε τα νερά της καλλιτεχνικής Αθήνας. Οι δυο τους δεν ήταν μόνο εραστές, αλλά και ένα εκρηκτικό καλλιτεχνικό δίδυμο. Η Γκρέυ, μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα και απαράμιλλη φωνή, στάθηκε δίπλα του στα πρώτα μεγάλα βήματα. Ωστόσο, το πάθος τους ήταν τόσο έντονο που συχνά γινόταν καταστροφικό. Ο αρραβώνας τους έσπασε μέσα σε ένα κλίμα έντασης και αλληλοκατηγοριών, αφήνοντας πίσω του μια πικρία που κράτησε χρόνια, αλλά και μερικές από τις πιο αυθεντικές λαϊκές στιγμές στη δισκογραφία.

• Η χρυσή εποχή και το κεφάλαιο Μαρινέλλα

Η εμφάνιση της Μαρινέλλας στη ζωή του Στέλιου σηματοδότησε την απόλυτη καλλιτεχνική αποθέωση. Ήταν το «χρυσό ζευγάρι» του λαϊκού πενταγράμμου. Η Μαρινέλλα δεν ήταν απλώς η σύζυγός του, αλλά η γυναίκα που κατάφερε να τιθασεύσει τις ανησυχίες του και να σταθεί δίπλα του ως ίση προς ίσο επάνω στη σκηνή. Μαζί όργωσαν την Ελλάδα και το εξωτερικό, τραγουδώντας για τον καημό του μετανάστη και τον έρωτα του μεροκαματιάρη. Ο γάμος τους το 1964 ήταν το γεγονός της χρονιάς, όμως η φθορά δεν άργησε να έρθει. Η Μαρινέλλα ήθελε να εξελιχθεί, να δοκιμάσει νέα πράγματα, ενώ ο Στέλιος αναζητούσε πάντα την επιστροφή στις ρίζες και την ησυχία. Η καλλιτεχνική και προσωπική τους ρήξη το 1966 ήταν ένα σοκ για τους χιλιάδες θαυμαστές τους, κλείνοντας ένα από τα πιο λαμπερά κεφάλαια της ελληνικής μουσικής.

• Η Βάσω και το απάνεμο λιμάνι της ωριμότητας

Μετά από χρόνια αναζήτησης και εσωτερικών συγκρούσεων, ο Καζαντζίδης βρήκε τελικά τη γαλήνη στο πρόσωπο της Βάσως. Όπως είδαμε και από τις πρόσφατες εξομολογήσεις της, η δική τους σχέση δεν βασίστηκε σε πυροτεχνήματα, αλλά στην ουσιαστική συντροφικότητα. Η Βάσω ήταν η γυναίκα που αποδέχτηκε τον Στέλιο όπως ακριβώς ήταν: με τις ιδιοτροπίες του, την αγάπη του για το ψάρεμα, την αποστροφή του για τη δημοσιότητα. Στάθηκε δίπλα του για 18 ολόκληρα χρόνια, αποτελώντας το «λιμάνι» του μέχρι την τελευταία του πνοή το 2001. Ήταν η γυναίκα που κατάφερε να συμφιλιώσει τον μύθο με τον άνθρωπο, προσφέροντάς του την ηρεμία που τόσο απεγνωσμένα αναζητούσε σε όλη του τη ζωή.

Κοιτάζοντας πίσω, οι γυναίκες στη ζωή του Καζαντζίδη δεν ήταν απλώς συνοδοιπόροι, αλλά οι καθρέφτες της ίδιας του της ψυχής. Από την απόλυτη μητρική αγάπη μέχρι τον θυελλώδη έρωτα και την ώριμη συντροφικότητα, ο Στέλιος έζησε όλο το φάσμα των συναισθημάτων, και αυτό ακριβώς είναι που ακούμε ακόμα και σήμερα σε κάθε του νότα. Η φωνή του παραμένει τόσο ζωντανή γιατί ήταν ποτισμένη από την αλήθεια των γυναικών που τον αγάπησαν.