Τελετουργική βία, μαγεία και πονηρά πνεύματα στο Λονδίνο: Η φρικτή δολοφονία της 8χρονης Βικτόρια Κλιμπί

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Πέρασε ένα τέταρτο του αιώνα από τότε που η δολοφονία της οκτάχρονης Βικτόρια Κλιμπί συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, αποκαλύπτοντας μια εφιαλτική πραγματικότητα: τη διείσδυση μεσαιωνικών πρακτικών «εξορκισμού» και τελετουργικής βίας στην καρδιά μιας σύγχρονης, εύπορης δημοκρατίας. Σήμερα, όμως, τα στοιχεία δείχνουν ότι το φαινόμενο όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε, αλλά εξαπλώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς, τροφοδοτούμενο από μια επικίνδυνη «πολιτική ορθότητα» που εμποδίζει τις αρχές να παρέμβουν.

Μια κληρονομιά φρίκης

Η Βικτόρια Κλιμπί πέθανε το 2000 μετά από μήνες απάνθρωπων βασανιστηρίων. Οι συγγενείς της στο Λονδίνο την χτυπούσαν με αλυσίδες ποδηλάτου, την έκαιγαν με καυτό νερό και την ανάγκαζαν να κοιμάται σε σακούλες σκουπιδιών μέσα σε παγωμένα μπάνια. Όταν άφησε την τελευταία της πνοή από πολυοργανική ανεπάρκεια, το σώμα της έφερε 128 ξεχωριστά τραύματα. Το «έγκλημά» της; Η πεποίθηση των κηδεμόνων της ότι ήταν στοιχειωμένη από «κιντόκι» (kindoki) – πονηρά πνεύματα που απαιτούσαν βίαιο εξορκισμό.

Παρά τις θεσμικές αλλαγές που ακολούθησαν, όπως ο Νόμος για τα Παιδιά του 2004, τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με την Ένωση Τοπικής Αυτοδιοίκησης (LGA) της Αγγλίας, το 2024 καταγράφηκαν 2.180 περιπτώσεις πιθανής κακοποίησης που συνδέεται με «πίστη ή πεποιθήσεις» (Faith-linked abuse). Πρόκειται για μια αύξηση της τάξης του 49% σε σχέση με το 2017.

Το τείχος της σιωπής

Η συντριπτική πλειονότητα αυτών των περιστατικών αφορά κοινότητες μεταναστών, κυρίως από την υποσαχάρια Αφρική, όπου η πίστη στη μαγεία παραμένει ισχυρή. Ωστόσο, ειδικοί και κοινωνικοί λειτουργοί προειδοποιούν ότι η πραγματική κλίμακα του προβλήματος είναι πολύ μεγαλύτερη. Ο λόγος; Η απροθυμία των κρατικών λειτουργών να καταγγείλουν ύποπτα περιστατικά, φοβούμενοι ότι θα χαρακτηριστούν ρατσιστές ή ότι θα προσβάλουν θρησκευτικές πεποιθήσεις.

«Οι επαγγελματίες ανησυχούν να συζητήσουν για την πίστη κάποιου επειδή είναι κάτι πολύ προσωπικό», δηλώνει η Rohma Ullah, διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου FGM. «Φοβούνται τις κατηγορίες για ρατσισμό και έτσι οι ερωτήσεις δεν γίνονται, οι ευκαιρίες χάνονται και τα παιδιά παραμένουν απροστάτευτα».

Τα περιστατικά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας προκαλούν αποτροπιασμό:

• 2001: Ο «Αδάμ», ένα αγόρι από τη Νιγηρία, βρέθηκε διαμελισμένο στον Τάμεση. Ο κορμός του έπλεε κοντά στη Γέφυρα του Πύργου, θύμα μιας τελετουργίας «μούτι» (muti), όπου μέλη του σώματος αφαιρούνται για την παρασκευή «μαγικών» φαρμάκων.
• 2010: Ο 15χρονος Κρίστι Μπάμου βασανίστηκε με σφυριά και πένσες και τελικά πνίγηκε σε μπανιέρα από την ίδια του την αδελφή και τον σύντροφό της την ημέρα των Χριστουγέννων, αφού κατηγορήθηκε για μαγεία.
• 2005: Η «Child B», μια ορφανή προσφύγισσα από την Ανγκόλα, δέχθηκε επιθέσεις με τσίλι στα μάτια και μαχαίρια για να «βγει ο διάβολος από μέσα της».

Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, υποστηρίζοντας ότι η βρετανική πρωτεύουσα έχει μετατραπεί σε «κόμβο» για ένα παγκόσμιο δίκτυο διακίνησης παιδιών με σκοπό την τελετουργική εκμετάλλευση. Ο Δρ. Richard Hoskins, κορυφαίος εμπειρογνώμονας σε θέματα τελετουργιών, κάνει λόγο για μια «σκοτεινή δεξαμενή» χαμένων παιδιών που μετακινούνται από διαμέρισμα σε διαμέρισμα στην ανωνυμία του Λονδίνου.

«Αν μιλούσατε σε πολλούς για αυτό το θέμα, θα νόμιζαν ότι πρόκειται για κάτι που συνέβαινε πριν από 1.400 χρόνια», αναφέρει η καθηγήτρια Charlotte Baker του Πανεπιστημίου Lancaster. «Όμως οι δάσκαλοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί πρέπει να εκπαιδευτούν να αναγνωρίζουν τα σημάδια: ένα παιδί που είναι εξαντλημένο επειδή προσευχόταν όλη νύχτα για να διώξει το δαιμόνιο ή ένα παιδί που χάνει βάρος λόγω τελετουργικής νηστείας».

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τη Βικτόρια Κλιμπί, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να θυσιαστούν στον βωμό της δεισιδαιμονίας και της κρατικής απάθειας πριν η προστασία της παιδικής ζωής τεθεί υπεράνω κάθε πολιτισμικής ευαισθησίας;