Στο Ιράν έτσι κηδεύουν τους νεκρούς των διαδηλώσεων με χορούς και τραγούδια

Στο Ιράν, ο θάνατος έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι μια ιδιωτική υπόθεση θλίψης. Έχει μετατραπεί στην ύστατη πράξη πολιτικής ανυπακοής. Οι εικόνες που φτάνουν στη Δύση από τις κηδείες νέων ανθρώπων, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, προκαλούν ρίγη συγκίνησης και παγκόσμιο θαυμασμό. Αντί για τη σιωπή και τον παραδοσιακό θρήνο, οι συγγενείς και οι φίλοι αποχαιρετούν τους αγαπημένους τους με χορούς, τραγούδια και συνθήματα, μετατρέποντας το νεκροταφείο σε ένα πεδίο μάχης για την ελευθερία.

Ο χορός πάνω από το μνήμα ως σύμβολο ζωής

Αυτό που σοκάρει και ταυτόχρονα συγκλονίζει είναι η επιλογή των οικογενειών να τιμήσουν τη μνήμη των παιδιών τους μέσα από τη χαρά που τους στέρησε το καθεστώς. Σε πολλά βίντεο, όπως αυτό που προβλήθηκε στο Instagram του bbcnews βλέπουμε μητέρες να χορεύουν τον αγαπημένο χορό του αδικοχαμένου γιου τους ή φίλους να τραγουδούν γύρω από το φέρετρο.

Αυτές οι κηδείες-διαδηλώσεις δεν είναι απλώς μια τελετή· είναι μια συνειδητή απόφαση να μην επιτρέψουν στον φόβο να κυριαρχήσει. Ο χορός δίπλα στον τάφο συμβολίζει τη ζωή που διεκδικούν οι Ιρανοί: μια ζωή χωρίς καταπίεση, γεμάτη μουσική και ελευθερία έκφρασης. Είναι ένας τρόπος να πουν στην εξουσία ότι «μπορείτε να σκοτώσετε το σώμα, αλλά όχι το πνεύμα και την επιθυμία μας για ζωή».

VIRAL

Ανείπωτο θρήνος στη κηδεία της Βασιλικής: Το τελευταίο αντίο στην 39χρονη που δολοφονήθηκε στην Καλαμάτα

Ο Γολγοθάς της Βασιλικής: Το βίντεο κλιπ που έπαιξε κρυφά και οι εξομολογήσεις της – «Μου είπε ”νομίζω, ότι κάτι μου δίνει, και αποκοιμιέμαι”»

Ανησυχία στην Εύβοια: Ποιες παραλίες έχουν γεμίσει με μέδουσες – Αποκαλυπτικά βίντεο, Live χάρτης

Η τραγωδία σε αριθμούς: Χιλιάδες θύματα στο μικροσκόπιο

Πίσω από τις συγκλονιστικές εικόνες των χορών, κρύβεται μια ωμή και αιματηρή πραγματικότητα. Οι αριθμοί των νεκρών που αναφέρονται από διεθνείς οργανισμούς είναι σοκαριστικοί και αποκαλύπτουν το μέγεθος της καταστολής. Το αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων Human Rights Activists αναφέρει ότι έχει επιβεβαιώσει τη δολοφονία περισσότερων από 6.300 ανθρώπων από την έναρξη των ταραχών στα τέλη Δεκεμβρίου.

Οι κηδείες των Ιρανών που σκοτώθηκαν στις πρόσφατες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις μετατρέπονται σχεδόν σε γιορτή / Unsplash

Ωστόσο, η φρίκη φαίνεται να μην έχει τέλος. Το ίδιο πρακτορείο διερευνά άλλους 11.000 αναφερόμενους θανάτους, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο πραγματικός απολογισμός είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που φτάνει επίσημα στη δημοσιότητα. Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι απλά στατιστικά στοιχεία· είναι νέοι άνθρωποι, φοιτητές, εργάτες και καλλιτέχνες που βγήκαν στους δρόμους αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Προειδοποιήσεις για περισσότερους από 25.000 νεκρούς

Η ανησυχία της διεθνούς κοινότητας εντείνεται από τις αναφορές άλλων οργανώσεων προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ιρανική Οργάνωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (IHR), η οποία εδρεύει στη Νορβηγία, εξέδωσε μια δραματική προειδοποίηση: ο τελικός αριθμός των θυμάτων θα μπορούσε να ξεπεράσει τους 25.000.

Η απόκλιση στους αριθμούς οφείλεται στη δυσκολία συλλογής πληροφοριών μέσα από ένα κλειστό περιβάλλον, όπου το διαδίκτυο συχνά διακόπτεται και οι οικογένειες των θυμάτων απειλούνται για να μην μιλήσουν. Παρ’ όλα αυτά, η ροή των βίντεο από τις κηδείες συνεχίζεται, αποδεικνύοντας ότι η οργή του λαού είναι πλέον μεγαλύτερη από τον φόβο της φυλάκισης ή του θανάτου.

Οι κηδείες των διαδηλωτών στο Ιράν γίνονται γιορτές ανυπακοής / Unsplash

Μια κοινωνία που δεν γυρίζει πίσω

Το Ιράν βρίσκεται σε ένα σημείο καμπής. Οι κηδείες με χορούς και τραγούδια αποτελούν το αποκορύφωμα μιας κοινωνικής έκρηξης που ξεκίνησε από τα δικαιώματα των γυναικών και επεκτάθηκε σε κάθε πτυχή της ζωής. Κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος θάβεται με μουσική, το μήνυμα της αντίστασης πολλαπλασιάζεται.

Ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα έναν λαό που, παρά τις χιλιάδες απώλειες και τη βίαιη καταστολή, επιμένει να διεκδικεί το δικαίωμα στη χαρά και την ελευθερία. Αυτές οι τελετές αποχαιρετισμού έχουν γίνει πλέον ο ισχυρότερος μοχλός πίεσης προς το καθεστώς και η πιο τρανή απόδειξη ότι η δίψα για ελευθερία είναι ακατάσχετη.