Έχει και το LA Ομόνοια; Σκληρές σκηνές με τοξικομανείς και άστεγους στο Hollywood

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Για δεκαετίες, το Hollywood ήταν συνώνυμο της λάμψης, των σταρ, των κόκκινων χαλιών και του ονείρου της Αμερικής. Όμως πίσω από τις φωτεινές επιγραφές, τα κινηματογραφικά στούντιο και τα τουριστικά αξιοθέατα, αναδύεται μια πραγματικότητα που δύσκολα χωρά στην καρτ ποστάλ. Σήμερα, πολλές γωνιές του Hollywood θυμίζουν εικόνες κοινωνικής κατάρρευσης, με σκηνές που παραπέμπουν περισσότερο σε ανθρωπιστική κρίση παρά σε παγκόσμιο κέντρο ψυχαγωγίας.

Εικόνες που σοκάρουν από τo LA

Βίντεο και φωτογραφίες που κυκλοφορούν στα social media αποτυπώνουν σκληρές εικόνες: άνθρωποι ξαπλωμένοι στα πεζοδρόμια, εμφανώς υπό την επήρεια ουσιών, πρόχειρα καταλύματα από χαρτόνια και σκηνές, φωνές, ένταση και απόγνωση. Τουρίστες περπατούν ανάμεσα σε άστεγους και τοξικομανείς, προσπαθώντας να αγνοήσουν όσα συμβαίνουν λίγα μέτρα από τα αστέρια της Walk of Fame.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο, όμως τα τελευταία χρόνια έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Η αύξηση της χρήσης συνθετικών ναρκωτικών, όπως η φαιντανύλη, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος ζωής και την έλλειψη προσιτής στέγης, έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα. Άνθρωποι που κάποτε είχαν δουλειά και σπίτι, βρέθηκαν στον δρόμο μέσα σε λίγους μήνες. Άλλοι δεν κατάφεραν ποτέ να ξεφύγουν από τον κύκλο της εξάρτησης. Οι εικόνες από το Hollywood Boulevard σοκάρουν, ακριβώς επειδή έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα το μέρος αυτό συμβολίζει. Εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσαν οι πρεμιέρες και τα φλας, σήμερα συναντά κανείς ανθρώπους που παλεύουν απλώς να επιβιώσουν μέχρι το επόμενο πρωί. Το πεζοδρόμιο γίνεται κρεβάτι, το παγκάκι καταφύγιο, και ο δρόμος καθημερινότητα.

Πολλοί κάτοικοι μιλούν για μια κατάσταση που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Καταγγέλλουν ότι οι Αρχές μετακινούν απλώς το πρόβλημα από γειτονιά σε γειτονιά, χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Καθαρισμοί δρόμων, απομάκρυνση σκηνών και αστυνομικές επιχειρήσεις προσφέρουν μόνο προσωρινή «εικόνα τάξης», ενώ οι άνθρωποι επιστρέφουν λίγες ώρες αργότερα στο ίδιο σημείο.

Την ίδια στιγμή, οργανώσεις και εθελοντές προσπαθούν να καλύψουν τα κενά, μοιράζοντας φαγητό, ρούχα και βασική ιατρική βοήθεια. Όμως ακόμη και αυτοί παραδέχονται ότι χωρίς συνολική πολιτική για την ψυχική υγεία, την απεξάρτηση και τη στέγαση, το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί. Δεν πρόκειται απλώς για θέμα «ασφάλειας» ή «αισθητικής», αλλά για ανθρώπινες ζωές που χάνονται αργά, μπροστά στα μάτια όλων.

Η σύγκριση με ευρωπαϊκές πόλεις, και με σημεία όπως η Ομόνοια στην Αθήνα, έρχεται αυθόρμητα. Όπως και εκεί, έτσι και στο Hollywood, το κέντρο γίνεται καθρέφτης κοινωνικών ανισοτήτων. Η διαφορά είναι ότι εδώ το σοκ είναι μεγαλύτερο, γιατί το Hollywood χτίστηκε πάνω στην ιδέα της επιτυχίας και της λάμψης. Όταν αυτή η βιτρίνα ραγίζει, το χάσμα φαίνεται πιο βαθύ.

Το ερώτημα παραμένει: μπορεί μια πόλη να συνυπάρξει με αυτή την αντίφαση; Να φιλοξενεί εκατομμύρια τουρίστες, ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα άνθρωποι καταρρέουν από την εξάρτηση και την εγκατάλειψη; Ή μήπως το πρόβλημα είναι πλέον τόσο μεγάλο, που δεν κρύβεται ούτε κάτω από τα πιο λαμπερά φώτα; Όσο οι εικόνες αυτές πληθαίνουν, τόσο γίνεται ξεκάθαρο ότι το Hollywood δεν είναι μόνο όνειρο. Είναι και μια σκληρή υπενθύμιση ότι η κοινωνική κρίση δεν κάνει διακρίσεις, ούτε καν στα πιο διάσημα πεζοδρόμια του κόσμου.