Οι νέες ταινίες της εβδομάδας (29/1-4/2): Από τον βραβευμένο Όλιβερ Λαξ στον Άγιο Παΐσιο και τον Τζέισον Στέιθαμ

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η κινηματογραφική εβδομάδα που ξεκινά την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου φέρνει στις σκοτεινές αίθουσες έναν αέρα ανανέωσης, συνδυάζοντας βραβευμένα έργα με ιστορίες εξιλέωσης και θρησκευτικού δέους. Οι προβολείς στρέφονται στις νέες ταινίες της εβδομάδας (29/1-4/2) που υπόσχονται να γεμίσουν τα σινεμά, με μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ να δίνουν το «παρών» στις μαρκίζες.

Οι ταινίες που θα προβληθούν στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα

1. Sirat

Ο κάθε άλλο παρά χθεσινός σκηνοθέτης Όλιβερ Λαξ, είναι ένας γνήσιος καλλιτέχνης στον «δικού του κόσμου», στις παρυφές του εμπορικού κυκλώματος της χώρας του. Ο Λαξ έχει ήδη καταθέσει έργο και μάλιστα, βραβευμένο: «Todos vós sodes capitáns», Βραβείο FIPRESCI στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Καννών το 2010, «Mimosas», Μεγάλο Βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής στις Κάννες το 2016, «Θα έρθει η φωτιά» Βραβείο της Επιτροπής στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ Καννών το 2019.

Με το «Sirat» όμως, που επίσης παίχθηκε στο περσινό φεστιβάλ των Καννών κερδίζοντας το βραβείο της επιτροπής ο Λαξ κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του. Αξιοποιώντας με όρεξη το ερημικό αφρικανικό τοπίο του Μαρόκου ο Λαξ παρακολουθεί έναν πατέρα (Σέρχι Λόπεζ) και τον ανήλικο γιο του (Μπρούνο Νουνέζ Αρχονά) ενώ αναζητούν την εξαφανισμένη κόρη του πρώτου. Με ευγένεια, ο σκηνοθέτης αφουγκράζεται την σιωπηλή αγωνία του πατέρα τον οποίο θα «ενώσει» (όπως και τον γιο του) με μια ομάδα περιπλανώμενων τύπων, ravers, οι οποίοι διοργανώνουν συναυλίες με δυνατή rave μουσική στην έρημο.

2. Yunan

Η ταινία «Yunan» καταπιάνεται με το πανανθρώπινο αίσθημα της απόγνωσης και της παραίτησης μέσα από την ιστορία του Μουνίρ. Ο Ζορζ Καμπάζ υποδύεται έναν καταθλιπτικό συγγραφέα στο Αμβούργο, ο οποίος βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους πνευματικής και ψυχικής αδράνειας. Μακριά από κάθε επιθυμία ή στόχο, ο Μουνίρ περιφέρεται μηχανικά στην καθημερινότητά του, θυμίζοντας περισσότερο μια ανθρώπινη σκιά παρά έναν άνθρωπο που μετέχει στη ζωή.

Μια κινηματογραφική περιπλάνηση λοιπόν, όχι ακριβώς στο ύφος (και το ύψος) μιας ταινίας «αλλαγής ταυτότητας» όπως το «Επάγγελμα: Ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι αλλά περισσότερο μια ταινία που πατά πάνω στα φιλοσοφικά χνάρια του στοχασμού της μοναξιάς που έχουν αφήσει πίσω τους με το έργο τους άλλοι μεγάλοι δάσκαλοι στις ταινίες τους • είτε λέγονται Αντρέι Ταρκόφσκι, είτε Νούρι Μπίλγκε Τζεϊλάν.

3. Σας πιστεύουμε (On Vous Croit)

Μια δικαστική διαμάχη για κηδεμονία παιδιών, πέρα από τα ίδια τα παιδιά βέβαια, είναι μια τρομερά επώδυνη διαδικασία και για τους αντιδίκους, τους χωρισμένους γονείς. Και μια τέτοια διαδικασία βάζουν κάτω από το μικροσκόπιο τους οι σκηνοθέτες Σαρλότ Ντεβιλέρς και Αρνό Ντιφεΐ, στο «Σας πιστεύουμε» που αποτελεί και το ντεμπούτο του ντουέτου στην μεγάλου μήκους κινηματογραφική μυθοπλασία.

Ανοίγοντας από την αρχή τα χαρτιά τους οι δυο σκηνοθέτες ιχνηλατούν το πρόσωπο που τους ενδιαφέρει σ’ αυτή την αντιδικία (και του οποίου το μέρος παίρνουν): είναι η μητέρα, η Βελγίδα ηθοποιός Μιριέμ Ακεντιού. Πάνω της, σχεδόν εξαντλητικά οι σκηνοθέτες, εστιάζουν και αυτή κατά κάποιο τρόπο είναι η πρωτοτυπία της ταινίας. Αν και η ίδια η υπόθεση έχει την σημασία της, είναι η ψυχολογία της μητέρας το ουσιαστικό θέμα εδώ.

Στην αγωνία του βλέμματος, στον ξαφνικό θυμό, στον τρόμο που μετατρέπεται σε οργή (ή το αντίθετο). Ο πατέρας βρίσκεται επίσης στον χώρο όμως η παρουσία του είναι σχεδόν άφαντη μπροστά στην αεικίνητη μάνα – αυτό το αγρίμι της ζούγκλας έτοιμο ανά πάσα στιγμή να δείξει νύχια και δόντια. Η σκηνοθεσία αυστηρή και απέριττη, όμως από κάποια στιγμή και μετά νιώθεις τις καταστάσεις να επαναλαμβάνονται, η μονοτονία παραμονεύει. Οι σκηνοθέτες δεν είναι έμπειροι Βέλγοι αδελφοί Ζαν Πιερ και Λυκ Νταρντέν. Είναι όμως δύο καλοί «μαθητές» τους.

4. Το καταφύγιο (Shelter)

Oπως ακριβώς τον γνωρίσαμε μέσα από δεκάδες ταινίες – αμίλητος, ανήσυχος, αγέλαστος και αποτελεσματικός – , ο Τζέισον Στέιθαμ επιστρέφει με μια ακόμη περιπέτεια «μόνος εναντίον όλων», παραλλαγή φυσικά των περισσότερων από τις προηγούμενες περιπέτειές του μεσω των οποίων έχει κατακτήσει την θέση του top action star κατά την διάρκεια της τελευταίας 25ετίας.

Και παρότι έχει πια μεγαλώσει, στην πραγματικότητα εξακολουθεί να είναι ο ίδιος παίζοντας εδώ τον πρώην στρατιωτικό που έχει εγκατασταθεί σε ένα νησί της Σκωτίας και χωρίς ακριβώς να ζει, απλώς επιβιώνει παρέα με τον μοναδικό φίλο του, έναν σκύλο. Ξέρουμε πολύ καλά βέβαια ότι όλα αυτά σύντομα θα αλλάξουν, ότι το παρελθόν του Μέισον (όπως είναι το όνομά του), από το οποίο έχει καταφέρει να ξεφύγει, θα ξαναβρεθεί μπροστά του.

5. Eκτός εαυτού (Ελλάδα, 2025)

Μια αξιοπερίεργη καταγραφή της εμπειρίας του ελληνικού παγανισμού στη Βόρεια Ελλάδα, σε αντιδιαστολή με τα δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας αποπειράθηκε ο σκηνοθέτης Τάσος Γκολέτσος στο (και διακεκριμένο) ντοκιμαντέρ «Εκτός εαυτού» όπου ανιχνεύει, με όλες τις λεπτομέρειές του, το τελετουργικό της παραπάνω διαδικασίας. Μουσικά όργανα, παραγγελίες στολών από προβιές ζώων, τραγούδια και χοροί, συνδράμουν στην εκπλήρωση μιας (ανεξήγητα;) βαθιάς, ανθρώπινης ανάγκης, η οποία αποκωδικοποιείται ως εθιστική πράξη ελευθερίας χωρίς να αναλύεται με συνεντεύξεις (κάτι που πολύ πιθανόν θα έκανε το όλο εγχείρημα κουραστικό).

6. Η καρδιά του ταύρου (Ελλάδα, 2025)

Μόνο με την ψύχραιμη ματιά μιας έμπειρης κινηματογραφίστριας που εδώ και χρόνια παίζει το ντοκιμαντέρ στα δάχτυλα του ενός χεριού, μια ταινία τεκμηρίωσης για τον χορογράφο – χορευτή – σκηνοθέτη Δημήτρη Παπαϊωάννου θα μπορούσε να ξεφύγει τελείως από τον ακαδημαϊσμό και να καταλήξει σε αν όχι μια πρωτοποριακή, σίγουρα πρωτότυπη ματιά πάνω στην Τέχνη του, με κάποιες πινελιές για την ζωή του.

Ακολουθώντας με χαλαρά βήματα την προετοιμασία του Παπαϊωάννου για την ευρωπαϊκή περιοδεία της παράστασης «Εγκάρσιος Προσανατολισμός», η Στεφανή καταφέρνει να φτιάξει ένα πολύ όμορφο, προσωπικό πορτρέτο του σπουδαίου καλλιτέχνη, προσηλωμένη, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ο Παπαϊωάννου αντιμετωπίζει την Τέχνη και τους συνεργάτες του την ώρα της δημιουργίας ή όπως συμβαίνει εδώ, των προβών (που και αυτές στην δημιουργική διαδικασία ανήκουν).

7. Άγιος Παΐσιος

Ηιστορία ξεκινά από τη γέννηση του Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα. Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη γιαγιά του και τη μητέρα του, οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μεγαλώνει με τις ιστορίες για τον Άγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία από μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή.

Το 1945 κατατάσσεται στον στρατό όπου υπηρετεί ως ασυρματιστής. Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους και παραμένει εκεί για τρία χρόνια. Αναχωρεί οριστικά για το Άγιον Όρος τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα από τρία χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Παΐσιος. Στέλνει μια φωτογραφία του στη μητέρα του με την οποία την αποχαιρετά και της λέει ότι για μάνα του πια θα έχει την Παναγία. Για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη και με σκηνές που δεν είδαμε στην τηλεόραση, η ιστορία που άγγιξε βαθιά τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων και προκάλεσε συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα.