Γιάννης Σμαραγδής για «Καποδίστρια»: «Υπνώτισα τον πρωταγωνιστή μου με ειδικό»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής αποκάλυψε το παρασκήνιο της συνεργασίας του με τον Αντώνη Μυριαγκό για την ταινία «Καποδίστριας». Όπως υποστηρίζει, η ανακάλυψη του πρωταγωνιστή έγινε με τρόπο “μεταφυσικό”, ενώ παραδέχτηκε πως επιστράτευσε ειδικό προκειμένου να υποβάλει τον ηθοποιό σε διαδικασία υπνωτισμού.

Ο υπνωτισμός του Αντώνη Μυριαγκού για την ταινία «Καποδίστριας»

«Πέρασε μια διαδικασία εκπαίδευσης πως θα προσεγγίσει το ρόλο. Αυτή η διαδικασία γινότανε με διαδικασίες άγνωστες στην Ελλάδα. Με ύπνωση. Με ύπνωση μπορούσε να δει τα βασικά στοιχεία της ύπαρξης του Καποδίστρια.Του έκανα υπνωτισμό με ειδικό άνθρωπο. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν τους ξέρει κανείς και οι οποίοι έχουν αυτή τη δυνατότητα. Και θα το πω μεταφορικά για να μην παρεξηγηθώ – στην ουσία, «είδε» τον Καποδίστρια και αυτός του έδωσε την άδειά του»

Ακολουθεί το κείμενο για τον υπνωτισμό σε μονοτονικό σύστημα (χωρίς πνεύματα και περισπωμένες) και οργανωμένο σε παραγράφους για ευκολότερη ανάγνωση:

Η φύση του υπνωτισμού

Ο όρος υπνωτισμός προήλθε από τη σύντμηση του όρου «νευρο-υπνωτισμός», τον οποίο εισήγαγε ο Σκωτσέζος χειρουργός Τζέιμς Μπρέιντ το 1843, θέλοντας να περιγράψει τον «ύπνο του νευρικού συστήματος». Ένα πρόσωπο που βρίσκεται σε ύπνωση παρουσιάζει ορισμένα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά, με κυριότερο την υπερβολική δεκτικότητα στις υποβολές σε σύγκριση με έναν μη υπνωτισμένο άνθρωπο.

Οι ρίζες της σύγχρονης ύπνωσης εντοπίζονται στους «Ναούς του Ύπνου» των αρχαίων Ασκληπιείων και στις μυστηριακές τελετές της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής εποχής. Εκεί, οι εκστατικές τελετουργίες μπορούν να παραλληλιστούν με τις σύγχρονες υπνωτιστικές πρακτικές. Σήμερα, η επιστήμη προσπαθεί να εφαρμόσει αυτά τα ευρήματα για τη θεραπεία παθολογικών καταστάσεων και εξαρτήσεων, αν και διατηρούνται σοβαρές επιφυλάξεις για τις δυνατότητές τους.

Η υπνοθεραπεία χρησιμοποιείται με σκοπό την τροποποίηση της συμπεριφοράς, του συναισθήματος και της στάσης ζωής ενός ανθρώπου. Εφαρμόζεται σε ένα ευρύ φάσμα συνθηκών, όπως η ανησυχία, οι ασθένειες που σχετίζονται με το στρες, η διαχείριση του πόνου και η προσωπική ανάπτυξη. Ωστόσο, το γεγονός ότι τα επιστημονικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς εδώ και δύο αιώνες, δημιουργεί αστάθεια σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο που αφορά την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου.

Ένας επιπλέον λόγος ανησυχίας είναι η έλλειψη ενιαίας κρατικής πιστοποίησης για τους υπνοθεραπευτές, η οποία ποικίλλει ανά χώρα. Αυτό το κενό επιτρέπει σε τσαρλατάνους ή οπαδούς του αποκρυφισμού να εισέρχονται στον χώρο της ψυχοθεραπείας. Συχνά, άτομα που δηλώνουν υπνοθεραπευτές προωθούν θεωρίες περί μετενσάρκωσης ή πρακτικές όπως ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός (NLP) και η φωτογράφηση αύρας, οι οποίες δεν έχουν σταθερή επιστημονική βάση.

Η Πρακτική της Αυτοΰπνωσης

Η αυτοΰπνωση είναι η διαδικασία όπου το ίδιο το άτομο υποβάλλει τον εαυτό του σε ύπνωση, ακολουθώντας τα στάδια μιας κλασικής συνεδρίας. Η διαδικασία ξεκινά σε ένα ήσυχο περιβάλλον, με το άτομο να προσηλώνει το βλέμμα του ακίνητο σε ένα συγκεκριμένο σημείο μέχρι τα βλέφαρα να βαρύνουν. Μετά τη σωματική χαλάρωση, ακολουθεί η νοερή αντίστροφη μέτρηση (από το 10 έως το 1) για την είσοδο στο δεύτερο στάδιο.

Κατά τη διάρκεια της αυτοΰπνωσης, το άτομο χρησιμοποιεί υποβολές για τη βελτίωση της υγείας, της υπομονής ή της αποτελεσματικότητάς του. Χρησιμοποιείται η «κατευθυνόμενη φαντασία», όπου ο ασκούμενος οραματίζεται έναν γαλήνιο τόπο. Παρά την προσπάθεια για «θετική σκέψη», η επιτυχία της υποβολής δεν είναι ποτέ εγγυημένη, καθώς η βαθιά χαλάρωση δεν διασφαλίζει απαραίτητα την υλοποίηση της επιθυμίας στο φυσικό πεδίο.