Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ: Η ζωή και τα θαύματα του Αγίου που τιμά σήμερα (2/1) η ορθόδοξη εκκλησία

Κάθε χρόνο, τη 2α Ιανουαρίου, η Ορθοδοξία τιμά τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ, ο οποίος από μικρή ηλικία διακρίθηκε για την αγάπη του στα ιερά γράμματα. Όταν αρρώστησε βαριά, θεραπεύτηκε θαυματουργικά με την παρέμβαση της Παναγίας.

Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 μ.Χ. με το όνομα Πρόχορος. Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήταν ευκατάστατοι έμποροι, με τον πατέρα να διαθέτει εργοστάσια πλινθοποιίας και να αναλαμβάνει την ανέγερση ναών, σπιτιών και άλλων οικοδομημάτων. Το 1762 μ.Χ., όταν ο πατέρας του πέθανε, η μητέρα του ανέλαβε την ολοκλήρωση ενός ναού που είχε ξεκινήσει για τον Όσιο Σέργιο του Ραντονέζ. Ο Πρόχορος κληρονόμησε την ευσέβεια και τις αρετές των γονιών του.

Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μελετά με ζήλο τα ιερά γράμματα, όμως αρρώστησε βαριά. Στην κρίσιμη στιγμή της ασθένειάς του, είδε σε όνειρο την Παναγία, που του υποσχέθηκε τη θεραπεία του. Τυχαία, κατά τη διάρκεια μιας λιτανείας που περνούσε από την αυλή του, η εικόνα της Θεοτόκου στάθηκε κάτω από την οποία η μητέρα του Πρόχορου πέρασε το παιδί της. Από εκείνη τη στιγμή, η υγεία του αποκαταστάθηκε πλήρως.

Νέος πλέον, εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και κατευθύνθηκε στη μονή του Σάρωφ. Μετά από οκτώ χρόνια δοκιμασίας, στις 13 Αυγούστου 1786 μ.Χ., κείρεται μοναχός με το όνομα Σεραφείμ και δύο μήνες αργότερα χειροτονείται Διάκονος. Ο Διάκονος Σεραφείμ αφιερώνεται με ταπεινό φρόνημα στη μοναστική ζωή, διακονεί στις ακολουθίες και τηρεί πιστά τους κανονισμούς, ενώ νύχτα αποσύρεται στο ερημικό κελί του στο δάσος για προσευχή.

VIRAL

Ανείπωτο θρήνος στη κηδεία της Βασιλικής: Το τελευταίο αντίο στην 39χρονη που δολοφονήθηκε στην Καλαμάτα

Ο Γολγοθάς της Βασιλικής: Το βίντεο κλιπ που έπαιξε κρυφά και οι εξομολογήσεις της – «Μου είπε ”νομίζω, ότι κάτι μου δίνει, και αποκοιμιέμαι”»

Ανησυχία στην Εύβοια: Ποιες παραλίες έχουν γεμίσει με μέδουσες – Αποκαλυπτικά βίντεο, Live χάρτης

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1793 μ.Χ. χειροτονείται Ιερεύς και εντείνει τον πνευματικό του αγώνα. Αναζητώντας υψηλότερες πνευματικές ασκήσεις, αποσύρεται για δεκαπέντε χρόνια στο δάσος του Σάρωφ, ζώντας σε πλήρη απομόνωση με αυστηρή νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή, μιμούμενος τους παλιούς στυλίτες της Εκκλησίας. Αργότερα επιστρέφει στη μονή και περνά άλλες δεκαπέντε χρόνια σε απομόνωση, με τα πρώτα πέντε σε πλήρη σιωπή, φωτισμένος από τη Θεία Χάρη και βιώνοντας θεϊκά οράματα.

Ως ώριμος πνευματικά γέροντας, αφιερώνεται στη διακονία των πιστών. Δέχεται πλήθος ανθρώπων καθημερινά, προσφέρει ευλογία, εξομολογεί, θεραπεύει ασθενείς και δίνει πνευματική καθοδήγηση. Τους ασπάζεται, τους σταυρώνει με λάδι ή τους χαρίζει αντίδωρο και αγίασμα, λέγοντας συχνά: «Χριστός Ανέστη!».

Την 1η Ιανουαρίου 1833 μ.Χ., επισκέφθηκε για τελευταία φορά το ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου, κοινωνώντας των Αχράντων Μυστηρίων και ευλογώντας όλους τους αδελφούς. Την επόμενη μέρα, 2 Ιανουαρίου 1833 μ.Χ., κοιμήθηκε με ειρήνη, γονατιστός μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, φορώντας λευκό ζωστικό και με το χάλκινο σταυρό στο στήθος.

Τα ιερά του λείψανα χάθηκαν κατά την Οκτωβριανή επανάσταση και επανεντοπίστηκαν το 1990 μ.Χ. στην Αγία Πετρούπολη, επιστρέφοντας το 1991 στη μονή Ντιβέγιεβο.