Σαν σήμερα, 29 Δεκεμβρίου 1890: Η σφαγή στο Γούντεντ Νι – Το ματωμένο τέλος των Ινδιάνικων πολέμων και η δύση ενός έθνους

Η 29η Δεκεμβρίου του 1890 παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές και ανεξίτηλες ημερομηνίες στην ιστορία της αμερικανικής ηπείρου. Στις παγωμένες πεδιάδες της Νότιας Ντακότα, κοντά στην τοποθεσία Γούντεντ Νι Κρικ (Wounded Knee Creek), εκτυλίχθηκε μια τραγωδία που συχνά περιγράφεται στα σχολικά βιβλία ως η «τελευταία μεγάλη μάχη», αλλά η ιστορική αλήθεια και η συλλογική μνήμη των αυτοχθόνων την έχουν καταγράψει ως μια στυγνή σφαγή. Εκείνη την ημέρα, η 7η Ίλη Ιππικού των ΗΠΑ άνοιξε πυρ εναντίον μιας εξαθλιωμένης ομάδας Ινδιάνων Λακότα Σιου, στερώντας τη ζωή σε εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά, και σβήνοντας οριστικά τις ελπίδες των ιθαγενών για ένοπλη αντίσταση απέναντι στην επεκτατικότητα των λευκών αποίκων.

Το υπόβαθρο της έντασης και ο χορός των πνευμάτων

Για να κατανοήσει κανείς το ξέσπασμα της βίας στο Γούντεντ Νι, πρέπει να ανατρέξει στην απελπισία που επικρατούσε στους ινδιάνικους καταυλισμούς στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι Σιου είχαν περιοριστεί σε κρατικές εκτάσεις, οι πηγές τροφής τους είχαν εξαφανιστεί με τη συστηματική εξόντωση των βισώνων και οι υποσχέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης για προμήθειες παραβιάζονταν συνεχώς. Μέσα σε αυτό το κλίμα εξαθλίωσης, διαδόθηκε το θρησκευτικό κίνημα του «Χορού των Πνευμάτων». Ο προφήτης Γουβόκα δίδασκε ότι αν οι Ινδιάνοι χόρευαν αυτόν τον τελετουργικό χορό, οι λευκοί θα εξαφανίζονταν, οι πρόγονοι θα επέστρεφαν στη ζωή και οι βίσωνες θα γέμιζαν ξανά τις πεδιάδες. Οι αρχές των ΗΠΑ, φοβούμενες ότι το κίνημα ήταν προάγγελος μιας γενικευμένης εξέγερσης, αποφάσισαν να λάβουν δραστικά μέτρα, οδηγώντας στη σύλληψη και τη δολοφονία του θρυλικού αρχηγού Καθιστού Ταύρου λίγες μέρες πριν τη σφαγή.

Η πορεία του αρχηγού μεγάλο πόδι προς τον όλεθρο

Μετά τον θάνατο του Καθιστού Ταύρου, μια ομάδα περίπου 350 Λακότα, υπό την ηγεσία του αρχηγού Σπιλα Γκουτάκα, γνωστού ως «Μεγάλο Πόδι», αναζήτησε καταφύγιο σε άλλον καταυλισμό, ελπίζοντας να αποφύγει τη βία. Ο Μεγάλο Πόδι ήταν ήδη βαριά άρρωστος με πνευμονία και η ομάδα του αποτελούνταν κυρίως από ηλικιωμένους και γυναικόπαιδα. Στις 28 Δεκεμβρίου, η 7η Ίλη Ιππικού —η ίδια μονάδα που είχε ηττηθεί ταπεινωτικά από τους Ινδιάνους στη μάχη του Λιτλ Μπιγκ Χορν το 1876— τους εντόπισε και τους ανάγκασε να κατασκηνώσουν κοντά στο Γούντεντ Νι Κρικ. Το επόμενο πρωί, ο συνταγματάρχης Τζέιμς Φορσάιθ διέταξε τον πλήρη αφοπλισμό των Ινδιάνων, περικυκλώνοντας την κατασκήνωση με πάνοπλους στρατιώτες και τέσσερα πυροβόλα Χότσκις τοποθετημένα στους γύρω λόφους.

VIRAL

10 μονάδες κάτω: Το σοκαριστικό αποτέλεσμα δημοσκόπησης που έφερε νευρική κρίση στη Νέα Δημοκρατία

Ποια είναι η Γιου Τινγκ: Είναι η 50χρονη επιχειρηματίας η νεκρή της βαλίτσας στην Κυψέλη; – Ο σύζυγος, η εξαφάνιση και τα 500.000 ευρώ

Χριστίνα Σούζη: «Έρχεται κόλαση 44 βαθμών – Δείτε πότε και πού θα ψηθεί η χώρα!»

Η σπίθα της καταστροφής και η ανελέητη σφαγή

Η κατάσταση ήταν τεταμένη και μια μικρή αφορμή στάθηκε αρκετή για να μετατραπεί ο αφοπλισμός σε λουτρό αίματος. Σύμφωνα με τις επικρατέστερες μαρτυρίες, ένας κωφός Ινδιάνος ονόματι Μαύρο Κογιότ αρνήθηκε να παραδώσει το ακριβό του όπλο, ισχυριζόμενος ότι είχε πληρώσει πολλά για να το αποκτήσει. Στην πάλη που ακολούθησε με τους στρατιώτες, το όπλο εκπυρσοκρότησε. Αυτός ο μοναδικός πυροβολισμός λειτούργησε ως σύνθημα για τον στρατό. Οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν αδιάκριτα προς κάθε κατεύθυνση, ενώ τα πυροβόλα Χότσκις από τους λόφους σάρωναν τις σκηνές των Ινδιάνων, όπου βρίσκονταν τα γυναικόπαιδα. Ο αρχηγός Μεγάλο Πόδι ήταν ένας από τους πρώτους που έπεσαν νεκροί, πυροβολημένος ενώ βρισκόταν ξαπλωμένος στο χιόνι λόγω της ασθένειάς του.

Η σφαγή στο Γούντεντ Νι

Το παγωμένο τοπίο του θανάτου

Η σφαγή δεν σταμάτησε στην κατασκήνωση. Πολλοί Ινδιάνοι προσπάθησαν να διαφύγουν στα γύρω φαράγγια, αλλά οι στρατιώτες τους καταδίωξαν και τους σκότωσαν σε απόσταση χιλιομέτρων. Όταν οι κάννες των όπλων σίγησαν, το τοπίο ήταν εφιαλτικό. Περίπου 300 με 400 Ινδιάνοι κείτονταν νεκροί, με τα σώματά τους να παγώνουν γρήγορα από τη χιονοθύελλα που ξέσπασε λίγο μετά. Οι αμερικανικές δυνάμεις έχασαν 25 στρατιώτες, πολλοί από τους οποίους πιθανότατα σκοτώθηκαν από «φίλια πυρά» μέσα στη σύγχυση της μάχης. Τρεις ημέρες αργότερα, μια ομάδα εργασίας στάλθηκε για να θάψει τους νεκρούς Ινδιάνους σε έναν ομαδικό τάφο. Οι φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα, που δείχνουν το παγωμένο και παραμορφωμένο σώμα του αρχηγού Μεγάλο Πόδι στο χιόνι, έγιναν το σύμβολο της θηριωδίας και της τελικής υποταγής των αυτόχθονων λαών.

Η ιστορική κληρονομιά και η αναζήτηση δικαιοσύνης

Το Γούντεντ Νι αποτέλεσε το τέλος μιας εποχής. Ήταν η τελευταία σημαντική ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των εθνών των πεδιάδων, σηματοδοτώντας το οριστικό κλείσιμο των συνόρων και την πλήρη κυριαρχία των ΗΠΑ στην ήπειρο. Παρά τη φρίκη των γεγονότων, η αμερικανική κυβέρνηση απένειμε 20 Μετάλλια Τιμής σε στρατιώτες της 7ης Ίλης Ιππικού, μια απόφαση που παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο έντονης κριτικής και αιτημάτων για ανάκληση. Για τους Ινδιάνους Σιου, το Γούντεντ Νι δεν είναι μια μακρινή ιστορία, αλλά μια ζωντανή πληγή που συμβολίζει την πολιτιστική γενοκτονία που υπέστησαν. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η τοποθεσία έγινε σύμβολο του κινήματος για τα δικαιώματα των Ινδιάνων, με αποκορύφωμα την κατάληψή της το 1973 από ακτιβιστές, θυμίζοντας σε όλο τον κόσμο ότι το πνεύμα των Λακότα παραμένει ζωντανό, παρά την προσπάθεια εξόντωσής του εκείνη την παγωμένη μέρα του 1890.