«Ο Καμμένος είχε γίνει νευρικός»: Η αφήγηση Τσίπρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών και η αυστηρή συζήτηση με Μητσοτάκη
Η Συμφωνία των Πρεσπών, ένα από τα κορυφαία αλλά και πιο αμφιλεγόμενα επιτεύγματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί κεντρικό άξονα στο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, φωτίζοντας αφηγήσεις από τα παρασκήνια που καθόρισαν την πορεία της χώρας και τη συνοχή της κυβέρνησης. Ο πρώην πρωθυπουργός αφιερώνει τουλάχιστον τρία σημεία του έργου του στη συμφωνία, περιγράφοντας την ως μια πράξη εθνικής ευθύνης, η οποία ωστόσο οδήγησε σε βαθιές ρήξεις, με αποκορύφωμα την αποχώρηση των ΑΝΕΛ και του Πάνου Καμμένου.
Η τριβή Καμμένου – Κοτζιά και το «τι τραβάω!»
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια του βιβλίου αφορά τη σύγκρουση μεταξύ του τότε Υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, και του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου. Ο κ. Τσίπρας αποκαλύπτει ότι η κλιμάκωση της έντασης ήταν αναπόφευκτη, καθώς ο Καμμένος, βλέποντας την πρόοδο της συμφωνίας στη Βόρεια Μακεδονία, έγινε «νευρικός» και εξαπέλυε απαράδεκτες επιθέσεις κατά του Κοτζιά.
Μάλιστα, ο πρώην Πρωθυπουργός αναφέρει μια άγνωστη πτυχή: ο Νίκος Κοτζιάς ήταν αρχικά ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θεωρώντας την «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» που έπρεπε να περιλαμβάνει κομμάτι της «πατριωτικής Δεξιάς».
Η κορύφωση ήρθε στο Υπουργικό Συμβούλιο της 16ης Οκτωβρίου 2018, όπου ξέσπασε έντονος καβγάς:
VIRAL
«Εκείνη την εποχή, οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Κυβέρνησης έπαιρναν έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Ο Καμμένος, βλέποντας πως στη Βόρεια Μακεδονία προχωρούσαν προς την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, είχε γίνει νευρικός. Τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του άρχισαν να επιτίθενται με τρόπο απαράδεκτο εναντίον του Κοτζιά.
Σύντομα, η Κυβέρνηση περιέπεσε σε δίνη με απρόβλεπτη δυναμική. Το αστείο είναι πως ο Κοτζιάς είχε αποτελέσει έναν από τους πλέον ένθερμους οπαδούς της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ., υποστηρίζοντας πως, επειδή επρόκειτο για Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, έπρεπε να υπάρχει ένα κομμάτι της πατριωτικής Δεξιάς στη διακυβέρνηση. «Πρόσεχε τι εύχεσαι», θα έλεγαν οι Αγγλοσάξονες.
Ο Νίκος Κοτζιάς είναι ένας ευέξαπτος άνθρωπος. Εξοργίστηκε όμως δικαιολογημένα απέναντι σε βαριές και άδικες κατηγορίες, που εκτοξεύτηκαν εναντίον του. Στις 16 Οκτωβρίου 2018, στο Υπουργικό Συμβούλιο, άναψε έντονος καβγάς με τον Καμμένο. Απογοητευμένος, αναφώνησα τότε: «Τι τραβάω!» Αυτό ήταν. Ο Κοτζιάς αποχώρησε θυμωμένος, θεωρώντας πως κρατούσα ίσες αποστάσεις. Του ήταν αδύνατον να αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή πως αυτό που έπρεπε να γίνει θα γινόταν. Δεν χρειαζόταν να το προαναγγείλω και μάλιστα μέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Διαβάστε επίσης
Την επόμενη μέρα, κατέθεσε την παραίτησή του από την Κυβέρνηση, την οποία έκανα δεκτή, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα πως θα αναλάβω εγώ προσωπικά το Υπουργείο Εξωτερικών, προκειμένου να συνδράμω με όλες μου τις δυνάμεις στην επιτυχή ολοκλήρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών». (σελ. 521)
Το «μάθημα» στον Μητσοτάκη στο Μαξίμου
Ιδιαίτερο βάρος δίνει ο Αλέξης Τσίπρας στην αυστηρή συνομιλία που είχε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, λίγο μετά την παραίτηση Κοτζιά, τονίζοντας ότι ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έβλεπε τίποτε άλλο πέρα από την άμεση πτώση της κυβέρνησης, αδιαφορώντας για τις εθνικές επιπτώσεις σε περίπτωση που αναλάμβανε ο ίδιος την κυβέρνηση εκείνη τη στιγμή.
Ο πρώην Πρωθυπουργός περιγράφει με διδακτικό ύφος τη στιγμή που, αφού έφυγαν οι κάμερες, τον διέκοψε απότομα και τον κάλεσε να θέσει το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό:
«Η παραίτηση του Υπουργού Εξωτερικών ήταν μια δραματική και απροσδόκητη εξέλιξη. Δημιουργούσε την εντύπωση ότι η Κυβέρνηση βρισκόταν σε βαθιά εσωτερική κρίση, ικανή να προκαλέσει ακόμα και την άμεση ανατροπή της. Η εικόνα της αστάθειας που εκπέμψαμε λειτούργησε ως καύσιμο για το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, που πίστεψε, ίσως πρώτη φορά τόσο έντονα, πως η πτώση μας ήταν πλέον θέμα χρόνου.
Κάποια στιγμή τον διέκοψα απότομα, δείχνοντάς του την καρέκλα πίσω από το γραφείο του Πρωθυπουργού. «Άκου, Κυριάκο, όποιος κάθεται σε αυτή την καρέκλα δεν έχει δικαίωμα να παίζει με τα εθνικά θέματα. Το αίσθημα της ευθύνης επιβάλλει να προηγείται το εθνικό συμφέρον του κομματικού». Προσπάθησε να αλλάξει κουβέντα. Εγώ επέμεινα και τον ρώτησα ευθέως: «Αν ήσουν εσύ στη θέση μου, αλήθεια θα άφηνες αυτή τη μεγάλη εθνική ευκαιρία να πάει χαμένη;»
Τώρα πια δεν έχω καμία απορία για το τι θα έκανε στη θέση μου. Δεν θα διακινδύνευε με τίποτα την επανεκλογή του. Θα έκανε τα πάντα για να καταλάβει την εξουσία. Και ακόμα περισσότερα για να την κρατήσει, όπως αποδείχτηκε αργότερα». (σελ. 523)
Διαβάστε επίσης
Ο δισταγμός του Ζάεφ και η «λίμνη της ειρήνης»
Στο κεφάλαιο της τελικής αποτίμησης, ο κ. Τσίπρας αποκαλύπτει τις δραματικές στιγμές που μεσολάβησαν λίγο πριν την υπογραφή, αναφέροντας τον δισταγμό του Ζόραν Ζάεφ την τελευταία στιγμή να φέρει τη συμφωνία προς ψήφιση, φοβούμενος την έλλειψη πλειοψηφίας για την αλλαγή του Συντάγματος.
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός αφηγείται πώς χρειάστηκε μια 45λεπτη συνομιλία για να τον πείσει να προχωρήσει, υπενθυμίζοντάς του ότι «αν θέλεις να γράψεις Ιστορία, πρέπει να είσαι έτοιμος να αναλάβεις το κόστος». Η στάση του Τσίπρα, που τον ενθάρρυνε και του υποσχέθηκε φιλία ανεξαρτήτως απόφασης, οδήγησε τον Ζάεφ να τον αποκαλεί έκτοτε «my brother».
Τέλος, αποκαλύπτει ότι η ιδέα για την υπογραφή της συμφωνίας ήταν δική του, μια έμπνευση που απέβλεπε στο να μετατραπεί η ιστορική μνήμη της λίμνης:
«…«Ζόραν, θέλω αυτή τη Συμφωνία να την υπογράψουμε στις Πρέσπες».
Διαβάστε επίσης
«Μα εκεί δεν έχει εγκαταστάσεις. Πάμε στην Οχρίδα, αν θέλεις μια λίμνη».
«Όχι, δεν θέλω μια οποιαδήποτε λίμνη. Θέλω τις Πρέσπες».
«Εντάξει, αλλά γιατί εκεί;»
«Γιατί θέλω να αλλάξει η ιστορική της μνήμη. Από λίμνη διαίρεσης και αντιπαλότητας την περίοδο του ελληνικού Εμφυλίου, θέλω να γίνει λίμνη της ειρήνης».
Συμφωνήσαμε η υπογραφή να γίνει στην ελληνική πλευρά της Μεγάλης Πρέσπας, στο χωριό Ψαράδες. Και μετά να περάσουμε με πλοιάρια στην άλλη πλευρά για να συνεχίσουμε την τελετή. Όπως και πράγματι έγινε στις 18 Ιουνίου 2018». (σελ. 686)
0 ΣΧΟΛΙΑ