Μυρτώ Παναγάκη στο Athensmagazine: «Χορεύω από τα 5 μου – Επηρεάστηκα πολύ ως εγγονή της Χρυσούλας Διαβάτη και του Νικήτα Τσακίρογλου»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Τα όριά μας λένε πως είναι τα όνειρά μας. Και αυτό φαίνεται να το γνωρίζει πολύ καλά η Μυρτώ Παναγάκη. Από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη, σπουδάζει χορό και έχει όνειρο το Broadway. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Ελλάδα προσκλήθηκε στη σχολή Steps on Broadway, όπου και τελικά έγινε δεκτή, ενώ τον Ιανουάριο ολοκληρώνει τις σπουδές της στη Σχολή Σύγχρονου Χορού Martha Graham. Μεγαλωμένη σε ένα βαθιά καλλιτεχνικό περιβάλλον, εγγονή της Χρυσούλας Διαβάτη και του Νικήτα Τσακίρογλου.

Της τηλεφωνώ ένα απόγευμα Κυριακής και τη διακόπτω από μία πρόβα. Απόγευμα για μένα τουλάχιστον. Γιατί για εκείνη ήταν πρωί. Το προηγούμενο βράδυ είχε δώσει παράσταση με την ομάδα της. Όπως μου λέει για την ίδια, ο χορός είναι γέννα, ενώ επιτυχία θεωρεί πως είναι να έχεις τους ανθρώπους σου κοντά. Η Μυρτώ Παναγάκη αποκαλύπτεται στο Athensmagazine.gr και μιλά για την απόφαση να σπουδάσει χορό στη Νέα Υόρκη, τις δυσκολίες, την ομάδα και τα όνειρά της.

Μυρτώ Παναγάκη: Το χόμπι που έγινε όνειρο ζωής

Πώς ξεκίνησες να χορεύεις;

Ξεκίνησα να χορεύω στα πέντε μου! Δεν καθόμουν πουθενά ήσυχη και η μαμά μου αποφάσισε να με πάει να μάθω χορό. Τότε δεν ήμουν «ερωτευμένη». Το αντιμετώπιζα όπως ένα παιδάκι το χόμπι του. Στα 16 μου άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο μου αρέσει. Μέχρι τότε δεν ήξερα αν μπορώ να το κάνω, γιατί για να κάνεις χορό στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά στάνταρ -σωματικά, σχολών- τα οποία θεωρούσα ότι θα μπορούσαν να μου σταθούν εμπόδιο.

Μου μπήκε όμως στο μυαλό και είπα θα το κάνω. Έδωσα εξετάσεις έναν χρόνο μετά τις Πανελλαδικές. Πολλοί με αμφισβητούσαν γιατί σε σχέση με άλλους ήμουν πιο… τεμπέλα. Δούλευα αλλά όχι τόσο όσο οι άλλοι. Έδωσα εξετάσεις, μπήκα στη σχολή και αυτό ήταν ένα δώρο για μένα. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η πραγματική δουλειά.

Είχες πάντα στόχο το εξωτερικό ή αυτό ήταν κάτι που προέκυψε;

Το είχα πάντα σαν στόχο. Από μικρή έλεγα ότι θέλω να ζήσω στο εξωτερικό, να βγω έξω να δω πώς είναι εκεί τα πράγματα. Μου αρέσουν τα ταξίδια και το άγνωστο.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση προσαρμογής στην Αμερική;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν στο κομμάτι της δουλειάς μου και συγκεκριμένα στο επίπεδο. Στο εξωτερικό έχουν άλλους ρυθμούς και είναι εκπαιδευμένοι αλλιώς. Εκτελούν τα πάντα σε πολύ γρήγορους ρυθμούς. Ερχόμενη από την Ελλάδα, όπου ναι μεν είχα εκπαιδευτεί άριστα, στην Αμερική ήμουν ανάμεσα σε παιδιά που το έκαναν αυτό από την ηλικία των πέντε επαγγελματικά. Έπρεπε να τους φτάσω.

Πώς είναι η καθημερινότητα μίας χορεύτριας στην Αμερική;

Ξυπνάω, πάω για μάθημα από πολύ νωρίς και μετά κάνω πρόβα ατελείωτες ώρες. Είσαι όλη μέρα στο πόδι.

Μέσα σε αυτό το απαιτητικό περιβάλλον τι σημαίνει για σένα επιτυχία;

Επιτυχία είναι αυτό που βιώνω τον τελευταίο χρόνο. Να έχεις τους ανθρώπους σου και την κοινότητά σου κοντά. Τον τελευταίο χρόνο έχουμε φτιάξει μία ομάδα μαζί με δύο συνεργάτες και κάνουμε shows. Ανεβάζουμε παραστάσεις. Είναι πολύ όμορφο αυτό το συναίσθημα του να ξέρεις ότι έχεις δίπλα σου ανθρώπους με τους οποίους έχεις κοινό όραμα. Είναι team job. Αν είσαι μόνος σου, το πληρώνεις, γιατί κανείς δεν θέλει να δουλέψει μαζί σου. Δεν είναι ατομικό σπορ ο χορός.

Πόσο σε έχει επηρεάσει το καλλιτεχνικό αποτύπωμα της οικογένειάς σου; Είσαι εγγονή της Χρυσούλας Διαβάτη και του Νικήτα Τσακίρογλου, δύο ανθρώπων του θεάτρου. Τι σου λένε αυτοί οι άνθρωποι για το ήθος του καλλιτέχνη;

Με έχουν επηρεάσει πολύ! Από τριών ετών κάθε καλοκαίρι ήμουν στην Επίδαυρο. Στο σπίτι έβλεπα συνέχεια τον παππού και τη γιαγιά να πηγαίνουν και να έρχονται από τα γυρίσματα και τις πρόβες. Έχω μεγαλώσει σε καλλιτεχνικό περιβάλλον. Τους έβλεπα στο σανίδι και έλεγα ότι αυτό θέλω να κάνω. Και οι δύο μου λένε ότι το να είσαι καλλιτέχνης είναι επίπονο, είναι αβέβαιο. Ο Νικήτας λέει πως είναι σαν να δίνεις εξετάσεις κάθε μέρα. Και έχει δίκιο.

Όταν οι καταστάσεις ζορίζουν τι είναι αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις;

Είναι μία δύναμη που βρίσκω μέσα μου. Αρνούμαι να τα παρατήσω. Το να τα παρατήσω θα είναι το χειρότερο σενάριο. Η θέλησή μου με κάνει να συνεχίζω. Το κάνω για τη μικρή Μυρτώ.

Αν θα έπρεπε να περιγράψεις το χορό με μία λέξη ποια θα ήταν αυτή;

Θα έλεγα γέννα.

Ποιο συναίσθημα θέλεις να αφήνεις στο θεατή μετά από μία παράσταση που δίνεις;

Όταν χορεύω θέλω να ξέρω ότι πήρα τον θεατή τον ταξίδεψα κάπου αλλού και ξέχασε για λίγο τα προβλήματά του. Ότι ξέφυγε για λίγο από ό,τι σκέφτεται. Και όταν γυρνάει πίσω να λέει “πω ο τι είδα”.

Πώς σε αντιμετωπίζουν στην Αμερική όταν λες ότι είσαι από την Ελλάδα;

Τους αρέσει πολύ. Ρωτάνε αν είναι όπως στο Mamma Mia. Και όλοι λένε ότι θέλουν να επισκεφθούν την Ελλάδα.

Ποιες είναι οι επόμενες προκλήσεις; Ποιο είναι το όνειρό σου;

Είμαι ήδη τρία χρόνια στην Αμερική, έχω κάνει τους φίλους και τους συνεργάτες μου. Από εδώ και πέρα θέλω να διεισδύσω στο μιούζικαλ. Το επόμενο βήμα θα είναι να αρχίσω να κάνω σοβαρά audition για το Broadway. Άλλος στόχος είναι φυσικά να εκτοξεύσουμε την ομάδα μας με τους συνεργάτες μου.

Special thanks Λυδία Καραθανάση