«Έφυγε» ο Μπιόρν Αντρέσεν: Είχε υποδυθεί τον έφηβο Τάτζιο στον «Θάνατο στη Βενετία»

Ο κόσμος του κινηματογράφου θρηνεί τον χαμό του Σουηδού ηθοποιού Μπιόρν Αντρέσεν, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών. Ο Αντρέσεν έμεινε στην ιστορία ως ο πρωταγωνιστής της ταινίας του Λουκίνο Βισκόντι το 1971, «Θάνατος στη Βενετία», όπου υποδύθηκε τον Τάτζιο, το πρότυπο της απόλυτης ομορφιάς. Ο τίτλος που του είχε δώσει τότε ο Βισκόντι, «το πιο όμορφο αγόρι στον κόσμο», τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή, αποτελώντας ταυτόχρονα πηγή παγκόσμιας αναγνώρισης και προσωπικής οδύνης.
Η αρχή του εφιάλτη στα 15
Ο Αντρέσεν γεννήθηκε στη Στοκχόλμη το 1955 και βίωσε την τραγωδία της απώλειας της μητέρας του σε ηλικία δέκα ετών, μεγαλώνοντας έκτοτε με τη γιαγιά του. Ήταν η γιαγιά του που τον ώθησε στην υποκριτική και το μόντελινγκ, με την επιθυμία «να υπάρχει ένας διάσημος στην οικογένεια».
Στα 15 του χρόνια, ο Αντρέσεν επιλέχθηκε από τον Λουκίνο Βισκόντι για τον ρόλο του Τάτζιο, του πανέμορφου εφήβου που γοητεύει τον ηλικιωμένο συνθέτη (Ντερκ Μπόγκαρντ) στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τόμας Μαν. Η ερμηνεία του τον έκανε διάσημο μέσα σε μια νύχτα, οδηγώντας σε υστερία, ιδιαίτερα στην Ιαπωνία, όπου έγινε ποπ σταρ και μοντέλο, συγκρίσιμος με τους Beatles.
Ωστόσο, η εμπειρία των γυρισμάτων και η διαχείριση της ξαφνικής δόξας είχαν καταστροφικές συνέπειες. Ο Αντρέσεν μίλησε ανοιχτά για τη συναισθηματική κακοποίηση και την αίσθηση του αντικειμένου που βίωσε.
Η σκιά του «πολιτιστικού αρπακτικού»
Ο Σουηδός ηθοποιός δεν δίστασε να εκφράσει την οργή του για τον Λουκίνο Βισκόντι. Σε συνεντεύξεις του, περιέγραψε ότι ένιωθε «σαν εξωτικό ζώο μέσα σε κλουβί». Η πιο τραυματική εμπειρία ήταν όταν ο Βισκόντι τον οδήγησε σε ένα γκέι νυχτερινό κέντρο στη Ρώμη μαζί με μια ομάδα ανδρών, όταν ο Αντρέσεν ήταν μόλις 16 ετών.
«Ήξερα ότι δεν μπορούσα να αντιδράσω. Θα ήταν κοινωνική αυτοκτονία. Αλλά ήταν η πρώτη από πολλές τέτοιες εμπειρίες», είχε δηλώσει, υπογραμμίζοντας το πόσο άβολα ένιωσε. Η κριτική του προς τον σκηνοθέτη ήταν αδυσώπητη: «Ο Λουκίνο ήταν ένα είδος πολιτιστικού αρπακτικού που θα θυσίαζε τα πάντα –ή οποιονδήποτε– για χάρη της δουλειάς του». Ο Αντρέσεν είχε φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι, αν ο Βισκόντι ζούσε, θα του έλεγε να «πάει να γ@@@εί», καθώς ο σκηνοθέτης «δεν έδινε δεκάρα» για τα συναισθήματά του.
Η «κατάρα» της ομορφιάς και η επιστροφή
Ο Μπιόρν Αντρέσεν περιέγραφε την καριέρα του ως «χάος», δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Η καριέρα μου είναι από τις λίγες που ξεκίνησαν από την απόλυτη κορυφή και μετά πήραν την κάτω βόλτα». Ο ρόλος του Τάτζιο τον «στοίχειωνε» για χρόνια, και ο ίδιος βρέθηκε στο επίκεντρο διαμάχης το 2003, όταν διαμαρτυρήθηκε για τη χρήση της φωτογραφίας του από τη φεμινίστρια συγγραφέα Ζερμέν Γκριρ στο βιβλίο της The Beautiful Boy χωρίς τη συγκατάθεσή του. Εξήγησε τότε ότι η διαφωνία του πήγαζε από την εμπειρία του με τον Βισκόντι, καθώς ήταν εκ προοιμίου αντίθετος στον «έρωτα ενηλίκων προς εφήβους».
Ο Αντρέσεν, ο οποίος ήταν εξαίρετος πιανίστας και μουσικός, αναζήτησε καταφύγιο και ηρεμία μέσα από την υποκριτική στην πατρίδα του. Μετά τον γάμο του με την ποιήτρια Σουζάνα Ρόμαν, βίωσε μία ακόμα προσωπική τραγωδία με τον θάνατο του γιου τους, Έλβιν, από σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου.
Η τελευταία πράξη: Midsommar και το ντοκιμαντέρ
Στα τελευταία του χρόνια, ο Αντρέσεν βρήκε μια μορφή λύτρωσης μέσα από ρόλους που απείχαν από την αγγελική ομορφιά του Τάτζιο. Το 2019, εμφανίστηκε στην ταινία τρόμου του Άρι Άστερ, «Midsommar», όπου υποδυόταν έναν ηλικιωμένο άνδρα. Ο ίδιος είχε δηλώσει ενθουσιασμένος με τον ρόλο, λέγοντας ειρωνικά: «Να σκοτώνεσαι σε ταινία τρόμου είναι το όνειρο κάθε αγοριού».
Τον θάνατό του ανακοίνωσαν οι συν-σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ The Most Beautiful Boy in the World (2021), Κρίστιαν Πέτρι και Κριστίνα Λίντστρομ, το οποίο ήταν αφιερωμένο στη ζωή και τις τραυματικές εμπειρίες του. Ο Μπιόρν Αντρέσεν, ο άνθρωπος που η ομορφιά του έγινε κατάρα και η δόξα του στοίχειωμα, άφησε πίσω του μια ιστορία που αποτελεί ένα σκοτεινό σχόλιο για την εκμετάλλευση και την πίεση που μπορεί να ασκήσει η βιομηχανία του θεάματος στην ανθρώπινη ψυχή.






0 ΣΧΟΛΙΑ