Διονύσης Σαββόπουλος: «Μου αφαίρεσαν μισό πνευμόνι, κι ύστερα μπήκα σε θεραπείες» – Πώς έμαθε το 2020 για τον καρκίνο

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σε βαθύ πένθος βυθίστηκε ολόκληρη η χώρα με την είδηση του θανάτου του κορυφαίου τραγουδοποιού, Διονύση Σαββόπουλου, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου, στο καρδιολογικό τμήμα του νοσοκομείου Υγεία, σε ηλικία 81 ετών. Αν και ο «Νιόνιος» είχε δώσει γενναία μάχη με τον καρκίνο τα τελευταία χρόνια, η αιτία του θανάτου του ήταν η ανακοπή καρδιάς.

Η διάγνωση εν μέσω καραντίνας

Ο ίδιος ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε επιλέξει να μοιραστεί τις δυσκολίες αυτής της αναμέτρησης με τον καρκίνο, μέσα από την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα». Ο σπουδαίος καλλιτέχνης, χωρίς ωραιοποιήσεις, εξιστόρησε την αναμέτρησή του με την ασθένεια.

Τον Μάρτιο του 2020, την εποχή που ξεκίνησε η πρώτη καραντίνα, έλαβε την διάγνωση: «Μια και είχα χρόνο στη διάθεσή μου, πήγα να δω τους γιατρούς, γιατί είχα κάτι ενοχλήσεις. Στις εξετάσεις διαπιστώθηκε καρκίνος στον πνεύμονα. Έτσι, ξαφνικά; Όχι και τόσο ξαφνικά. Όλο γκούχου-γκούχου ήμουν το τελευταίο διάστημα, πάνω από πενήντα χρόνια καπνίζω, και σας το λέω αυτό για να προσέχετε, να ‘χετε το νου σας, κι αν -ο μη γένοιτο- σας συμβεί, μη φοβηθείτε, αντιμετωπίστε το, κι έχει ο Θεός.»

Ο καλλιτέχνης υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης μισού πνεύμονα και στη συνέχεια σε ανοσοθεραπείες, οι οποίες είχαν ως βασική παρενέργεια την έντονη κόπωση. Ωστόσο, όπως περιγράφει ο ίδιος, «Παραμέρισα τη σκιά της αρρώστιας» και συνέχισε κανονικά τη δημιουργική του δραστηριότητα.

Ο κορωνοϊός και η Μεγάλη Εβδομάδα

Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα την άνοιξη του 2022, όταν ο «Νιόνιος» ταξίδεψε στην Κύπρο για συναυλίες. «Εγώ πάντα μάσκα φορούσα… Και μόλις γύρισα, έπεσα στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό… Είχα φορτωθεί με κορωνοϊό. Ήμουν που ήμουν αδύναμος απ’ τις θεραπείες, άρπαξα και τον ιό στο αεροπλάνο, διότι τα αεροπλάνα είναι θάλαμοι αερίων, και να το αποτέλεσμα».

Η μάχη του με τον ιό συνέπεσε με τη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν οι γιατροί συσκέπτονταν για πιθανή εισαγωγή του στην εντατική λόγω δύσπνοιας. Ο Σαββόπουλος εξιστόρησε μια βαθιά ανθρώπινη στιγμή εκείνες τις ημέρες, όπου, μετά από φαρμακευτική αγωγή, ξύπνησε μούσκεμα στο κρεβάτι. Τότε, παρά την αρχική του ντροπή – «Είμαι ο… ο Σαββόπουλος. Δεν γίνεται» – χτύπησε το κουδούνι. Οι νοσοκόμες έφτασαν, και του ζήτησαν να βγάλει τα πάντα: «Βγάλτε και τα εσώρουχά σας. Τα ‘βγαλα και στάθηκα στη γωνιά ντροπιασμένος, κρύβοντας με τις παλάμες μου ό,τι μπορούσα. Ένας γυμνοσάλιαγκας ήμουν, ένα τίποτα».

Ωστόσο, η φροντίδα και ο επαγγελματισμός τους έφερε μια ανακούφιση: «ένιωσα ξάφνου σαν να μην έχει σημασία πια, σα να ‘φυγε ένα βάρος από πάνω μου, ανάσανα, κι αφέθηκα στα χέρια των γυναικών». Τον έπλυναν, τον έντυσαν, τον ξάπλωσαν σε καθαρά σεντόνια και, φεύγοντας του ευχήθηκαν: «Χρόνια πολλά». Ήταν πλέον Πάσχα. Η συγκλονιστική αυτή εξομολόγηση αποτυπώνει την ανθρώπινη διάσταση του θρύλου, ο οποίος, παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να εμπνέει με το έργο και τη στάση ζωής του.