Διονύσης Σαββόπουλος: Η φυλάκιση επί Χούντας, η συγγνώμη στα παιδιά του, τα σ’ αγαπώ που δεν μπόρεσε να πει και ο καρκίνος
Φτοχώτερος είναι από απόψε (21/10) ο καλλιτεχνικός χώρος και ειδικά το ελληνικό τραγούδι, μετά τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου σε ηλικία 81 ετών. Ο αγαπημένος «Νιόνιος» άφησε την τελευταία του πνοή μετά από επιδείνωση που παρουσίασε η υγεία του, καθώς έδινε μάχη με τον καρκίνο από το 2020 που διαγνώστηκε.
Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του τον περασμένο Ιανουάριο, στην εκπομπή «Στούντιο 4», είχε μιλήσει για τη ζωή του, την οικογένειά του αλλά και τη δημόσια συγγνώμη που ζήτησε μέσα από την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα».
Η δύσκολη «συγγνώμη» και τα «σ’ αγαπώ» που δεν μπόρεσε να πει
«Αυτό ήταν ανάγκη μιας ειλικρίνειας… Κι εγώ έλεγα “γράφεται αυτό;”», εξομολογήθηκε ο Διονύσης Σαββόπουλος, εξηγώντας στη συνέχεια τη στιγμή που απολογήθηκε στα παιδιά του, που ήταν η δυσκολότερη παραδοχή: «Ότι έριχνα μπάτσες στα παιδιά μου. Το έχω μετανιώσει και τους ζήτησα συγγνώμη».
Ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε θυμηθεί και τη στιγμή που έφυγε από το σπίτι του: «Με έπρηζαν για τις ώρες που γυρνάω… Ανέβηκα στο λεωφορείο και λιποθύμησα». Παρότι τα πράγματα αργότερα εξομαλύνθηκαν, δεν πρόλαβε να τους πει όσα ήθελε. «Δεν τους είπα ποτέ “Σ’ αγαπώ μπαμπά” ή “Σε λατρεύω αδερφέ μου”», είχε εξομολογηθεί.
VIRAL
Ο ίδιος, έγινε πατέρας μόλις στα 22 του χρόνια, μην ξέροντας τι σημαίνει αυτό. «Πίστευα ότι θα τα κάνω όλα διαφορετικά, αλλά δεν είναι εύκολο», είχε πει, περιγράφοντας τη δική του προσπάθεια να πει τα “σ’ αγαπώ” που δεν άκουσε ποτέ ως παιδί.
Η φυλάκιση επί Χούντας
Από τις πιο μεγάλες δοκιμασίες της ζωής του, ήταν η περίοδος που φυλακίστηκε στη Χούντα. «Ήταν δύσκολα τα πράγματα, αλλά αισθανόμουν το χέρι του Θεού πάνω μου να μου λέει “καλά πας”». Μέσα στη σκληρή πραγματικότητα των κρατητηρίων, η παρουσία της συζύγου του, Άσπας, αποδείχτηκε σωτήρια.
Εκείνη, τότε μαθήτρια Λυκείου, τον αναζητούσε παντού, πηγαίνοντας στις ουρές των συγγενών πολιτικών κρατουμένων. «Οι άλλες ήταν σαν χήρες, κι η δικιά μου έλαμπε με μεταξωτά χειλάκια, μωβ μάτια και μίνι φούστα», ανέφερε. Ακόμα και οι ασφαλίτες πρόσεχαν τη δυναμική της παρουσία.
Ακόμα ένα δύσκολο μονοπάτι της ζωής του, ήταν η απομόνωση μετά τα βασανιστήρια. «Δεν πέρναγε η ώρα… Άρχισα να φτιάχνω τραγούδια. Έτσι πέρασε». Μέσα στο σκοτάδι, η μουσική του έγινε φως και ελπίδα. Παρόλα αυτά, δεν κρατά κακία: «Μήπως ξέρουν κι αυτοί τι κάνουν; Είναι παράσημα αυτά που έζησα στη φυλακή».
Η μάχη με τον καρκίνο
Η διάγνωση ήρθε στο ξεκίνημα της πανδημίας, άνοιξη του 2020, σε μια σιωπηλή Αθήνα. Όμως ο ίδιος δεν σταμάτησε τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Δεν θέλησε να γίνει είδηση· δεν έδωσε συνεντεύξεις ούτε ανακοινώσεις. Αντιθέτως, συνέχισε «να ζει τη ζωή του», όπως ο ίδιος λέει, με μια βαθιά επιθυμία να μην παραδοθεί στο βάρος της ασθένειας.
«Μού αφαίρεσαν μισό πνευμόνι, κι ύστερα μπήκα σε κάποιες θεραπείες, που όσο να ‘ναι έχουν τις παρενέργειές τους. Κόπωση βασικά. Μια αίσθηση μεγάλη αδυναμία».
Παρά τις θεραπείες και την εύλογη εξάντληση, ο Σαββόπουλος δεν υποχώρησε από τον δημόσιο χώρο. Αντίθετα, καταπιάστηκε με σημαντικά καλλιτεχνικά πρότζεκτ: από συναυλίες για την Επανάσταση του ’21, μέχρι την έκθεση για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, που παρουσίασε και στην Κύπρο.
«Παραμέρισα τη σκιά της αρρώστιας», γράφει. Όμως αυτή η σκιά επανήλθε πιο βαριά, όταν σε φάση ευάλωτης ανοσίας, προσβλήθηκε από κορωνοϊό.
«Ενώ έκανα τις ανοσοθεραπείες μου κανονικά στο νοσοκομείο, μού ζήτησαν απ’ την Κύπρο να δώσω μερικές συναυλίες… Δεν μού ήταν δυνατό ν΄ αρνηθώ. Εγώ πάντα μάσκα φορούσα… Και μόλις γύρισα, έπεσα στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό… Είχα φορτωθεί με κορωνοϊό. Ήμουν που ήμουν αδύναμος απ’ τις θεραπείες, άρπαξα και τον ιό στο αεροπλάνο…»
Στις σελίδες του βιβλίου, η πιο έντονη εικόνα ίσως δεν είναι ιατρική, αλλά βαθιά ανθρώπινη. Είναι η στιγμή που ο γνωστός τραγουδοποιός έρχεται αντιμέτωπος με τη γύμνια του σώματος και της ψυχής του, σε ένα νοσοκομειακό δωμάτιο.
«Ξυπνώ ένα βράδυ μούσκεμα. Είχα βρέξει εσώρουχα, πιτζάμες, σεντόνια… Τώρα; Πρέπει να φωνάξω τις νοσοκόμες; Πρέπει να με δουν έτσι; Είμαι ο… ο Σαββόπουλος. Δεν γίνεται. Γίνεται!…»
«Ένιωσα ξάφνου σαν να μην έχει σημασία πια, σα ‘να φύγε ένα βάρος από πάνω μου, ανάσανα, κι αφέθηκα στα χέρια των γυναικών. Με πλύνανε… με σκέπασαν. “Χρόνια Πολλά”, μού είπαν φεύγοντας οι αδελφές. Είχε έρθει το Πάσχα».
0 ΣΧΟΛΙΑ