Οι διάσημες ληστείες στο Λούβρο: Η «αρπαγή» της Μόνα Λίζα, το σπαθί του 19ου αιώνα και τα κοσμήματα του Στέμματος

Το Μουσείο του Λούβρου, το στολίδι του Παρισιού και ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά σύμβολα παγκοσμίως, δεν έχει υπάρξει μόνο σκηνικό λαμπρής τέχνης αλλά και θεαματικών εγκλημάτων. Πίσω από τη λαμπερή του πρόσοψη και τα αμέτρητα αριστουργήματα που φιλοξενεί, κρύβεται μια μακρά ιστορία από μυστηριώδεις εξαφανίσεις, θρυλικές κλοπές και αναπάντεχες επιστροφές.

Οι κλοπές που έμειναν στην ιστορία

Η πιο διάσημη από αυτές είναι, φυσικά, η κλοπή της «Μόνα Λίζα». Το 1911, ο Ιταλός μπογιατζής Βιντσέντσο Περούτζια, που εργαζόταν στο μουσείο, αφαίρεσε τον πίνακα του Λεονάρντο ντα Βίντσι σχεδόν ανενόχλητος. Χωρίς να συναντήσει κανέναν, κατέβασε τον πίνακα από τον τοίχο, τον αφαίρεσε από την κορνίζα του και τον έκρυψε κάτω από τη στολή του. Έπειτα, βγήκε ανενόχλητος από την πίσω πόρτα του μουσείου και χάθηκε στα στενά του Παρισιού. Ο πίνακας παρέμεινε εξαφανισμένος για δύο ολόκληρα χρόνια.

Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου και προκάλεσε φρενίτιδα. Ορισμένοι πίστεψαν ότι επρόκειτο για σαμποτάζ, άλλοι υπέθεσαν πως επρόκειτο για συνωμοσία συλλεκτών ή ακόμα και για ενέργεια καλλιτεχνών της avant-garde. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά νέες θεωρίες, ενώ το μουσείο δέχτηκε σκληρή κριτική για τα κενά στην ασφάλειά του. Η «Μόνα Λίζα» εντοπίστηκε τελικά το 1913 στη Φλωρεντία, όταν ο Περούτζια προσπάθησε να την πουλήσει σε έναν Ιταλό έμπορο τέχνης. Ο δράστης καταδικάστηκε σε ελαφρά ποινή, αντιμετωπιζόμενος σχεδόν ως εθνικός ήρωας από μερίδα του ιταλικού Τύπου.

VIRAL

Ανείπωτο θρήνος στη κηδεία της Βασιλικής: Το τελευταίο αντίο στην 39χρονη που δολοφονήθηκε στην Καλαμάτα

Ο Γολγοθάς της Βασιλικής: Το βίντεο κλιπ που έπαιξε κρυφά και οι εξομολογήσεις της – «Μου είπε ”νομίζω, ότι κάτι μου δίνει, και αποκοιμιέμαι”»

Ανησυχία στην Εύβοια: Ποιες παραλίες έχουν γεμίσει με μέδουσες – Αποκαλυπτικά βίντεο, Live χάρτης

Ωστόσο, το Λούβρο είχε δοκιμαστεί και πριν από αυτό. Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, μικρότερες αλλά αποκαλυπτικές υποθέσεις, όπως η κλοπή ιβηρικών γλυπτών που συνδέθηκαν με τον Πάμπλο Πικάσο και τον Γκιγιώμ Απολλιναίρ, είχαν δείξει πως ακόμη και τα πιο προστατευμένα μουσεία είναι ευάλωτα.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, νέες απώλειες ήρθαν να προστεθούν στη μακρά λίστα: αρχαία κοσμήματα που εξαφανίστηκαν τη δεκαετία του ’60, ένα βασιλικό ξίφος του Καρόλου Ι΄ που χάθηκε το 1976 και ένα έργο του Καμίγ Κορό το 1998 που δεν βρέθηκε ποτέ. Ακόμη και στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, παρότι οι υπεύθυνοι του μουσείου είχαν απομακρύνει χιλιάδες έργα για λόγους ασφαλείας, δεν απέφυγαν εντελώς τη λεηλασία από τις δυνάμεις κατοχής.

Ο 21ος αιώνας έδειχνε πιο… ήσυχος μέχρι που ήρθε η ληστεία του 2025. Τέσσερις οπλισμένοι δράστες εισέβαλαν στις 19 Οκτωβρίου στο Λούβρο, σπάζοντας τις προθήκες της περίφημης «Αίθουσας του Απόλλωνα». Μέσα σε επτά λεπτά εξαφάνισαν κοσμήματα ανεκτίμητης αξίας, που ανήκαν σε βασίλισσες και αυτοκράτειρες της Γαλλίας, όπως η Μαρία-Λουίζα και η Ευγενία. Παρά τις τεράστιες επενδύσεις σε τεχνολογία και ασφάλεια, η ληστεία απέδειξε ότι ακόμη και το πιο εμβληματικό μουσείο του κόσμου δεν είναι άτρωτο.

Από το 1793 μέχρι σήμερα, το Λούβρο έχει καταγράψει δεκάδες υποθέσεις κλοπών, πολλές από τις οποίες λύθηκαν έπειτα από δεκαετίες. Κάποιες φορές, τα έργα επιστρέφουν σαν φαντάσματα του παρελθόντος, υπενθυμίζοντας πως η τέχνη έχει τη δική της μοίρα και ίσως τελικά αυτή να είναι η ειρωνεία της ιστορίας: κάθε κλοπή στο Λούβρο, από τη «Μόνα Λίζα» έως τα κοσμήματα του 2025, ενισχύει τον μύθο του.