Σαν σήμερα 14 Οκτωβρίου 1862: Η πλατεία Όθωνα γίνεται πλατεία Ομονοίας

Το απομεσήμερο της 14ης Οκτωβρίου 1862, η Αθήνα δονείται από τις ζητωκραυγές του πλήθους. Ο βασιλιάς Όθωνας, ο οποίος κυβέρνησε την Ελλάδα για σχεδόν τρεις δεκαετίες, έχει μόλις εκδιωχθεί. Η λαϊκή οργή, που είχε συσσωρευτεί επί χρόνια λόγω της αυταρχικής του διακυβέρνησης και της αποτυχίας του να εκπληρώσει τις προσδοκίες του έθνους, βρήκε την κορύφωσή της.

Η αρχική ονομασία της πλατείας, Πλατεία Όθωνος, αντικατοπτρίζει την ισχύ του βασιλιά. Ωστόσο, η μετονομασία της σε Πλατεία Ομονοίας δεν είναι τυχαία. Συμβολίζει την εθνική ομοψυχία και τη συμφιλίωση, καθώς ο λαός, η πολιτική ηγεσία και ο στρατός ενώθηκαν για να τερματίσουν μια εποχή και να ανοίξουν το δρόμο για τη δημοκρατία.

Η πολιτική κατάσταση πριν την έξωση

Η βασιλεία του Όθωνα χαρακτηρίστηκε από μια σειρά πολιτικών κρίσεων. Η επιρροή των ξένων δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), ο αυταρχισμός του βασιλιά και της βασίλισσας Αμαλίας, καθώς και η έλλειψη συνταγματικών ελευθεριών, οδήγησαν σε συνεχείς αναβρασμούς. Το αποκορύφωμα ήρθε με την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, η οποία επέβαλε την παραχώρηση Συντάγματος. Ωστόσο, οι υποσχέσεις για εκσυγχρονισμό και πολιτική ελευθερία δεν τηρήθηκαν, με αποτέλεσμα την αναζωπύρωση της δυσαρέσκειας.

VIRAL

Η «κατάρα» που διέλυσε την οικογένεια Σεργιανόπουλου: Πέθαναν όλοι του οι συγγενείς μετά την δολοφονία του – Μάνα και αδελφή του την ίδια μέρα!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Η Εξέγερση και η Έξωση

Το 1862, η κατάσταση ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Η επανάσταση ξεκίνησε στις 10 Οκτωβρίου στο Ναύπλιο και γρήγορα επεκτάθηκε στην Αθήνα. Η βασιλική οικογένεια, αβοήθητη από το στρατό, αναγκάστηκε να επιβιβαστεί σε βρετανικό πλοίο, το «Σκύλα», και να εγκαταλείψει την Ελλάδα για πάντα.

Ο ιστορικός λόγος του Δημητρίου Βούλγαρη

Η Πλατεία Όθωνος, πλέον Πλατεία Ομονοίας, μετατρέπεται σε κέντρο των πανηγυρισμών. Μετά τη δοξολογία, ο πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνήσεως, Δημήτριος Βούλγαρης, απευθύνεται στον κόσμο. Ο λόγος του Βούλγαρη δεν ήταν απλώς ένας πανηγυρικός. Ήταν μια υπόσχεση για ένα νέο ξεκίνημα, μια επιβεβαίωση της εθνικής κυριαρχίας και μια έκκληση για ενότητα.

Το απόσπασμα που αναφέρετε, «Ας ορκισθώμεν επί της Πλατείας ταύτης, της λαβούσης ήδη το ωραίον της Ομονοίας όνομα, και ας είπη έκαστος εξ ημών: Ορκίζομαι πίστιν εις την πατρίδα και υπακοήν εις τας εθνικάς αποφάσεις», αποτελεί την κορύφωση του λόγου του. Συμβολίζει την αντικατάσταση της υποταγής στον μονάρχη με την πίστη στην πατρίδα και την υπακοή στη λαϊκή βούληση. Ήταν μια δήλωση δημοκρατικής συνείδησης και εθνικής ανεξαρτησίας.