«Βλέπαμε τον κόσμο που πήδαγε από τα παράθυρα»: Ο Ιωάννης Ζερεμές, επιζών των επιθέσεων στους Δίδυμους Πύργους στο Athensmagazine.gr
Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 είναι μια ημέρα που δύσκολα κανείς μπορεί να ξεχάσει. Το πρωινό εκείνο στη Νέα Υόρκη ξεκίνησε όπως όλα τα άλλα, αλλά σε λίγα μόλις λεπτά μετατράπηκε σε εφιάλτη. Τα δύο αεροπλάνα που χτύπησαν με δύναμη τους Δίδυμους Πύργους έφεραν εικόνες που έκαναν τον κόσμο να «παγώσει» μπροστά στις οθόνες του. Καπνός, φωτιά, άνθρωποι που έτρεχαν για να σωθούν και ουρανοξύστες που κατέρρεαν μπροστά στα μάτια όλων. Ήταν ένα γεγονός που άλλαξε την ιστορία, το σημείο όπου η ασφάλεια έγινε ξαφνικά «εύθραυστη» και η καθημερινότητα δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη βρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Άλλοι πάλεψαν να κατέβουν σκάλες που έμοιαζαν ατελείωτες, άλλοι εγκλωβίστηκαν σε γραφεία γεμάτα καπνό, άλλοι δεν είχαν καν την ευκαιρία να σωθούν. Οι εικόνες εκείνης της μέρας χαράχτηκαν στη συλλογική μνήμη: φιγούρες να στέκονται στα παράθυρα, να πέφτουν. Κραυγές για βοήθεια, διασώστες που έδιναν τη ζωή τους για να σώσουν ξένους. Κάθε άνθρωπος που βγήκε ζωντανός κουβαλάει μέχρι σήμερα το βάρος του ότι τα κατάφερε, ένα βάρος που δεν φεύγει ποτέ, όσα χρόνια και αν περάσουν.
Ανάμεσά στους επιζώντες της ημέρας που «άλλαξε» την ιστορία, βρίσκεται και ο Κασιώτης ομογενής Ιωάννης Ζερεμές, που την ώρα της επίθεσης βρισκόταν στον πρώτο πύργο. Για εκείνον, η 11η Σεπτεμβρίου ξεκίνησε με μια σύγχυση που μοιράστηκαν όλοι όσοι βρέθηκαν μέσα στο κτίριο. Στα πρώτα λεπτά δεν υπήρχε καθαρή εικόνα, μόνο θόρυβος, κραδασμοί και αβεβαιότητα.
Η συγκεκριμένη ημέρα, όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά που είδε το κτίριο να γίνεται στόχος. Είχε ζήσει και τη βομβιστική επίθεση του 1993, όταν μια τεράστια έκρηξη στο υπόγειο γκαράζ τίναξε τα θεμέλια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, αφήνοντας πίσω της νεκρούς, τραυματίες και έναν τρόμο που τότε όλοι πίστεψαν πως θα έμενε μεμονωμένος. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος βρέθηκε πάλι στο ίδιο σημείο, μέσα σε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 21ου αιώνα, να παλεύει ξανά για τη ζωή του.
VIRAL
Σήμερα, χρόνια μετά, έχοντας αφήσει πίσω του τη Νέα Υόρκη και ζώντας ξανά στον τόπο καταγωγής του, την Κάσο, ο Ιωάννης Ζερεμές μίλησε στο ΑthensΜagazine.gr και τη Μαρία Βέλμαχου.
Ο Ιωάννης Ζερεμές για την τρομοκρατία του 1993 και την τραγωδία του 2001
Εκείνη την ημέρα είχα πάει στη δουλειά μου, είχα πάει στο μηχανοστάσιο, που είχα υπό την δικαιοδοσία μου και στις 8:45 νιώσαμε ένα τράνταγμα που ήταν αφύσικο, δεν είχε ξανά συμβεί. Είχαμε, βέβαια, την εμπειρία της βόμβας του 1993 και λέγαμε ότι κάτι συμβαίνει πάλι. Και μετά από λίγο πήγαμε όλοι μαζί κάτω, όλοι οι μηχανικοί που ήμασταν εκεί, και βγήκαμε έξω. Και ακούσαμε τι έλεγε ο κόσμος κάτω, ότι κάτι έπεσε πάνω στο κτίριο.
Στα πρώτα λεπτά της επίθεσης επικράτησε σύγχυση. Όσοι βρίσκονταν μέσα στον Βόρειο Πύργο δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί. Άλλοι μιλούσαν για βόμβα, άλλοι για ατύχημα, ενώ η εμπειρία του 1993 έκανε πολλούς να πιστεύουν ότι η ιστορία επαναλαμβανόταν.
Στην αρχή πιστεύαμε ότι ήταν ατύχημα. Τα πρώτα λεπτά ήταν λίγο… Είχαμε μπερδευτεί δεν ξέραμε τι να σκεφτούμε… Βόμβα πάλι; Δεν ξέραμε τι ήταν. Μετά μάθαμε ότι ένα αεροπλάνο έπεσε πάνω.
Μόλις βγήκε έξω από τον Βόρειο Πύργο, ο Ιωάννης Ζερεμές βρέθηκε αντιμέτωπος με το δεύτερο χτύπημα. Το αεροπλάνο έπεσε στον δεύτερο πύργο μπροστά στα μάτια του, επιβεβαιώνοντας ότι επρόκειτο για οργανωμένη τρομοκρατική επίθεση.
Μετά από μερικά λεπτά ακολούθησε το δεύτερο χτύπημα. Αυτό το είδα. Ήμουν έξω και το είδα. Λέμε “κάτι συμβαίνει, δεν εξηγείται αλλιώς… Κάτι τρομοκρατικό συμβαίνει πάλι.” Ο κόσμος έτρεχε να σωθεί, παντού έτρεχαν. Στους πάνω ορόφους δεν ξέραμε τι γίνεται. Βλέπαμε τον κόσμο που πήδαγε από τα παράθυρα.
Η εμπειρία του Ιωάννη Ζερεμέ το 2001 ήταν ακόμη πιο έντονη αν σκεφτεί κανείς ότι είχε ήδη βιώσει μια τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 1993. Και αυτή ήταν ζόρικη επίθεση. Ήμασταν πολύ κοντά στην βόμβα, είκοσι μέτρα, τριάντα μέτρα. Είχα τραυματιστεί, μπήκα στο νοσοκομείο, μου έραψαν το κεφάλι.
Η βομβιστική επίθεση του 1993
Η εμπειρία του 1993 έκανε τη 11η Σεπτεμβρίου ακόμη πιο έντονη για τον Ιωάννη Ζερεμέ. Όπως εξηγεί ο ίδιος, όταν βρέθηκε ξανά μπροστά σε μια τρομοκρατική επίθεση, το μυαλό σταματά να λειτουργεί φυσιολογικά. Οι στιγμές είναι τόσο έντονες και σοκαριστικές που προκαλούν ένα είδος ψυχικού «blackout», αφήνοντας τον άνθρωπο να αντιδρά σχεδόν αυτόματα, χωρίς χρόνο για σκέψη.
Τι να σκεφτείς, κάποια στιγμή σταματάει το μυαλό να σκέφτεται. Δεν ξέρω τι να κάνει. Σταματάει το μυαλό να σκέφτεται. Είναι τόσο ισχυρές αυτές οι στιγμές που παθαίνει το μυαλό blackout. Όταν έπεσαν οι Πύργοι, έτρεχα να μην με βρει κάτι που ερχόταν προς τα πάνω μας, έπεσα από κάτι σκαλιά και ξεκίνησε το θέμα του γονάτου, με αυτό που τυραννιέμαι από τότε μέχρι τώρα.
Μετά, πήραμε τον δρόμο για το σπίτι. Ταξί δεν υπήρχε να μας πάρει, με τα πόδια. Κόπηκαν τα τηλέφωνα, κόπηκε η επικοινωνία, δεν μπορούσες να πάρεις πουθενά. Στην αρχή πρόλαβα και πήρα στο σπίτι μου και είπα ότι είμαι καλά και μετά δεν μπορούσα να ξαναμιλήσω. Η μητέρα μου, ο πατέρας μου και ο αδερφός μου, περίμεναν με αγωνία στο τηλέφωνο. Αλλά είχα καλέσει πριν στο σπίτι της γυναίκας μου και τους ενημέρωσε εκείνη ότι ήμουν καλά. Από την κούραση και τον άγχος που είχα, ήθελα να ξαπλώσω και να κοιμηθώ, από το άγχος. Δεν με άφησαν τα κανάλια να κοιμηθώ, όλη νύχτα, συνέχεια τηλέφωνα.
Η τραγωδία παραμένει «ζωντανή»
Πέρασαν χρόνια από εκείνη τη μέρα, όμως οι μνήμες παραμένουν επίπονες. Ο Ιωάννης Ζερεμές εξομολογείται πως ακόμα και σήμερα δυσκολεύεται να παρακολουθήσει βίντεο ή εικόνες από την επίθεση χωρίς να βιώνει ξανά τον φόβο και την ένταση εκείνων των στιγμών.
Δεν φεύγει αυτό, δεν θα φύγει ποτέ, από τη μνήμη μου. Καμιά φορά θέλω να δω βίντεο από αυτή την ημέρα και το κλείνω, δεν μπορώ να αντέξω. Ποτέ δεν ολοκληρώνεται… δεν μπορώ να το αντέξω, στα πρώτα λεπτά το κλείνω.
Κάθε χρόνο, την 11η Σεπτεμβρίου, οι σκέψεις του επιστρέφουν αμέσως σε εκείνη τη μέρα. Είναι μια μέρα που δεν περνάει ποτέ απαρατήρητη, μια ημερομηνία που ξυπνά αναμνήσεις. Σκέφτομαι τις ψυχές που έφυγαν, εγώ ήμουν τυχερός στην ατυχία μου, αλλά ο κόσμος να πηδάει από την απελπισία του από τα παράθυρα… είναι φοβερό να το βλέπεις. Το πιο σκληρό ήταν αυτό, να πηδάει ο κόσμος.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο Ιωάννης Ζερεμές βρισκόταν ανάμεσα σε γνωστούς και συναδέλφους του, όλοι τους προσπαθούσαν να σωθούν. Είχα μέσα δύο συναδέλφους που σκοτώθηκαν. Με τον έναν από τους δύο είχα επικοινωνήσει πριν πέσουν τα κτίρια και του είχα πει ότι βγαίνω έξω. Μετά έμαθα ότι αυτός δεν πρόλαβε... Πήρα τη γυναίκα του να δω τι έγινε, αν πήγε σπίτι και κατάλαβα ότι είχε χαθεί… Πήρα να δω αν είχε φτάσει σπίτι και μου είπε ότι δεν ήρθε και κατάλαβα ότι χάθηκε.
Υπάρχει ο φόβος; Στα κτίρια… Σκέφτομαι να πάω Αμερική και λέω πως θα μπω στο αεροπλάνο, στα κτίρια, οι φοβίες έχουν παραμείνει.
Παρά τις απίστευτα δύσκολες στιγμές που βίωσε εκείνη τη μέρα, και ανάμεσά τους η στιγμή που αναγκάστηκε να περάσει πάνω από έναν διαμελισμένο άνθρωπο για να καταφέρει να βγει από τον Πύργο, ο Ιωάννης Ζερεμές κατάφερε να επιβιώσει. Οι εικόνες και οι ήχοι εκείνης της ημέρας έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του, όμως η ζωή συνεχίζεται. Στην Κάσο, στον τόπο καταγωγής του, προσπαθεί να ζήσει με ηρεμία, κουβαλώντας μέσα του την τραγωδία αλλά και ένα σαφές μήνυμα που επιθυμεί να μεταφέρει: τέτοια γεγονότα δεν πρέπει ποτέ να επαναληφθούν.
0 ΣΧΟΛΙΑ