Η Γαλλία ετοιμάζεται για τον εφιάλτη: Οι χώρες που μπήκαν στο ΔΝΤ κι εκείνη που θα χρωστά… μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Το αρκτικόλεξο «ΔΝΤ», ήτοι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δε συνδέεται για κανέναν, μα κανέναν, με ευχάριστες εποχές και αναμνήσεις. Άλλοι θεωρούν χρήσιμο το ρόλο του για την ανόρθωση μιας οικονομίας, άλλοι πως αποτελεί ένα ακόμη «εργαλείο» για την φτωχοποίηση των λαών.

Η Γαλλία, μετά τις τελευταίες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, βλέπει ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο να προσφύγει σε έναν τέτοιο μηχανισμό στήριξης, όπως κάποτε είχε κάνει η Ελλάδα. Η χώρα μας είχε μπει στο ΔΝΤ στις 23 Απριλίου 2010, για να βγει οκτώ χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει συνολικά από τρία μνημόνια, μέχρι να τα καταφέρει, βιώνοντας έναν ατελείωτο εφιάλτη, τα απόνερα του οποίου μας επηρεάζουν μέχρι και σήμερα.

Το ΔΝΤ ξεκίνησε την πορεία του το 1945, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με σκοπό του την εποπτεία του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που είχε θεσπιστεί με τη λήξη του Πολέμου, έχοντας ως στόχος την αποφυγή της ανταγωνιστικής υποτίμησης των νομισμάτων, όπως εκείνη που οδήγησε στις εμπορικές διαμάχες κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου.

Έκτοτε, βέβαια, και με 80 χρόνια ακριβώς να έχουν περάσει από την ίδρυσή του, πολλές χώρες έχουν ζητήσει τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης. Ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1980, όταν το Ταμείο κατέστη ο βασικός διεθνής φορέας για την αντιμετώπιση της κρίσης εξωτερικού χρέους, πολλές είναι οι χώρες, που έχουν προσφύγει σε αυτό από όλες τις ηπείρους.

Οι χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ

Ελλάδα

«Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης». Έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε που ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, ανακοίνωνε με φόντο το ακριτικό Καστελόριζο την είσοδο της χώρας στο μνημόνιο, στην επιτήρηση τις «τρόικας» και σε μία άκρως επώδυνη πολιτική λιτότητας, που γύρισε το εισόδημα των Ελλήνων δεκαετίες πίσω. Εκείνο το διάγγελμα σήμαινε και επισήμως την έναρξη μίας περιπέτειας που όλοι αντιλαμβάνονταν ότι θα αλλάξει τη ζωή μας, αλλά ελάχιστοι μπορούσαν να προβλέψουν το πόσο βαθιές πληγές θα ανοίξει.

Είχε προηγηθεί τον Οκτώβριο του 2009 η σοκαριστική ανακοίνωση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο ECOFIN ότι το έλλειμα εκείνης της χρονιάς ήταν στο 12,5% του ΑΕΠ και όχι στο 6%, όπως το υπολόγιζε η προηγούμενη κυβέρνηση και το μπαράζ των υποβαθμίσεων από τους οίκους αξιολόγησης, που μας έστειλαν άμεσα στα «σκουπίδια». Τον Μάρτιο ο τότε Επίτροπος Οικονομικών, Όλι Ρεν, επισκεπτόμενος την Αθήνα, ευχόταν σε σπαστά ελληνικά στους Έλληνες «καλό κουράγιο», υπονοώντας το τι θα ακολουθήσει.

Σίγουρα δεν ήταν το μνημόνιο που έφερε τη χρεοκοπία της χώρας και την κρίση, αλλά το αντίθετο. Ωστόσο η εμμονική επιβολή μίας υπέρμετρης λιτότητας – υπό την πίεση τότε της Γερμανίας και του ΔΝΤ – οδήγησε σε πρωτοφανή ύφεση και εκρηκτική ανεργία. Ο περιβόητος πολλαπλασιαστής ήταν…λάθος, όπως κάποια χρόνια αργότερα αναγνώρισε το Ταμείο σε ένα ανέξοδο “mea culpa”. Η χώρα βυθίστηκε σε οξύτατη οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση, από την οποία βγήκε με διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις και κυρίως πολλές θυσίες του ελληνικού λαού.

Ακόμη και σήμερα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Ελλήνων εξακολουθεί να είναι σε χαμηλότερα από το 2009 επίπεδα – από την τελευταία δηλαδή προ μνημονίων χρονιά. Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων είναι η δεύτερη πιο αδύναμη, ύστερα από εκείνη των Βούλγαρων, σε ολόκληρη την Ε.Ε. Και για να κλείσει η ψαλίδα, που άνοιξε απότομα πριν από 14 χρόνια με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, θα χρειαστεί ίσως να περάσουν και δεκαετίες, όπως εκτιμούν οι οίκοι αξιολόγησης, παρά το γεγονός ότι σήμερα η χώρα εμφανίζει ρυθμούς ανάπτυξης διπλάσιους του μέσο όρου της Ευρωζώνης. Αξίζει να θυμηθούμε πώς ανακοινώθηκε στις 23 Απριλίου 2010 η είσοδος στο μνημόνιο.

Κύπρος

Η Κύπρος μπήκε σε μπελάδες το 2013 όταν άρχισε να «τρίζει» το χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, η χώρα αναγκάστηκε να κλείσει τις τράπεζές της για μια εκτεταμένη περίοδο ώστε να αποτρέψει μια πλήρη κατάρρευση. Και τον Μάρτιο του 2013 εξασφάλισε ένα πακέτο διάσωσης ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ως αντάλλαγμα, κλήθηκε να εφαρμόσει μια σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένων των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες και των ιδιωτικοποιήσεων. Πριν από μερικές ημέρες, οι επιτηρητές του προγράμματος διάσωσης δήλωσαν ότι η χώρα θα μπορούσε να σταθεί οικονομικά στα πόδια της από τον Μάρτιο του 2016 και μετά, όπως προβλέπει και ο αρχικός προγραμματισμός.

Ισπανία

Η Ισπανία αναπτύσσεται σταθερά, αφήνοντας πίσω της τις οικονομικές δυσκολίες. Η χώρα δεν είχε συσσωρεύσει υπερβολικό χρέος, αλλά οι τράπεζές της γονάτισαν υπό την πίεση μιας στεγαστικής φούσκας. Το ταμείο διάσωσης της Ευρώπης δάνεισε στην Ισπανία 41 δισεκατομμύρια ευρώ για τη διάσωση των τραπεζών και την αποτροπή μιας οικονομικής κατάρρευσης.

Ως αντάλλαγμα, η ισπανική κυβέρνηση εισήγαγε μια σειρά μεταρρυθμίσεων με στόχο να γίνει η οικονομία πιο αποτελεσματική και παραγωγική. Κάποιες ήταν αρκετά αμφιλεγόμενες – όπως π.χ. το ότι έγινε ευκολότερη και φτηνότερη η απόλυση εργαζομένων, ή το ότι αυξήθηκε η ευχέρεια των εταιρειών να ορίζουν αυτές τις ώρες εργασίας και τους μισθούς των εργαζομένων τους. Το αποτέλεσμα; Ακόμα και το υπερβολικά υψηλό ποσοστό ανεργίας πλέον μειώνεται σταθερά – από το 26% το 2013 βρέθηκε στο 22% τον περασμένο Μάιο.

Πορτογαλία

Η Πορτογαλία έλαβε 78 δισεκατομμύρια ευρώ σε δάνεια διάσωσης το 2011, όταν απέτυχε να ελέγξει το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Όπως και οι άλλες χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα διάσωσης, έτσι και η Πορτογαλία αναγκάστηκε να προβεί σε επίπονες και έντονα αντι-δημοφιλείς οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της.

Το …πικρό φάρμακο δούλεψε, η Πορτογαλία εξήλθε του προγράμματος τον Μάιο του 2014, και η ανάπτυξη συνεχίζεται. Η χώρα δήλωσε τον περασμένο Ιανουάριο ότι θα αποπλήρωνε νωρίτερα το ΔΝΤ καθώς μπορεί πλέον να δανείζεται από την αγορά με ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια.

Ιρλανδία

Η Ιρλανδία ήταν η πρώτη χώρα που βρέθηκε σε ύφεση το 2008. Έλαβε διεθνή δάνεια διάσωσης ύψους 67 δισεκατομμυρίων ευρώ τον Δεκέμβριο του 2013, αφότου κατέρρευσε η αγορά ακινήτων και οι τράπεζες άρχισαν να καταρρέουν.

Πλέον, όμως, η χώρα παίζει και πάλι το ρόλο της «Κέλτικης Τίγρεως», έχοντας ρυθμό ανάπτυξης μεγαλύτερο από κάθε άλλη χώρα της Ευρωζώνης για το 2014. Η χώρα προσελκύει παγκόσμιους τεχνολογικούς γίγαντες, πολλοί εκ των οποίων έχουν την ευρωπαϊκή έδρα τους στην Ιρλανδία. Και το χρηματιστήριο έχει ανέβει κατακόρυφα, ενώ οι επενδύσεις ανθίζουν.

Ρωσία

Το ιστορικό του ΔΝΤ στη Ρωσία θεωρείται από πολλούς οικονομικούς αναλυτές οδυνηρό. Η χώρα έλαβε δάνεια τουλάχιστον 20 δισεκ. δολαρίων από το 1992 έως το 1996 και άλλα 41,5 δισεκ. δολάρια το 2008, όμως, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ποτέ τις ζητούμενες από το ΔΝΤ μεταρρυθμίσεις. Λανθασμένες οικονομικές πολιτικές και κατηγορίες για κακοδιαχείριση, οδήγησαν εν τέλει στη χρεοκοπία.

Βρετανία

Η κατάρρευση της στερλίνας έναντι του δολαρίου το 1976 έθεσε τη Βρετανία σε οικονομική και ταυτόχρονα πολιτική κρίση. Η κυβέρνηση των Εργατικών προχώρησε στην ταπεινωτική κίνηση της προσφυγής στο ΔΝΤ (που μέχρι τότε βοηθούσε οικονομικά μόνο χώρες του τρίτου κόσμου) και ζήτησε δάνειο 2,3 δισεκ. στερλινών. Το τίμημα ήταν βαρύ, καθώς το ΔΝΤ απαίτησε από το Λονδίνο επώδυνες περικοπές κρατικών δαπανών.

Τουρκία

Αποτελεί τακτικό «πελάτη» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθώς έχει λάβει κατ’ επανάληψη δάνεια από το Ταμείο. Μερικά παραδείγματα αποτελούν τα 4 δισεκ. δολάρια του 1999, τα 7,5 δισεκ. δολάρια του 2000 και το τριετές πρόγραμμα των 10 δισεκ. δολαρίων που συμφωνήθηκε το 2004. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι η εμπλοκή του στην οικονομία της Τουρκίας έχει στεφθεί από επιτυχία, όμως, εξαιτίας των αυστηρών όρων που έχει, αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους Τούρκους, με αποτέλεσμα τις συχνές διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας κατά του οργανισμού. Για αυτό το λόγο, ο Ερντογάν απέφευγε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης να προσφύγει στο ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις του οργανισμού για μειώσεις κρατικών δαπανών και αναδιάρθρωση του προϋπολογισμού θα στοίχιζαν πολιτικά.

Μεξικό

Το Μεξικό ήταν η πρώτη χώρα που υπέγραψε τη λεγόμενη «Γραμμή Ευέλικτης Πίστωσης» με το ΔΝΤ, το οποίο με τη σειρά του συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για την παροχή δανείου ύψους 30 δισεκ. δολαρίων το οποίο δόθηκε το 1995. Ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων που επέβαλε, ο αριθμός των Μεξικανών που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ξεπέρασε το 50% και ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά τουλάχιστον 20%.

Βραζιλία

Έλαβε 41,5 δισεκ. δολάρια το 1998 και άλλα 30 δισεκ. δολάρια το 2002. Το ΔΝΤ είχε ζητήσει από τη Βραζιλία να εμφανίσει πλεονασματικό προϋπολογισμό, κάτι που σήμαινε χρόνια περικοπή δαπανών και κατάργηση μεγάλου αριθμού θέσεων εργασίας στο Δημόσιο Τομέα οδηγώντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και ύφεση της οικονομίας.

Αργεντινή

Στα τέλη του 2000 και υπό την απειλή χρεοκοπίας, η Αργεντινή εξασφάλισε δάνειο 40 δισεκ. δολαρίων από το ΔΝΤ. Η διαχείριση της κρίσης εκ μέρους του οργανισμού κρίνεται αποτυχημένη, κυρίως γιατί επέβαλε τους ίδιους όρους λιτότητας που είχαν χρησιμοποιηθεί και κατά την ασιατική κρίση του ’97. Το 2001 η χώρα δεν απέφυγε τελικώς τη χρεοκοπία (μείωση 22% του ΑΕΠ μεταξύ 1998-2002) και το τραπεζικό της σύστημα κατέρρευσε. Ακολούθησαν τρία χρόνια επώδυνης οικονομικής συρρίκνωσης και πολιτικής κρίσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1999 έως το 2001, περίοδο εφαρμογής των πολιτικών του, το ΔΝΤ προέβλεπε ρυθμούς μεγέθυνσης 1,5 , 3,7, και 2,6 για κάθε έτος, ενώ οι πραγματικοί ρυθμοί κατέληξαν σε -0,8 , -4,4 και -10,9 αντίστοιχα.

Λετονία

Το ΔΝΤ και η ΕΕ αποφάσισαν να στηρίξουν από κοινού τη χώρα κατά την κρίση του 2008, με ένα δάνειο 1,7 δισεκ. δολαρίων. Ενώ οι κινήσεις περικοπής δαπανών ικανοποίησαν τους Ευρωπαίους, το ΔΝΤ θεώρησε ότι η Λετονία δεν επιδεικνύει επαρκή πολιτική βούληση, με αποτέλεσμα να επιβάλει αυστηρότερους όρους. Το ρήγμα ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ προκάλεσε καθυστερήσεις στην εκταμίευση των δόσεων.

Εστιάζοντας περισσότερο στη δράση του ΔΝΤ, συνάγεται το συμπέρασμα ότι η παρέμβασή του στη χώρα συνδέεται με σημαντική πτώση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 18% μέσα σε ένα μόλις έτος. Από μόνο του το μέγεθος συνιστά μέγιστη πολιτική αποτυχία, χωρίς να αναφερθεί η αύξηση της ανεργίας από 6,2% το 2007 σε 22% τον Δεκέμβρη του 2009, καθώς πρόκειται για από τις μεγαλύτερες αυξήσεις στη σύγχρονη ιστορία. Τα αποτελέσματα αυτά προήλθαν από τον στόχο μείωσης του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού από 8% σε 3% έως το έτος 2012 σε συνθήκες κρίσης. Στα μέτρα που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνονταν μειώσεις μισθών κατά 20%, συντάξεων κατά 10% και απολύσεις ποσοστού 20-30% των δημοσίων υπαλλήλων. Επίσης, η συμφωνία περιελάμβανε κλείσιμο σχολείων, απολύσεις δασκάλων και κλείσιμο νοσοκομείων, ώστε να μειωθούν οι δαπάνες.

Αυτές οι πολιτικές προφανώς, όπως παραδέχεται και το ΔΝΤ, μείωσαν την εσωτερική ζήτηση και την καταναλωτική δαπάνη, οι τράπεζες συνέχισαν να συστέλλουν την πίστη και οι προοπτικές μεγέθυνσης εξαρτούνταν από την ανάκαμψη της παγκόσμιας ζήτησης που θα «τραβουσε» κάποιον εξαγωγικό τομέα της οικονομίας.

Ισλανδία

Ήταν η πρώτη βιομηχανική χώρα που χρειάστηκε τη διάσωση του ΔΝΤ από τη συμφωνία της Βρετανίας το 1976. Υπό την απειλή χρεοκοπίας, η Ισλανδία πήρε δάνειο 2,4 δισεκ. δολαρίων αφού ανέβασε τα επιτόκια στο 18%, σε μία προσπάθεια να στηρίξει το νόμισμά της, την κορόνα. Ο οργανισμός, όμως, καθυστέρησε την εκταμίευση των δόσεων σε μια εκβιαστική κίνηση που είχε ως στόχο να πιέσει τη χώρα να αποζημιώσει τη Βρετανία και την Ολλανδία για τα χρήματα που έχασαν οι πολίτες τους στις ισλανδικές τράπεζες. Παράλληλα, επέβαλλε σκληρούς όρους, όπως μείωση κατά 10% των δαπανών όλων των υπουργείων και αύξηση των επιτοκίων.

Ουγγαρία

Το ΔΝΤ από κοινού με την Ε.Ε. προσέφεραν συνδυασμένο πακέτο σωτηρίας, ύψους 25 δισεκ. δολαρίων, ενώ η πτώση της τιμής του φιορινιού καθιστούσε αδύνατη την αποπληρωμή χρεών. Σε αντάλλαγμα η Βουδαπέστη υποσχέθηκε να μειώσει τις δαπάνες της στο δημόσιο τομέα και να θέσει υπό έλεγχο το έλλειμμά της.

Εν μέσω προβλημάτων ρευστότητας λόγω της κρίσης του 2008, πήρε δάνειο 16,5 δισεκ. δολαρίων. Όμως, οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για περικοπές δαπανών, πωλήσεις τραπεζών και ενίσχυση του χρηματοοικονομικού συστήματος ενέτειναν την πολιτική κρίση της χώρας. Βλέποντας ότι οι όροι του δεν ακολουθούνται, το ΔΝΤ πάγωσε τη συνεργασία του.

Λευκορωσία

Για το ασυνήθιστα μεγάλο (για τα δεδομένα της χώρας) δάνειο των 2,5 δισεκ. δολαρίων, η Λευκορωσία συμφώνησε να προχωρήσει στην υποτίμηση του νομίσματος κατά 20% και να παγώσει τους μισθούς.

Πακιστάν

Η κρίση, σε συνδυασμό με την πολιτική αστάθεια και την αυξημένη απειλή της τρομοκρατίας, έφερε τα οικονομικά του Πακιστάν σε επικίνδυνη κατάσταση το 2008. Το ΔΝΤ συμφώνησε να χορηγήσει δάνειο 7,6 δισεκ. δολαρίων. Για να το εξασφαλίσει, το Ισλαμαμπάντ υποσχέθηκε να θέσει υπό έλεγχο το έλλειμμά του και τον πληθωρισμό. Ως αντάλλαγμα αναγκάστηκε να αναστείλει τις επιδοτήσεις σε ενέργεια, πετρέλαιο και λιπάσματα, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους και τα επιτόκια.

Σερβία

Το 2009 χρειάστηκε δάνειο 3 δισεκ. ευρώ για να ξεπεράσει την κρίση του 2008. Για να το εξασφαλίσει συμφώνησε σε σκληρούς όρους, όπως η απώλεια του 1/5 των 70.000 θέσεων εργασίας του δημοσίου τομέα και το πάγωμα των μισθών.

Ρουμανία

Οι όροι λιτότητας που επέβαλε το ΔΝΤ για το δάνειο των 20 δισεκ. ευρώ, το 2009, «έριξαν» την κυβέρνηση της Ρουμανίας, προκαλώντας την αναστολή της εκταμίευσης των δόσεων. Η ροή της χρηματοδότησης αποκατστάθηκε σχετικώς, μόνο όταν η νέα κυβέρνηση ενέκρινε μέτρα όπως η σύνδεση των συντάξεων με τον πληθωρισμό, έναντι του μέσου όρου των μισθών.

Σρι Λάνκα

Αν και οι διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών το 2009 ήταν ιδιαίτερα ασταθείς, το ΔΝΤ συμφώνησε να χορηγήσει δάνειο 2,5 δισεκ. δολαρίων στη Σρι Λάνκα προκειμένου να αντιμετωπίσει την τελευταία οικονομική κρίση και να ανοικοδομήσει τη χώρα μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

Ασία

Την ώρα που το ντόμινο της ασιατικής κρίσης απειλούσε κατά τη διάρκεια της περιόδου 1997-1998 να φτάσει μέχρι την Ιαπωνία, το ΔΝΤ παρείχε δάνεια 55 δισεκ. δολαρίων στην Κορέα, 17 δισεκ. στην Ταϊλάνδη και 23 δισεκ. στην Ινδονησία. Αποτέλεσε τη μεγαλύτερη μέχρι στιγμής «διάσωση» του ΔΝΤ και συνοδεύτηκεαπό το πρόγραμμα που έμεινε γνωστό ως SAP (Structural Adjustment Policies), μέσω του οποίου επιβάλλονταν μέτρα λιτότητας, όπως η περικοπή των κρατικών δαπανών, η αύξηση των επιτοκίων, η αναδιάρθρωση του χρηματοοικονομικού συστήματος, η ανάκληση αποφάσεων για την προστασία του εμπορίου και η ρευστοποίηση αφερέγγυων επιχειρήσεων.

Τα προγράμματα προκάλεσαν σημαντική υποτίμηση των νομισμάτων, κύμα χρεοκοπιών, δραματική απώλεια θέσεων εργασίας και αύξηση των τιμών στα είδη βασικής ανάγκης, πυροδοτώντας κοινωνικές αναταραχές και βίαιες διαδηλώσεις, με αποκορύφωμα την μετατροπή των εθνικών οικονομικών κρίσεων των προαναφερθεισών χωρών σε μία τεραστίων διαστάσεων παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Μαλαισία, η οποία δεν αποδέχτηκε τελικώς τη βοήθεια του ΔΝΤ αλλά προτίμησε κάποιες ανορθόδοξες για το ΔΝΤ οικονομικές πολιτικές, ήταν η πρώτη χώρα που ξεπέρασε την κρίση.

Οι χώρες που… ακόμη χρωστούν

Οι χώρες αναζητούν δάνεια από το ΔΝΤ για να αντιμετωπίσουν οικονομικές κρίσεις, να σταθεροποιήσουν τα νομίσματά τους, να εφαρμόσουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να μετριάσουν τις δυσκολίες του ισοζυγίου πληρωμών.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα χρέους ανά χώρα, η Αργεντινή βρίσκεται στην κορυφή της κατάταξης των χωρών, που είναι ακόμη χρεωμένες. Το χρέος της Αργεντινής προς το ΔΝΤ ισοδυναμεί με 5,3% του ΑΕΠ της χώρας. Συνολικά, η χώρα έχει περισσότερα από 32 δισεκατομμύρια δολάρια σε δάνεια.

Μέλος της G20 και σημαντικός εξαγωγέας σιτηρών, η ιστορία του χρέους της χώρας χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1890, όταν χρεοκόπησε. Έχει ήδη διασωθεί πάνω από 20 φορές τις τελευταίες έξι δεκαετίες από το ΔΝΤ. Πέντε από τις 10 πιο χρεωμένες χώρες βρίσκονται στην Αφρική, ενώ τρεις στη Νότια Αμερική. Η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στη λίστα είναι η Ουκρανία που έχει βασιστεί στη διεθνή υποστήριξη εν μέσω της σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Εκτιμάται ότι η εισβολή της Ρωσίας στη χώρα προκάλεσε την απώλεια του ενός τρίτου της οικονομίας της χώρας. Η χώρα οφείλει 9 δισεκατομμύρια δολάρια στο ΔΝΤ. Συνολικά, σχεδόν 100 χώρες χρωστούν στο ΔΝΤ και το σύνολο όλων αυτών των χρεών είναι 111 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι παραπάνω χώρες (τοπ 10) αντιπροσωπεύουν περίπου το 69% αυτών των χρεών.