Η Εριέττα Κούρκουλου για τον πόλεμο στην Γάζα: «Από τύχη είμαστε εδώ, γράφω σαν ανόητη γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω»
Την Κυριακή 27 Ιουλίου, η Εριέττα Κούρκουλου προχώρησε σε μία δυνατή και συναισθηματικά φορτισμένη ανάρτηση στο Instagram, στέλνοντας ένα βαθιά κοινωνικό μήνυμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Γνωστή για τη φιλανθρωπική της δράση και την ευαισθησία της σε ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και δικαιωμάτων των ζώων, αυτή τη φορά η ίδια εστίασε στον ανθρώπινο πόνο και την άνιση κατανομή της τύχης.
Μέσα από λόγια απλά αλλά βαριά σε νοήματα, η Εριέττα μίλησε για την τραγική κατάσταση στη Γάζα, κάνοντας λόγο για παιδιά που λιμοκτονούν και οικογένειες που ζουν καθημερινά τον τρόμο του πολέμου. Αυτό που την συνταράσσει περισσότερο, όπως σημειώνει, δεν είναι μόνο οι εικόνες της απόγνωσης, αλλά η απάθεια της παγκόσμιας κοινότητας μπροστά σε τέτοια φρίκη.
Η ανάρτησή της
«Βλέπω τον γιο μου σε αυτή την φωτογραφία. Τον Λεωνάκο μου. Αυτό το γλυκό χαμογελαστό πλάσμα το οποίο αποκαλώ «ήλιο μου», γιατί είναι τόσο φωτεινό και γεμάτο ζωή. Τον Λεωνάκο μου που έχει μπούτια για φάγωμα και μάγουλα που κρατιέμαι να μην τα ζουλήξω.
Στην ίδια στάση με αυτό το μωρό κοιμάται και εκείνος. Από τύχη είμαστε εδώ – εμείς συγκεκριμένα από τεράστια τύχη. Θα μπορούσαμε να είμαστε εκεί. Θα μπορούσαμε να είμαστε θύματα αυτών των άρρωστων ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα – που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε, ούτε όσιο.
VIRAL
Θα μπορούσα να είμαι μια από τις αμέτρητες μητέρες στην Γάζα που αναγκάζονται να παρακολουθούν καθώς τα μωρά τους συρρικνώνονται μέρα με την ημέρα. Καθώς χάνονται αυτά τα πανέμορφα μπουτάκια και μαγουλάκια – και μαζί τους το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο – το παιδικό χαμόγελο.
Όμως δεν είμαι. Είμαι διακοπές σε ένα πανέμορφο νησί με τους αγαπημένους μου έχοντας έρθει να γιορτάσω 5 χρόνια γάμου με τον άνθρωπο που λατρεύω. Είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό… για όλα αυτά και για όλα τα υπόλοιπα προνόμια που μου έχουν χαριστεί.
Όμως εκεί που απολαμβάνω την τύχη μου, βλέπω μια τέτοια εικόνα και αρρωσταίνω! Αδυνατώ να αποσυνδεθώ. Και αναρωτιέμαι ειλικρινά πώς είναι δυνατόν να μην αρρωσταίνουν εκείνοι που θελημένα το έχουν προκαλέσει;
Πώς γίνεται να μην βλέπουν τα πρόσωπα των παιδιών τους σε αυτές τις εικόνες; Με τρομάζει τόσο πολύ αυτή η αδιαφορία, αυτή η κακία και το μίσος που έχει τυφλώσει όλους εκείνους που είναι συνένοχοι σε αυτό τον εφιάλτη! Οποιοσδήποτε άνθρωπος που βλέπει ένα παιδί να λιώνει κυριολεκτικά από την πείνα και δεν αισθάνεται τίποτα, δεν θα έπρεπε να έχει δικαίωμα να υπάρχει!
Ναι κάθομαι και γράφω σαν ανόητη γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω! Κάθομαι και γράφω εγωιστικά μήπως καταφέρω να ξεσπάσω μέχρι να δω την επόμενη εικόνα ενός παιδιού που θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν δικό μου».
0 ΣΧΟΛΙΑ