Χαρίτα Μάντολες: Ποια είναι η γυναίκα που σταμάτησε να «μεγαλώνει» στα 27 της – Το «σύμβολο» της κυπριακής τραγωδίας του 1974
Διανύουμε μία εβδομάδα βαθιάς ιστορικής και εθνικής φόρτισης, καθώς πλησιάζει η 20ή Ιουλίου, μια ημερομηνία που σημάδεψε για πάντα την Κύπρο. Η τουρκική εισβολή του 1974 άφησε ανεξίτηλα τραύματα σε έναν ολόκληρο λαό, αλλά και όχι μόνο. Ανάμεσα στις μορφές που προσωποποίησαν τη συλλογική οδύνη και την αδιάκοπη διεκδίκηση της δικαίωσης, ξεχωρίζει εκείνη της Χαρίτας Μάντολες.
Ποια είναι η «μάνα των αγνοουμένων»
Η Χαρίτα δεν είναι μια απλή γυναίκα που βίωσε απώλειες. Ήταν και είναι μια μάνα, μια σύζυγος, μια κόρη, που είδε τη ζωή της να γκρεμίζεται σε μια στιγμή. Μπροστά στα μάτια της, οι Τούρκοι στρατιώτες εκτέλεσαν τον άντρα της, τον πατέρα της και άλλα μέλη της οικογένειάς της. Στέκεται αγέρωχη ως μια από τους ελάχιστους επιζώντες της σφαγής στον ελαιώνα του κατεχόμενου χωριού Ελιά στην Κερύνεια, μια σφαγή που μετατράπηκε σε σύμβολο και υπενθύμιση της φρίκης του πολέμου.
Για χρόνια ολόκληρα αναζητούσε τα λείψανα των δικών της. Έγινε – και παραμένει ακόμα – το πρόσωπο των αγνοουμένων. Με μια φωτογραφία στο χέρι και με μάτια που είχαν δει ό,τι χειρότερο μπορεί να αντικρίσει άνθρωπος, στεκόταν επίμονα στο συρματόπλεγμα της Πράσινης Γραμμής. Δεν ζητούσε εκδίκηση. Ζητούσε απαντήσεις. Αλήθεια και μνήμη.
Οι μαρτυρίες της είναι πάντοτε συγκλονιστικές. Μιλάει στα σχολεία, στις εκδηλώσεις, στους δημοσιογράφους. Περιγράφει χωρίς στόμφο, δεν χρειάζεται άλλωστε, αλλά με καθαρότητα, πώς οι εισβολείς την ανάγκασαν να παρακολουθήσει τον χαμό των αγαπημένων της. Πώς κράτησε αγκαλιά το πληγωμένο παιδί της, ενώ ο πατέρας του ψυχορραγούσε. Πώς ένας στρατιώτης με ψυχρά μάτια πέταξε το μωρό της μακριά, αδιαφορώντας για τις ικεσίες της.
VIRAL
Διαβάστε επίσης
«Ήμασταν κάτω από τα λεμονόδεντρα. Τρέξαμε από τα σπίτια μας να γλιτώσουμε από τις βόμβες που έριχναν τα αεροπλάνα και από το στρατό που βγήκε από τη θάλασσα. Άντρας με 3 παιδιά έψαχνε κοντά μας τη γυναίκα του και την πεθερά του, που ακόμα αγνοούνται. Αγοράκι 14 ετών έψαχνε τη μητέρα και τον πατέρα του, όταν τον σκότωσαν εκεί με τους 12 δικούς μας ανθρώπους» έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις της.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την απέραντη οδύνη, η Χαρίτα βρήκε τη δύναμη να σταθεί όρθια. Να γίνει η φωνή των άφωνων, το σύμβολο όλων όσοι ακόμη περιμένουν να μάθουν την «τύχη» των αγαπημένων τους. Δεν έπαψε ποτέ να θυμίζει σε όλους μας τι σημαίνει απώλεια, προσφυγιά, ξεριζωμός.
Η Χαρίτα Μάντολες δεν είναι μόνο μια φιγούρα του παρελθόντος. Είναι μια υπενθύμιση του χρέους μας να μη σιωπήσουμε. Να θυμόμαστε. Γιατί μόνο η μνήμη μπορεί να κρατήσει ζωντανή την αλήθεια. Για αυτό, στις 20 Ιουλίου, η Κύπρος δεν πενθεί απλώς. Θυμάται. Και μέσα σε αυτή τη μνήμη, η μορφή της Χαρίτας παραμένει φωτεινή, όχι ως θύμα, αλλά ως «φάρος» αξιοπρέπειας.
0 ΣΧΟΛΙΑ