Συγκλονίζει ο Χρήστος Χούπας στο Athensmagazine.gr: «Μετά τον θάνατο της κόρης μας κάναμε οικογενειακό συμβούλιο για να υιοθετήσουμε παιδί»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, η ζωή της οικογένειας Χούπα άλλαξε για πάντα. Η μεγαλύτερη κόρη, Ελπίδα επέβαινε στο μοιραίο Intercity 65 και έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα των Τεμπών. Το όνειρό της να τελειώσει την Αρχιτεκτονική έμεινε στη μέση. Ο πατέρας της, Χρήστος Χούπας έχει μείνει για πάντα σε εκείνο το βράδυ.

Το μεσημέρι του προηγούμενου Σαββάτου, μας υποδέχτηκε στην Αταλάντη, στο μέρος όπου μεγάλωσε η Ελπίδα. Μας έδειξε το οικογενειακό εργαστήριο. Δεξιά και αριστερά δημιουργίες της Ελπίδας. Ένας χώρος που η ανάμνησή της είναι ακόμη ζωντανή και δεν πρόκειται να ξεθωριάσει.

Ο κύριος Χρήστος Χούπας μιλάει αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr

Ο κύριος Χρήστος Χούπας -ένας «ζεστός» άνθρωπος που μόνο αγάπη έχει να δώσει- μας οδήγησε στο καφενείο της πλατείας και μας κέρασε έναν καφέ. Αυτός και η γυναίκα του μας «άνοιξαν» τις αγκαλιές τους και μας μίλησαν για όλα όσα ένας γονιός δεν πρέπει να μιλήσει ποτέ. Η κυρία Μίνα δεν επιθυμούσε να φανεί στην κάμερα, αλλά είχαμε τη χαρά να τη γνωρίσουμε και να συνομιλήσουμε μαζί της. Προτιμά να κρατάει σε ιδιωτικό επίπεδο τον πόνο της.

Μία γυναίκα δυνατή και φιλική που πλέον κρατάει για την ίδια τον πόνο που αισθάνεται καθημερινά για την Ελπίδα της. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο κύριος Χούπας, η γυναίκα του δεν είναι πλέον τόσο δοτική όσο στο παρελθόν. Είναι ευγνώμων για αυτή και για τα τρία υπέροχα παιδιά που μεγαλώσανε μαζί.

Κάτω από τον μεγάλο πλάτανο, ο μπαμπάς της Ελπίδας μας ξεδίπλωσε με δάκρυα στα μάτια την ιστορία του εγκλήματος των Τεμπών. Την ιστορία της κόρης του, των άλλων 56 ατόμων που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι και των οικογενειών τους που καλούνται να διαχειριστούν έναν τεράστιο πόνο και να παλέψουν για τη δικαίωση των ανθρώπων τους.

«Συστήνομαι ως μπαμπάς της Ελπίδας»

«Μετά τον θάνατο της Ελπίδας δεν συστήνομαι ως Χρήστος Χούπας. Είμαι ο μπαμπάς της Ελπίδας. Βιώνουμε μία ανείπωτη στεναχώρια. Έχω ζήσει πολλές δυσκολίες στη ζωή μου αλλά δεν ξέρω εάν αυτό που ζούμε τώρα θα με νικήσει ή θα το νικήσω. Η κόρη μου μεγάλωσε στην Αταλάντη και σπούδασε στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη. Ήταν παιδί διαβαστερό και είχε βάλει υψηλά τον πήχη στη ζωή της, επιδιώκοντας να πάρει και το πτυχίο της Αρχιτεκτονικής. Έδωσε εξετάσεις και ήταν ανάμεσα στα 13 άτομα που μπήκαν στην Αρχιτεκτονική! Ανάμεσα στα 300 άτομα, ξεχώρισε. Το κορίτσι αυτό ήθελε να τα κάνει όλα.

Τη λέγαμε η Ελπίδα η extreme και Μέρκελ! Ήταν προικισμένη με πολλά χαρίσματα και ήταν αδύνατο να μην βάλει κάτι στόχο της ζωής της και να μην το πετύχει. Η Ελπίδα όμως είχε ένα άτυχο τέλος γιατί πίστεψε τον υπουργό Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο δολοφόνος των παιδιών μας. Χωρίς τσίπα, αφάνισε μία ολόκληρη κωμόπολη. Αρνήθηκε να καθίσει στο εδώλιο. Σε αυτή τη χώρα, είμαστε όλοι ίσοι αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Αρκεί να σε λένε Καραμανλή. Κάποτε μας κυβερνούσαν τα τζάκια. Τώρα μας κυβερνούν τα κούτσουρα από τα τζάκια. Ένας από αυτά τα κούτσουρα είναι ο Καραμαλής».

Η Ελπίδα περνούσε πολύ όμορφα στην Αθήνα με τους φίλους της. Θα ευχόταν να διαρκούσαν περισσότερο αυτές οι στιγμές, αλλά έπρεπε να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη λόγω φοιτητικών υποχρεώσεων.

«Η κόρη μου ταξίδευε από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη. Μαζί με την κολλητή της πήγαν να αποχαιρετήσουν έναν παιδικό της φίλο που θα έφευγε για να υπηρετήσει στον στρατό. Γυρνώντας στο σπίτι της μετά από μήνες, είδαμε τα πράγματά της όπως τα είχε αφήσει: τα πιρούνια στην κουζίνα, τα γυαλιά της στο γραφείο, οι κατασκευές της… Πίστευε ότι θα πεταγόταν στην Αθήνα και θα επέστρεφε μετά στην καθημερινότητά της. Ο Καραμανλής δεν την άφησε όμως να γυρίσει πίσω», μας αποκαλύπτει συγκινημένος ο κος Χούπας.

«Κάποιοι πλούτισαν και εμείς πήραμε ως προίκα το μάρμαρο»

Τι πήγε τόσο λάθος που οδήγησε στον θάνατο 57 αθώων ανθρώπων; Σύμφωνα με τον μπαμπά της Ελπίδας, τίποτα δεν λειτουργούσε σωστά. «Υπήρχαν τέσσερα συστήματα ασφαλείας για να εκμηδενίσουν το ανθρώπινο λάθος και δεν είχε τεθεί σε εφαρμογή κανένα. Ο Καραμανλής εξαπάτησε τα παιδιά μας και διαβεβαίωνε ότι τα τρένα είναι ασφαλή, ενώ γνώριζε ότι τίποτα δεν λειτουργούσε. Εάν λειτουργούσε καλά το σύστημα πέδησης, θα είχαν ακινητοποιηθεί τα τρένα.

Δεν εφαρμόστηκε η σύμβαση 717, αν και ο σιδηρόδρομος χρηματοδοτήθηκε με πακτωλό χρημάτων από την ΕΕ. Και πώς αξιοποιήθηκαν τα ποσά αυτά; Κάποιοι πλούτισαν και εμείς πήραμε ως προίκα το μάρμαρο. 2×1. Βάλαμε εκεί μέσα τα παιδιά μας. Τα περισσότερα θύματα ήταν νέοι άνθρωποι. Άνθρωποι με τις κιθάρες τους, με χαρά και όνειρα.

Το τρένο ήταν το πιο ασφαλές μέσο αλλά το αποδυνάμωσαν. Η εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι πρέπει να ρίξει άπλετο φως σε αυτό ζήτημα. Ο Σερραϊκός λαός ψήφισε τον αδίστακτο δολοφόνο Κώστα Καραμανλή και βγήκε ξανά βουλευτής. Έπεσε κομματική γραμμή να μην τον αγγίξει τίποτα. Σήμερα διώκεται σε βαθμό πλημμελήματος, που είναι η πιο απλή διαβάθμιση. Εδώ και 8 χρόνια δεν υπάρχει το πταίσμα. Έπρεπε όμως να είχε κατηγορηθεί σε βαθμό κακουργήματος για ενδεχόμενο δόλο, γιατί ήξερε σε τι κατάσταση ήταν τα τρένα. Δεν έφταιγε μόνο ο σταθμάρχης, καθώς μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και ανώτεροι του».

Έχοντας ζήσει τον απόλυτο πόνο, ο μπαμπάς της Ελπίδας είναι σε θέση να κρίνει την πολιτική κατάσταση με διαύγεια. Αναγνωρίζει ότι οι πολιτικοί τους κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια τους.

 

«Δεν υπάρχουν Ερινύες για να κυνηγήσουν τον Καραμανλή για τα εγκλήματά του. Τέτοια γαϊδούρια δεν έχω δει ξανά. Εάν ήταν άνθρωπος με τσίπα θα είχε ήδη αυτοκτονήσει. Τον περιστοιχίζουν ψυχολόγοι που τον διαβεβαιώνουν ότι δεν φταίει καθόλου. Δικάζει τον εαυτό του και τον βγάζει αθώο. Το σιδηροδρομικό δίκτυο πουλήθηκε τζάμπα στην Hellenic Train και είδαμε τα αποτελέσματα. Ζούμε σε μία πουλημένη χώρα και κάποιοι κληροδότησαν στους νεότερους τα χρέη τους.

Η Προανακριτική ήταν στημένη. Μάθαμε όμως πολλά, γιατί βγήκανε πολλές πληροφορίες στο φως. Όσον αφορά το πόρισμα Καρώνη, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης βιάστηκε να το εκθειάσει. Μου φαίνεται ότι το «αγόρασε». Ο καθηγητής Καρώνης περιγράφει στην τελευταία σειρά του πορίσματος ότι τα έλαια σιλικόνης δευτερογενώς συμμετείχαν στην πρόκληση της πυρκαγιάς. Αυτό λένε όλοι. Ο πρωτογενής παράγοντας μας ενδιαφέρει. Υπάρχουν τόσες γνωματεύσεις που κάνουν λόγο για πτητικό υγρό σαν το ξυλόλιο, τη βενζίνη, το τουλόλιο κλπ. Δεν είμαι ειδικός αλλά σαν μηχανικός γνωρίζω ότι το γράσο δεν αναφλέγεται. Η πυρόσφαιρα προκλήθηκε από ένα υλικό που η κυβέρνηση δεν θέλει να ανακοινώσει».

«Εκείνες τις ώρες, περιμέναμε μήπως παραλάβουμε ζωντανό παιδί»

Η συζήτηση μας οδηγεί σε ένα από τα χειρότερα πράγματα που κλήθηκε να διαχειριστεί η οικογένεια Χούπα αναφορικά με τον θάνατο της Ελπίδας: Η στιγμή που έμαθαν για τον τρόπο που σκοτώθηκε η κόρη τους. Ο μπαμπάς της Ελπίδας «σπάει» μπροστά μας όσο διηγείται τις παρακάτω στιγμές.

«Δεν με ενδιαφέρει προσωπικά να μάθω τι προκάλεσε τη φωτιά γιατί η Ελπίδα δεν κάηκε. Την παραλάβαμε σε ένα κουτί και είχαμε εντολή να μην ανοίξουμε το φέρετρο. Έστειλα δύο έμπιστους φίλους να δουν πώς ήταν η Ελπίδα. Δεν ήθελα να μου πουν σε τι κατάσταση ήταν η κόρη μου. Οι φίλοι μου όμως δεν άντεξαν και μου αποκάλυψαν τι είδαν. Το πόδι της Ελπίδας μου ήταν σπασμένο, κάτω στον αστράγαλο. Τα δαχτυλάκια της ήταν καμένα.

Στο πρόσωπο της ήταν άσπρη, σαν να ήταν έτοιμη να σε φιλήσει. Ανασηκώνοντας το κεφάλι της, είδαν ότι είχε δύο βουλιάγματα στο κρανίο, ένα στα αριστερά και ένα στα δεξιά. Κάπου εκσφενδονίστηκε και σφήνωσε το κεφάλι της. Είχε ακαριαίο θάνατο. Εκείνες τις ώρες, περιμέναμε μήπως παραλάβουμε ζωντανό παιδί. Φρικτό πράγμα. Μόλις άρχισαν να με αγκαλιάζουν οι κοπέλες του Ερυθρού σταυρού, κατάλαβα ότι είχε έρθει το τέλος».

Η Ελπίδα στάθηκε άτυχη. Η κολλητή φίλη της και συμφοιτήτρια του μικρότερου γιου, του Κωνσταντίνου, η Μυρσίνη κατάφερε και επέζησε από τη σύγκρουση. «Η Μυρσίνη χρωστάει τη ζωή της σε μία γιατρό, τη θεία του Γεράσιμου που βρίσκεται ακόμη σε κόμμα και είναι ο μόνος επιζών του πρώτου βαγονιού της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Έτρεξε αμέσως να συνδράμει ως γιατρός. Εκεί συνάντησε τον Θάνο Πλεύρη και τον σήκωσε στον αέρα. Του είπε να βρει αμέσως νευροχειρουργό, γιατί αλλιώς δεν θα ζούσε η Μυρσίνη. Χάρη σε αυτή τη γυναίκα, τα κατάφερε το κορίτσι. Πλέον έχει αναρρώσει».

Μεγάλο στήριγμα στον αγώνα του κυρίου Χούπα είναι η επικοινωνία που έχει με τους συγγενείς των θυμάτων. «Μιλάω με αρκετές οικογένειες και με βοηθάει πολύ. Έχουμε διαφωνίες λόγω του αντικειμένου. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουμε φαγωμάρα, αλλά στην πραγματικότητα αυτή η φαγωμάρα αφορά ένα μικρό ποσοστό, γύρω στο 5%. Και τι έγινε; Είναι θέμα στρατηγικής και τακτικής της κάθε οικογένειας, διότι το κάθε παιδί είχε διαφορετικό θάνατο. Κάποια θύματα κάηκαν λόγω της πυρόσφαιρας και εάν δεν υπήρχε το καύσιμο θα είχαν ζήσει. Σε κάποια ηχητικά ντοκουμέντα ακούσαμε παιδιά να ζούνε μετά τη σύγκρουση των τρένων.

Ο ένας ήταν οδηγός της αμαξοστοιχίας, ο άλλος ελεγκτής, κάποιοι άλλοι ήταν επιβάτες. Έχουμε διαφορετικές περιπτώσεις. Λαμβάνοντας υπόψιν τον διαφορετικό χαρακτήρα όλων των συγγενών, προκύπτει ένα ανομοιόμορφο συνονθύλευμα. Έχουμε διαφωνίες μεταξύ μας και θα έρθει ώρα στο δικαστήριο να διαλευκανθούν όλα. Εμένα με θλίβει η στάση της κυβέρνησης. Αντί να ρίξουν άπλετο φως όπως λένε, ρίχνουν άπλετο σκοτάδι στην υπόθεση».

Με τη Μαρία Καρυστιανού μιλάω μόνο μία φορά τον χρόνο. Την είχα δει τα Χριστούγεννα και είχαμε πιει καφέ. Δεν χρειάζεται να επικοινωνούμε τόσο συχνά. Κάθε βράδυ όταν κλείνει το ιατρείο, λαμβάνει 50 κλήσεις. Τι να πρωτοκάνει η γυναίκα. Αν χρειαστεί κάτι, θα με πάρει τηλέφωνο. Όταν έγινε η συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, μου είχε ζητήσει να τη βοηθήσω, γιατί «πνιγόταν». Είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο 5 η ώρα το πρωί. Το καλό με μένα είναι ότι χαίρω εκτίμησης από όλους. Ως μεγαλύτερος, ο λόγος μου έχει βαρύτητα», συμπληρώνει ο κύριος Χρήστος

Η Μαρία Καρυστιανού έχει δεχθεί μεγάλο πόλεμο για τον αγώνα που δίνει για τη δικαίωση της κόρης της.«Τα τρολάκια της κυβέρνησης έχουν πιάσει δουλειά. Επίτηδες συγκρίνουν τα Τέμπη με το Μάτι, τη Μάνδρα και τη Marfin για να φανούμε ότι εμείς είμαστε οι αριστεροί. Το κάθε έγκλημα είναι ξεχωριστό και έχει τη δική του αξία. Για ποιον λόγο η Καρυστιανού πρέπει να αναφερθεί στο Μάτι; Δεν είναι το αντικείμενό της. Έχει πέσει σύρμα να αποδομηθεί αυτή η γυναίκα. Λένε ψέματα ότι είχε χάσει την επιμέλεια των παιδιών της!

Όλοι μας προσφέρουμε έργο, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις. Ο καθένας έχει διαφορετικό χαρακτήρα και σταδιακά θα μπορέσουμε να φέρουμε το θέμα στην επιφάνεια. Παραδείγματος χάριν, δεν συμφωνώ με τις πρακτικές που χρησιμοποιεί ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, σύζυγος της Βασιλικής Χλώρου, αλλά αναγνωρίζω όλα όσα έχει κάνει. Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύει».

«Δεν έχω στόχο να ρίξω την κυβέρνηση»

Για τον κύριο Χούπα, τα πάντα στη ζωή είναι έκφραση πολιτικής πράξης. Για αυτό και δεν τον πληγώνει που ο θάνατος της κόρης του και των υπόλοιπων 56 έχει εξελιχθεί σε πολιτικό παιχνίδι. «Επιβάλλεται να είναι έτσι. Όλα στη ζωή είναι πολιτική πράξη, από ένα καφέ που αγοράζω έως τη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Ένα δυστύχημα με κρατικό όχημα προφανώς είναι πολιτική πράξη.

Η αντιπολίτευση με τη σειρά της δράττεται της ευκαιρίας να πει ότι θέλει και δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν. Φυλάττομαι ώστε να μην εργαλειοποιηθούν κομματικά οι απόψεις μου. Σαν Έλληνας πολίτης έχω τις πολιτικές μου τοποθετήσεις και προσέχω τι λέω. Συγκρούομαι με την κυβέρνηση για συγκεκριμένους λόγους. Στα χέρια της ΝΔ και του Κώστα Καραμανλή, έσκασε η «χειροβόμβα». Θα κατηγορούσα το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ εάν ήταν αυτοί στην κυβέρνηση.

Όταν βιώνω αυτόν τον τεράστιο πόνο, ανοίγομαι σε όλους. Με πήραν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, εκτός του Νίκου Ανδρουλάκη και δέχτηκα να μιλήσω με όλους. Ακόμη και ο Μητσοτάκης με πήρε. Δεν με ενδιαφέρει ο προσανατολισμός του κάθε κόμματος, αλλά το αποτέλεσμα της πράξης. Ζητάω δικαίωση για τα παιδιά μας. Δεν έχω στόχο να ρίξω την κυβέρνηση. Ας γίνουν εκλογές και να μην ψηφιστούν από τους πολίτες οι κυβερνώντες. Αναγνωρίζω βέβαια ότι μου τηλεφώνησαν εκ του ασφαλούς, αλλά γιατί να αρνηθώ τον Βελόπουλο ή την Κωνσταντοπούλου;», επισημαίνει ο κύριος Χρήστος.

«Μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο»

Μετά το άδικο τέλος της Ελπίδας, τα μέλη της οικογένειας Χούπα δεν χρησιμοποιούν καθόλου το τρένο. «Οι γιοι μου δεν θέλουν να ανέβουν ξανά εκεί, αν και δεν τους το απαγορεύω. Από τύχη ζούνε. Λίγες μέρες πριν το δυστύχημα, χάλασε το laptop της Ελπίδας και ο γιος μου το πήγαν σε έναν τεχνικό. Δεν είχε κάνει καλή δουλειά και έτσι ο Σεραφείμ και ο Κωνσταντίνος έμειναν πίσω για να επιδιορθωθεί τελείως. Έφτασα στο σημείο να ευχαριστώ αυτόν τον άνθρωπο που χάλασε το laptop της κόρης μου και σώθηκαν τα αγόρια μου».

Ο πόνος της απώλειας ενός παιδιού δεν φεύγει ποτέ, όπως τονίζει ο μπαμπάς της Ελπίδας. «Είναι αβάσταχτο. Μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό. Είναι διαφορετικό το παιδί σου να σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και άλλο να το σκοτώνει το τρένο. Τι να προσέξει στο τρένο η Ελπίδα; Δεν είναι η ευθύνη της. Είναι θέμα χρόνου να γίνει μία επόμενη τραγωδία στην Ελλάδα. Το έγκλημα των Τεμπών ήταν προαναγγελθέν. Ήξεραν ότι τα βαγόνια ήταν φέρετρα. Θα γινόταν κάποια στιγμή».

To όνειρο της υιοθεσίας

Προς το τέλος της συζήτησης, ο μπαμπάς της Ελπίδας μας εξομολογήθηκε μία επιθυμία που είχε. Μία επιθυμία που αποδεικνύει ότι είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος που μπορεί να χαρίσει άπλετη αγάπη.

Έχω τρία παιδιά. Θα ήθελα να είχαμε υιοθετήσει και ένα άλλο παιδάκι από τη Λιβύη, τη Γάζα, τον Αφγανιστάν κλπ. Θα το μεγαλώναμε ισάξια με τα άλλα παιδιά, δίνοντας του τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσει. Τα οικονομικά μου όμως δεν μου επέτρεπαν να κάνω πραγματικότητα αυτή την επιθυμία. Μετά τον θάνατο της Ελπίδας, επαναφέρω το ζήτημα στο τραπέζι. Κάναμε οικογενειακό συμβούλιο. Τα αγόρια δεν είχαν κανένα θέμα με την πρόταση αυτή, αλλά θεωρούσαν ότι είμαστε μεγάλοι για ένα ακόμη παιδί. Η τελική απόφαση ήταν της Μίνας, της γυναίκας μου.

Χρήστο καλό θα ήταν αλλά δεν έχω κουράγια. Αυτό μου είπε και έτσι δεν προχώρησε αυτή η ιδέα. Αυτό το παιδί δεν θα αντικαταστούσε την Ελπίδα. Η κόρη μου ήταν μία ξεχωριστή οντότητα. Θα είχαμε το τέταρτο παιδάκι και θα το μεγαλώναμε. Θέλω να δώσω αγάπη. Όταν σου συμβαίνει ένα τέτοιο τραγικό γεγονός, μαθαίνεις να είσαι πιο άνθρωπος. Δεν θα πάω στο χωράφι να καταπατήσω τα σύνορα του γείτονα. Στο τέλος θα τα αφήσουμε όλα πίσω. Θα μείνει πίσω μόνο η κακία, κάτι που δεν είναι καθόλου καλό.

Ο αγώνας για δικαίωση

Το μέλλον προβλέπεται δύσκολο για την οικογένεια Χούπα. Ένας διαρκής αγώνας για δικαίωση των νεκρών. «Δεν μπορώ να εκτιμήσω πότε θα ξεκινήσουν τα δικαστήρια. Τώρα τελείωσε ο φάκελος των Μεταφορών και ανοίγει ο φάκελος των Υποδομών. Θα είναι μία διαδικασία που θα διαρκέσει πολλά χρόνια, αλλά δεν μας πειράζει. Θέλουμε να το φτάσουμε ως εκεί που δεν πάει άλλο. Υποθετικά μιλώντας δεν θα ήθελα η Ελπίδα να μου παραπονεθεί και να μου πει ότι δεν πάλεψα για εκείνη. Για μένα και τη σύζυγό μου, τα παιδάκια μας είναι ο θησαυρός μας. Είμαστε μία οικογένεια – πρότυπο γιατί μοχθήσαμε για να την έχουμε. Ήρθε όμως ο καταραμένος Καραμανλής και τη διέλυσε.

Χρησιμοποιώ τον ορισμό αυτό λίαν επιεικώς, γιατί δεν θέλω να εκτοξεύσω κατάρες. Οι πολιτικοί της πιστεύουν. Οι κατάρες είναι η άμυνα του αδύναμου. Ο αδύναμος δεν έχει όπλα, απλά ανοίγει το στόμα και καταριέται. Εγώ δεν είμαι έτσι. Αυτός ο αλήτης είναι η παραφωνία του Καραμανλείκου και συνεχίζει να είναι το κούτσουρο της πολιτικής. Σε λίγο θα μου πει ότι η Ελπίδα αυτοκτόνησε!»

Η Ελπίδα Χούπα ήταν ένα ταλαντούχο κορίτσι που ήθελε να προσφέρει. Καλλιτέχνης, με ταλέντο στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική και έφεση στις κατασκευές. Έπαιζε ντραμς και τραγουδούσε στην Πολυφωνική Ορχήστρα Πάτρας. Ήταν αυτόφωτη, δημιουργική και πεισματάρα. Στεκόταν στο πλευρό των αδερφών, των γονιών και των φίλων της και ήξερε να αγαπάει και να βοηθάει. Προς τιμήν της, ο αδερφός της Σεραφείμ Χούπας οργανώνει και συμμετέχει στη μεγάλη συναυλία για τα θύματα των Τεμπών στη Θεσσαλονίκη στις 31 Αυγούστου, στο Ανοιχτό Θέατρο Συκεων. Η εκδήλωση πραγματοποιείται από τον Σύλλογο Φίλων Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ελλάδος και πολλοί τραγουδιστές θα δώσουν το παρών αφιλοκερδώς.