Ο Αλέκος Ζαζόπουλος αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr για τις τραγικές ώρες στο Ισραήλ: «Ακούω να φωνάζουν “τρέξε Ζαζό”, γρήγορα στο βαν – Πύραυλοι έσκασαν στο ένα χιλιόμετρο»
Μια μεγάλη περιπέτεια έζησε ο Αλέκος Ζαζόπουλος και άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες πριν από λίγες ημέρες, όταν οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή τους βρήκαν εγκλωβισμένους στο Ισράηλ και το Τελ Αβίβ με τους πυραύλους να περνούν πάνω από τα κεφάλια τους!
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Αλέκος Ζαζόπουλος φιλοξένησε στο σπίτι του το Athensmagazine.gr και τον Παναγιώτη Παπανικολάου, μιλώντας για τις δραματικές αυτές στιγμές και το πως κατάφεραν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Καρέ καρέ οι ώρες αγωνίας της οικογένειάς του καθώς και του ίδιου μέσα στα καταφύγια, η παρεξήγηση με την Γλυκερία και τα… μελλοντικά του σχέδια! Σκοπεύει να ταξιδεύψει ξανά στο Ισραήλ, το οποίο επισκέφτεται ανελλιπώς από το 2011;
Αναλυτικά η συνέντευξη του Αλέκου Ζαζόπουλου στο Athensmagazine.gr
- Περίπου δέκα μέρες πριν, φούντωσαν οι αναταραχές στη Μέση Ανατολή με το Ιράν να επιτίθεται στο Ισραήλ. Αμέσως σκάει και μια είδηση ότι αρκετοί Έλληνες καλλιτέχνες ήταν εγκλωβισμένοι εκεί, μεταξύ των οποίων και εσείς. Μπορείτε να μας κάνετε μια αναδρομή για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα;
«Εγώ θα πάω πιο πίσω. Το 2023 είχα προγραμματίσει μια εμφάνιση στο Τέλ Αβιβ για τις 7 Δεκεμβρίου. Γίνονται τα γεγονότα των Οκτώβριο, γίνεται ο πόλεμος που ξεκίνησε και η δουλειά αυτή αναβλήθηκε. Έκτοτε μου γινόντουσαν συνέχεια προτάσεις να πάω στο Ισραήλ γιατί έχω πάρα πολλούς φίλους εκεί και κοινό που με αγαπάει όπως κι άλλους Έλληνες καλλιτέχνες. Αλλά το κοινό αυτό έρχεται συνέχεια στην Ελλάδα και με βλέπει σε μαγαζιά εδώ όπου εμφανίζομαι. Μου γινόντουσαν λοιπόν προτάσεις τις οποίες απέριπτα και τους έλεγα παιδιά φοβάμαι, έχω οικογένεια, να καταλαγιάσουν τα πράγματα, να ηρεμήσει η κατάσταση και πολύ ευχαρίστως να το κάνω.
Κάποια στιγμή πες, πες, πες, πες ακούω ότι υπάρχει τρίμηνη εκεχειρία. Είχανε πει ότι σταματήσαν τις εχθροπραξίες, είδα παράλληλα πολλούς Έλληνες συναδέλφους να τραγουδάνε και σε μαγαζιά του Τελ Αβιβ και μάλιστα για μεγάλο χρονικό. Οπότε στην τελευταία πρόταση είπα ναι αλλά είχα βάλει όρο ότι θα έρθουμε να παίξουμε την Πέμπτη το βράδυ και το πρωί την Παρασκευή μόλις τελειώσουμε θα φύγουμε κατευθείαν για Ελλάδα. Πραγματικά τα πράγματα γίνανε έτσι όπως είχαμε συμφωνήσει. Φτάσαμε στο Τελ Αβιβ, η κατάσταση ήταν πάρα πολύ καλή, στο μαγαζί να γίνεται το αδιαχώρητο, ο ένας πάνω στον άλλον. Πολύ κόσμο, πολύ κέφι, τίποτα δεν έδειχνε ότι θα υπάρξουν τα γεγονότα που γίνανε. Την Πέμπτη το βράδυ ξεκινήσαμε εμείς, 23:30 το βράδυ το show και έχουμε φτάσει περίπου στις 3. Και μάλιστα τραβήξαμε και λίγο παραπάνω, έπρεπε να κλείσουμε από τις 2 και πήραμε τις 3.
VIRAL
Και φεύγω, χαιρετάω τον κόσμο και ανεβαίνω στον καμαρίνι για να αλλάξω, να ετοιμαστούμε, να τσιμπήσουμε κάτι και να πάμε στο αεροδρόμιο όπως έχουμε προγραμματίσει. Και την ώρα που είμαι στο καμαρίνι, δεν έχω προλάβει να αλλάξω και αρχίζουν να χτυπάνε οι σιρήνες. Δεν το έχω ξαναακούσει αυτό το πράγμα. Σας λέω, πηγαίνω από το 2011 στο Ισραήλ. Δεν μου έτυχε ποτέ. Μου φωνάζουν από την παραγωγή «τρέξε Ζαζό», φεύγουμε γρήγορα στο βαν, να φύγουμε στον αεροδρόμιο. Ο παραγωγός μας είπε να πάμε στο αεροδρόμιο, να προλάβουμε μη το κλείσουνε. Δηλαδή προφανώς αυτοί ξέρανε τι συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Λοιπόν μπαίνουμε στο βαν, πηγαίνουμε στον αεροδρόμιο. Την ώρα που είμαστε στο αεροδρόμιο ξαναχτυπάνε οι σειρήγνες. Μας βάζουν όλους μέσα, μας λένε πηγαίνετε στο καταφύγιο του αεροδρομίου, να γίνεται ένας πανζουρλισμός εκεί μέσα, να υπάρχουν χιλιάδες άτομα.
Εμείς κοιτιόμασταν, τα παιδιά τα δικά μου που ήμασταν εκεί. Πήγαμε όσο πιο κοντά γίνεται για να έχουμε τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια. Περιμέναμε εκεί την λήξη του συναγερμού και τότε βγαίνει ο υπεύθυνος από το αεροδρόμιο και μας λέει ότι όλες οι πτήσεις ακυρώνονται. Τι κάνουμε τώρα; Δεν είμαι μόνος. Αν ήμουνα μόνος θα μπορούσα να το διαχειριστώ διαφορετικά. Έχω μαζί μου τόσα άτομα. Λοιπόν βγαίνουμε έξω από το αεροδρόμιο. Ο οδηγός του βάν που μας είχε φέρει δεν είχε φύγει. Τον παρακαλούμε να μας πάει πίσω στο ξενοδοχείο να διανυκτερεύσουμε και θα βλέπαμε την επόμενη μέρα τι γίνεται. Ο οδηγός δεν μας πάει. Μας λέει ότι φοβάται και φεύγει. Μας παρατάει εκεί. Αυτός δεν ήταν Έλληνος. Ήταν άλλης εθνικότητας. Τέλος πάντων. Κλείνουμε τρία ταξί, φορτωνόμαστε όλοι μπαίνουμε στα ταξί και γυρνάμε στο ξενοδοχείοπου μας είχε κλείσει η παραγωγή να μείνουμε. Με το που φτάνουμε στο ξενοδοχείο ο υπεύθυνος μας δείχνει που είναι τα καταφύγια. Υπάρχει ένα καταφύγιο σε κάθε ξενοδοχείο και μάλιστα όχι σε κάθε ξενοδοχείο. Μετά μάθαμε ότι κάθε σπίτι, πριν χτιστεί, πρώτα χτίζεται το καταφύγιο και μετά χτίζεται η οικοδομή και μετά παίρνει άδεια οικοδομής. Έτσι είναι εκεί το σύστημα.
Λοιπόν, μας δείχνει το καταφύγιο σε ένα υπόγειο. Πάμε πάνω στα δωμάτια μας. Κοιμόμαστε. Είμαστε σε επιφυλακή. Υπάρχει αναταραχή. Κοιμόμαστε εντός εισαγωγικών. Δεν κοιμήθηκε κανείς. Την άλλη μέρα ο παραγωγός έρχεται και μας αλλάζει σπίτι, επειδή στο ξενοδοχείο υπήρχε πολύς κόσμος και σε περίπτωση συναγερμού θα ήταν πολύ δύσκολο να μπούμε όλοι μαζί στο καταφύγιο. Ενώ εκεί που μας πήγε ήταν βέβαια πιο μικρός ο χώρος, δεν είχε χώρο για όλα τα άτομα. Φαντάσου ότι είχε δύο διπλά κρεβάτια και ένα σαλόνι μεγάλο. Εμείς ήμασταν 8. Και κάθε όροφος είχε το δικό του καταφύγι,ο το οποίο ήταν δίπλα στην είσοδο του σπιτιού.
Για καλή μας τύχη, αφού βολευόμαστε εγώ και ένας τραγουδιστής ακόμα έχουμε άτομα δικά μας που μας είπαν ότι μένανε κοντά εκεί, περίπου στα 800 μέτρα. Ήρθαν και μας πήρανε.Έχω κανονίσει για το φαγητό των παιδιών, να φέρουν πετσέτες σεντονιά ξέρεις για να είναι πιο βιώσιμες οι συνθήκες. Η μία μέρα διαδεχόνταν την άλλη. Χτυπούσε ένας συναγερμός μπαίναμε στο καταφύγιο. Μετά από λίγο έδιναν άκυρο, ξαναβγαίναμε έξω και συνεχίζαμε την καθημερινότητά μας και περιμέναμε. Από την Πρεσβεία εκεί του Ισραήλ μας πήραν τηλέφωνα από την πρώτη στιγμή. Από το ξημέρωμα δηλαδή που φτάσαμε στο ξενοδοχείο.
Μας εντοπίσανε, μας βρήκανε…Υπήρχαν άτομα που έπαιρναν τηλέφωνο τον καθένα, άλλους μας έπαιρνε ο ίδιος, για παράδειγμα εμένα με έπαιρνε ο Νίκος Μαυροειδής πρόξενος εκεί στο Ισραήλ. Μιλούσαμε 10 φορές τη μέρα. Είναι αυτό, είναι εκείνο. Υπάρχει περίπτωση, έχουμε μιλήσει με την Ελλάδα και μας έχουνε πει ότι κάτι ετοιμάζουν και έρχονται να σας πάρουν. Αλλά η ανησυχία είναι έντονη. Δεν μπορείς να τους κάνεις καλά όλους. Ο καθένας έχει τις ανησυχίες του. Άλλη κοπέλα έχει το παιδί της μικρό. Άλλοι μουσικοί είχαν δουλειές αλλού και έπαιρναν για να τις αλλάξουνε.
Εν πάση περιπτώσει κάποια στιγμή συζητιέται ότι θα φύγουμε μέσω Αιγύπτου όπου δεν υπάρχει πόλεμος και θα πάμε με την προσπάθεια επαναπατησμού που θα κάνει η κυβέρνηση. Μαθαίνουμε ότι ο Κώστας ο Καραφώτης εκείνο το βράδυ που ήμασταν στο αεροδρόμιο έχει καταφέρει και έχει φύγειστην Ιορδανία, μαζί με τον Μανώλη Καραντίνη. Δηλαδή εκεί θέλει 2,5 ώρες ένα ταξί, έμπαινες μέσα στο ταξί και φεύγεις. Αν ήμουν μόνος θα το έκανα κι εγώ αλλά επειδή είχα τα παιδιά δεν μπορούσα να το κάνω.Κάποιοι άλλοι φίλοι μου είπαν φύγεθα είμαστε εμείς με τα παιδιά. Δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση. Περιμένω. Όλοι μαζί ήρθαμε, όλοι μαζί θα φύγουμε. Έρχεται κάποια στιγμή ο παραγωγός στο σπίτι και συζητάμε τώρα να φύγει όλο το γκρούπ από την Ιορδανία. Όπου κάποια στιγμή το αεροδρόμιο εκεί έκλεινε μόνο όταν περνούσαν από πάνω οι πείραυνοι από το Ιράν. Περνούσαν πάνω από την Ιορδανία, οπότε έκλεινε το αεροδρόμιο. Υπήρχε ένα ρίσκο στο να χάσουμε την πτήση και θα έπρεπε μετά να ξανακάνουμε την ίδια διαδικασία, να βγάλουμε καινούργια εισιτήρια, που είχαμε την δυνατότητα να το κάνουμε.
Μιλάω με τα παιδιά, με τους μουσικούς, οι περισσότεροι ήθελαν να πάμε μέσω Αιγύπτου γιατί φοβόντουσαν ότι μπορεί να κλείσει το αεροδρόμιο και να μείνουμε σε μια ξένη χώρα που δεν έχουμε κανέναν. Με τα πολλά πηγαίνω στο σπίτι που έμεναν τα παιδιά, μιλάμε και βγάζουμε την απόφαση να πάμε όλοι μαζί από την Ιορδανία. Συμφωνούν όλοι να πάμε από την Ιορδανία. Γυρνάω στο σπίτι και μιλάω με τον ταξιδιωτικό πράκτορα και δεν μπορούμε να βρούμε τον παράγωγο, γιατί είχαν χτυπήσει κάπου κάποιο συγγενή του και είχε εξαφανιστεί. Οπότε η τελική μας λύση ήταν να φύγουμε όλοι από Αίγυπτο. Μας ενημερώνουν από την πρεσβεία ότι Τρίτη στις 06:00 η ώρα το πρωί πρέπει να είμαστε σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Μαζευόμαστε όλη η ομάδα, βλέπουμε και άλλους συναδέλφους εκεί και άλλο κόσμο, επιχειρηματίες, ανθρώπους και από άλλες χώρες που ήταν στην δική μας αποστολή. Δεν ήμασταν μόνο Έλληνες ήταν και άτομα από Πορτογαλία, κάτι παιδιά ήταν από Αλβανία, από Κύπρο και φύγαμε όλοι μαζί. Και θέλω με την ευκαιρία να χαιρετίσω και να ευχαριστήσω την Έλληνική κυβέρνηση γιατί έδρασε πρώτη από όλους και πολύ συντονισμένα, δεν ξέρω αν έγινε και μετά και έγινε και με τους Έλληνες στο Ιράν, που εκεί ήταν ακόμα πιο δύσκολη η κατάσταση για να τους φέρουν πίσω, γιατί άντε με το Ισραήλ και με την Αίγυπτο έχουμε φιλικές σχέσεις, εκεί δεν έχουμε το ίδιο.
Τέλος πάντων, ξεκινάμε να φύγουμε, 7μισή ώρα περίπου από το Τελ Αβίβ! Στα 40 λεπτά περίπου μέσα στο λεωφόριο χτυπάει συναγερμός. Εμείς είχαμε από την πρώτη στιγμή όλοι την εφαρμογή που χτυπούσε συναγερμός, που συναγερμός σημαίνει ότι έχεις κάποιο χρόνο να προφυλαχτείς και κάποιο χρόνο να μπεις στο καταφύγιο και μετά όταν χτυπήσει ο δεύτερος συναγερμός πρέπει να μπεις στο καταφύγιο. Εμείς ήμασταν στον δρόμο. Το πρωτόκολλο λέει σε αυτή την περίπτωση κατεβαίνεις από το όχημα και πας να κρυφτείς όπου μπορείς όπου θεωρείς ότι είσαι ασφαλής. Εμείς ήμασταν σαν βρισκόμασταν σε ξέφωτο. Δεν υπήρχε κάτι. Επρεπε να καλυφθούμε έξω. Τελειώνει όλο αυτό.
Την ώρα που ξέρουμε ότι χτυπάνε οι Ιρανοί βλέπουμε εμείς τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους να σκάνε στο χιλιόμετρο, να βλέπουμε τρεις τέσσερις πυραύλους να σκάνε πάνω, να ανεβαίνουν και μετά από δευτερόλεπτα ακούμε το μπαμ πιο μακριά. Μπαίνουμε στο λεωφορείο και συνεχίζουμε, φτάνουμε στα σύνορα. Για να βγούμε από το Ισραήλ δεν κάναμε πολλή ώρα. Το αναμενόμενο, 200 άτομα να περάσουν από το Τελωνείο ήταν δύσκολα, αλλά ήταν προβλεπόμενο, περνάμε όλα καλά. Με το που περάσαμε στην Αίγυπτο αρχίζει ένας Γολγοθάς, μια κατηστέρηση, χωρίς λόγο, σφραγίσαμε τα διαβατήρια και αφού έχουμε τελειώσει όλοι και έχουμε μπει, μετά από δύο ώρες, στα λεωφορεία για να φύγουμε έρχεται υπεύθυνος, ο Έλληνας υπεύθυνος στην Αίγυπτο και μας λέει ότι ζητάνε οι Αιγύπτοι τα διαβατήρια μας να τα ξανασφραγίσουν γιατί κάτι έχει γίνει λάθος. Μαζεύουν 200 διαβατήρια, περιμένουμε, περιμένουμε περνάει μία-μιάμιση ώρα, μας φέρουν τα διαβατήρια, εντάξει όλα, δόξα τω Θεώ τελειώσαμε. Φεύγουμε, ξανανεβαίνει πάνω ο υπεύθυνος και μας λέει παιδιά βγάλτε όλοι τα διαβατήριά σας, θα τα έχετε ανοιχτά, θα περάσει υπεύθυνος μέσα από το πούλμαν να ξανακάνει έλεγχο. Αφού κάναμε και αυτόν τον έλεγχο έφυγε. Ξεκινάνε τα λεωφορεία να φύγουνε, λες και ότι είχαν βιδώσει. Για μία απόσταση 500 μέτρων που θα φεύγαμε για το αεροδρόμι, κάναμε άλλη μίαμιση ώρα, δεν περπατούσε τίποτα.
Έλεγχος στον έλεγχο, σταμάτα ξεκίνα, έλεγχος στο μπροστινό, έλεγχος στο πίσω και φτάνανε σε εμάς. Βγαίνουμε στο κεντρικό και πάμε. Μας λέει ο υπεύθυνος ότι είναι ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο από όπου θα μας παραλάβουν δύο C130 κι ένα C24 ή 124, δεν θυμάμαι. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο, κατεβαίνουμε, μας ξαναβάζουν στο λεωφορείο και μας λένε ότι πρέπει να περιμένουμε μέσα, ευτυχώς είχαν air codition τα λεωφορεία, κατεβαίνουμε σε ομάδες των 10 ατόμων, συμφωνήσαμε ότι πρώτα θα πάνε οι ηλικιωμένοι, θα πάνε τα γυναικόπαιδα, οι ασθενείς και τα λοιπά, οι οποίοι φύγανε και με το πρώτο αεροπλάνο. Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα και φτάνουμε κι εμείς. Ήρθε η σειρά μας, μπήκαμε στο C130 και φύγαμε. Όταν λέμε C130 παιδιά, μην φανταστείτε ότι μπαίνεις στο αεροπλάνο και κάνεις ταξιδάκια αναψυχής.
Αυτοί οι άνθρωποι, οι στρατιώτες που είναι στην Πολεμική Αεροπορία αξίζουν πάρα πολλά συγχαρητήρια. Καταρχήν μας φέρθηκαν άψογα, αλλά το να μπεις σε ένα C130, το οποίο δεν έχει θέρμανση ενώ το προηγούμενο το πρώτο έμαθα μετά από τα παιδιά ότι κρυώσανε, είχαν πολύ κρύο, σε εμάς οι συνθήκες ήταν αποπνικτικές, ήταν γεμάτο ασφυκτικά το αεροπλάνο, ο ένας δίπλα στον άλλο πάνω σε καρέκλες που κρεμόνουσαν με ιμάντες και οι περισσότεροι ιμάντες δεν είχαν μπει καλά γιατί αυτά αν κάθομαι εγώ που είμαι 100 κιλά, λίγο στραβώνει, κάθεται ο άλλος που είναι 200 πέφτει κάτω, δηλαδή είχαμε και τέτοια. Λέμε τρεις ώρες είναι θα περάσουν, περάσαν οι τρεις ώρες, φτάσαμε στο αεροδρόμιο, ήρθε στο αεροδρόμιο ένας πολύ καλός μου φίλος στην Ελευσίνα και με πήρε με το αυτοκίνητο, έφτασα εδώ παιδιά 7.30 ώρα το πρωί. Την Τετάρτη, τώρα τι να σας πω, όλες αυτές τις μέρες δεν είχα κοιμηθεί καθόλου και με το που πήγαινα να κλείσω δηλαδή απ’ την υπερένταση και από τις σειρήνες ή αναγκαστικά έφευγα να πάω στο καταφύγιο και λίγο να ήθελες να κοιμηθείς απ’ την υπερένταση δεν μπορούσες.
Μου είπε η γυναίκα μου ότι την πρώτη μέρα όταν κοιμηθήκα ήμουνα σαν πεθαμένος, δεν κουνούσα καθόλου, δεν κουνιόμουν. Εν το μεταξύ εκείνη τη μέρα, την Τετάρτη, παντρεύτηκε το βαφτηστήρι μου, έπρεπε να πάω στο γάμο, δεν μπορέσα να πάω στο γάμο αλλά πήγα το απόγευμα στο τραπέζιπου έκανε. Πάλι τη δεύτερη μέρα πέφτω ξερός για ύπνο αλλά το πρωί 07:00 η ώρα ήμουνα στο πόδι. Τώρα έχω συνέλθει, είμαι μια χαρά και αρχίζω και μπαίνω στους κανονικούς ρυθμούς. Την Κυριακή που μας πέρασε είχα κάνει και ένα τάμα με την γυναίκα μου να πάμε στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα. Πήγαμε προσκυνήσαμε και από εδώ και πέρα ευελπιστώ να πάνε όλα καλά.»
- Πόσο δύσκολο είναι αυτές τις στιγμές εκεί να σκέφτεσαι ότι πίσω υπάρχει μια γυναίκα με τέσσερα παιδιά μόνα και αγωνιούν;
«Το δύσκολο ξέρεις ποιο ήταν; Ότι ενώ είχα τις αγωνίες μου, είχα τις φοβίες μου, το άγχος μου, έπρεπε εγώ να δείξω στους άλλους που με έπαιρναν τηλέφωνο, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στη μητέρα μου, στην αδερφή μου, στον αδερφό μου και σε φίλους ότι εγώ περνάω καλά και προσπαθούσα δηλαδή να τους κάνω πλάκα, να τους δείξω ότι δεν χρειάζεται να φοβάσαι, ότι είμαι καλά.»
- Πώς είναι η ζωή σε ένα καταφύγιο;
«Για τους Ισραηλίνους είναι καθημερινότητα γιατί όπως σας είπα στο Ισραήλ πρώτα χτίζονται τα καταφύγια και μετά χτίζεται το σπίτι, μετά παίρνει άδεια οικοδομική το σπίτι. Έχουν μάθει χρόνια τώρα, ειδικά μετά από τον Οκτώβριο του 2023 να μπαίνουν στα καταφύγια 5-10 λεπτά και να βγαίνουν. Το θεωρούνε δηλαδή κάτι συνηθισμένο. Αυτή τη φορά όμως επειδή τα χτυπήματα ήταν πολύ πιο δυνατά δεν το είχαν ζήσει ούτε οι ίδιοιδηλαδή μπορεί να μέναμε στο καταφύγιο και 40 λεπτά. Μου είχε πει οι φίλοι μου ότι την πρώτη νύχτα ήταν όλη τη νύχτα εκεί, κοιμήθηκαν στο καταφύγιο και με συνθήκες που το καταφύγιο του φίλου μου του Νίκου ήταν καλό γιατί ήταν καινούργιο το σπίτι.
Ο γιος του ο μεγάλος όταν μετακομίσανε του είπε ότι εγώ θα το κάνω δωμάτιο και θα έρχεστε να σας φιλοξενώ και μάλιστα είχε τον υπολογιστή του, με τα παιχνίδια του έπαιζε, στο ένα μόνιτορ βλέπαμε τους πυραύλους και το αντιπυραυλικό σύστημα του Ισραήλ που θα πάει να τους αναχαιτίσει και στο άλλο έπαιζε το παιχνίδι του. Είχαμε τέτοια κατάσταση δηλαδή. Θέλω να σου πω πόσο το θεωρούνε δεδομένο αυτό αλλά παρ’ όλα αυτά δεν ξέρω αν γινότανστην Ελλάδα τι θα κάναμε. Δεν ξέρω τι θα έμεινε, Όχι δεν ξέρω και το σύστημα που έχουν εκεί πέρα. αυτό το αντιπυραυλικό, γιατί κάποιοι βγήκαν και είπαν πως όταν έχεις να διαχειριστείς 200 πειράβλους αν θα φύγει ένας είναι τίποτα. Μου είπαν ότι σε περίπτωση που δεν είχαν το το σύστημα αυτό, το αντιπυραυλικό και χτυπούσαν και οι 200 το λιγότερο θα 500 νεκροί και πόσοι τραυματίες και τα νοσοκομεία ήταν έτοιμα, ήταν σε ετοιμότητα για να δεχτούνε αυτόν τον κόσμο. Πολλοί από αυτούς που τραυματιζόντουσαν δεν ήτανε αυτοί που ήταν στα καταφύγια, ήταν αυτοί που δεν προλάβανε να πάνε στα καταφύγια ή τρέχανε στις σκάλες για να σωθούν και τους πέτυχε κάπου εκεί ο βομβαρδισμός.»
- Υπάρχει απόθεμα σε τροφές στα καταφύγια;
«Κοίταξε, δε στερηθήκαμε κάτι και τα σούπερ μάρκετ κάποια στιγμή που λέγανε ότι αδειάσανε, πάντα έβρισκες. Κάποια στιγμή λέγανε υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίες, κλείσαν τα σχολεία, λογικό (20:34) σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα ούτε με το φαγητό ό,τι θέλαμε το παίρναμε.»
- Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι κατακρίνουν διάφορους καλλιτέχνες, όπως είστε και εσείς, που πηγαίνουν και τραγουδάνε στο Ισραήλ. Ακούσαμε άλλους καλλιτέχνες να λένε ότι δεχτήκαν ακόμα και απειλές για τη ζωή τους, γιατί πήγατε εκεί πέρα και καλά να πάθετε κλπ.
«Και για μένα έχουνε γράψει. Εγώ πηγαίνω στο Ισραήλ από το 2011 και πηγαίνω πολλές φορές κάθε χρόνο. Δεν είναι πρώτη φορά, έχω πολύ κοινό και πολλούς προσωπικούς φίλους. Δεν είναι ότι έχω μόνο θαμώνες που έρχονται και με βλέπουν και εδώ ή εκεί όποτε πηγαίνω, έχω και πολλούς προσωπικούς φίλους οι οποίοι έρχονται και στο σπίτι μου, πηγαίνω εγώ στο δικό τους, έχουμε τέτοια σχέση. Αυτοί που τα λένε αυτά προσπαθούν να εκμαιεύσουν. Είναι ένα συγκεκριμένο κοινό που ασχολείται με αυτά. Εγώ δεν είμα κοινωνός κανενός κόμματος, εγώ είμαι τραγουδιστής όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοι που πηγαίνουμε και τραγουδάμε στο Ισραήλ ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Δεν πηγαίνουμε να πουλήσουμε ιδεολογία, πηγαίνουμε γιατί μας αγαπάνε και ζητάνε να μας ακούσουν, έρχονται εδώ μας ακούνε, πηγαίνουμε εκεί. Υπάρχει αυτή η σχέση, είναι καθαρά επαγγελματική δεν έχει κανένα πολιτικό χρώμα. Όλοι αυτοί που τα λένε από τον καναπέ είναι όλοι αγωνιστές. Αν ήταν κάποιοι από αυτούς τραγουδιστές ας επιλέγαν να μην πάνε.»
- Ήσασταν μαζί με τη Γλυκερία;
«Ήμασταν μαζί στην επιστροφή και μάλιστα δημιουργήθηκε και μια παρεξήγηση, γιατί αυτή την ώρα εγώ έδινα συνέντευξη στον Γιώργο τον Λιάγκα. Την ώρα που βλέπω τον εαυτό μου βλέπω σε διπλανό παράθυρο το team την ώρα που χτυπήσαν οι σειρήνες και κατεβήκαν από το λεωφορείο. Βλέπω κόσμο. ανάμεσά τους και η Γλυκερία. Φυσικά αυτό ήταν για μένα μεγάλη αλητεία. Το να βγάλεις βίντεο χωρίς να ρωτήσεις τον άλλον. Λίγο πολλοί όλοι ξέρανε ότι την Γλυκερία την είχα κράξει που πήγε. Κακώς για μένα, για τους λόγους που ανέφερα, αλλά είχε φάει το μεγαλύτερο μπούλινγκ από όλους. Και μάλιστα όταν με ρώτησε ο Γιώργος ο Λιάγκας, την ώρα που έδινα συνέντευξη και μιλούσα μέσα από το πούλμαν, με ρώτησε ποιοι συνάδελφοι είναι, δεν ανέφερα την Γλυκερία. Δεν την ανέφερα συνειδητά, γιατί ξέρω ότι η γυναίκα μπορεί να είχε το άγχο της και τις ανασφάλειές της. Αν ήταν θα έβγαινε και η ίδια να μιλήσει. Είναι σεβαστό. Μεταξύ μας λήθηκε η παρεξήγηση, γιατί κάποια στιγμή μπορεί να θεώρησε ότι το έκανα εγώ. Αυτός που το έκανε, για μένα ήταν μεγάλη αλητεία. Μάλιστα την ώρα που έγινε το σκηνικό και νευρίασε η Γλυκερία, δεν σηκώθηκε να πει παιδιά συγνώμη το έκανα εγώ, δεν φταίει ο άνθρωπος, το έκανα εγώ καταλάθος μου. Να βρει μια δικαιολογία, να πει κάτι. Τελείωσε, η ζωή προχωράει.»
Διαβάστε επίσης
- Πηγαίνετε χρόνια στο Ισραήλ για συναυλίες, θα υπάρξει επόμενη;
«Προχθές την Κυριακή γυρνώντας από τον Άγιο Νεκτάριο που πήγαμε με πήρε ένας καλός μου φίλος από το Ισραήλ και μου ζήτησε να κατέβω να τραγουδήσω το γάμο του. Του λέω αδερφέ μου σου έχω ένα μεγάλο δώρο. Επειδή εγώ για τα επόμενα 10 χρόνια δεν προβλέπω να ξανακατέβω, έχεις δικαιολογία να πεις την γυναίκα σου αν δεν τραγουδήσει ο Ζαζόπουλος δεν παντρεύομαι. Οπότε για δέκα χρόνια είσαι χαλαρά. Δεν το σκέφτομαι. Αρχικά θα με χωρίσει η γυναίκα του.
Εγώ παιδιά φτάνοντας στο Ισραήλ επειδή έχω στο τηλέφωνο εφαρμογές από σελίδες και ενημερώνομαι, ήρθε ένα μήνυμα, δεν θυμάμαι τώρα από ποιο site, ήταν ότι από τις 15 του μήνα αν οι διαπραγματεύσεις Ιράν-Αμερικής δεν έχουν αντίκρισμα, ότι από τις 15 και μετά ο Νετανιάχου θα χτυπήσει το Ιράν και όλοι στο Ισραήλ που μιλήσαμε θεωρούσαν ότι θα γίνει. Οπότε λες Παναγία μου να τελειώσω να φύγω, το ζήσαμε και αυτό. Τώρα κάνουμε πλάκα με τα παιδιά μου και μου λένε «μπαπά πες μας ιστορίες». Θυμάστε ένα έργο που ο Στάθης ο Ψάλτης γυρνούσε από τον πόλεμο και έλεγε ιστορίες και του πέρασε ένα βλήμα να απ’ το μυαλό; Κάτι τέτοια θα λέω και εγώ τώρα, να το διασκεδάσουμε αλλά καλό είναι να τελειώσει όλο αυτό το σύντομότερο δυνατό.»
Αλέκος Ζαζόπουλος: Τα μελλοντικά σχέδια και η οικογένεια
- Τα μελλοντικά σχέδια του Αλέκου Ζαζόπουλου;
«Τα μελλοντικά σχέδια όπως τα περισσότερα καλοκαίρια τα τελευταία χρόνια. Κάνουμε περιοδία σε όλη την Ελλάδα. Ξεκινάμε τώρα από τις 28 του μηνός πάω στο Νροχώρι, στη Ζαχάρω, στις 5 Ιουλίου θα είμαι στα Μέγαρα, στις 11 θα είμαι στη Θήβα, 19 θα είμαι στην Ασωπία και σας περιμένω. 25 μετά θα είμαστε προς Λαμία, 26 θα είμαι στην Καλαμάτα και τον Αύγουστο εκεί είναι και δύσκολο, θα είμαι πάνω κάτω. Έχω δηλαδή από Κατερίνη μέχρι τον Πύργο κάτω.
Για χειμώνα συζητάω, βρίσκομαι πολύ κοντά στο να τελειώσω κάτι, συζητάμε τα προγραμματικά, με τι θα πλαισιώσει το πρόγραμμα. Είμαστε κοντά»
- Εκτός της πίστας, ο Αλέκος Ζαζόπουλος ποιος είναι; Έχετε μιλήσει ανοιχτά για την πίστη σας!
«Δεν μ’ αρέσει να λέω για την πίστη μου. Θεωρώ ότι έτσι έμαθα από τον κατηχητικό, την πίστη την έχουμε μέσα μας. Όταν ήμουν πιτσιρικάς πήγαινα στον κατηχητικό και κρατούσα και τα εξαπτέρυγα, πήγαινα έψελνα, είχαμε έναν καλό κύριο (28:16) τον Βασίλη Δημητρακόπουλο, αυτός είχε ένα βιβλιοπωλείο και ήταν ο ψάλτης στην Ενορία και μας είχε μαζέψει πέντε-έξι παιδάκια και μας μάθαινε να ψέλνουμε. Το έχω με τη θρησκεία, πιστεύω στον Θεό αλλά δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πηγαίνω κάθε Κυριακή. Θα πάω όποτε μπορώ στην Εκκλησία, θα πάω να προσκυνήσω, όπως έκανα προχθές στον Άγιο Νεκτάριο, στον Άγιο Εφραίμ αλλά δεν θέλω να το διατυμπανίζω.»
- Έχετε μεγάλο ταλέντο και στην ζωγραφική!
«Εσείς ξέρετε πολλά. Κοίταξε στον κορωνοϊό έχω κάνει περίπου σαράντα πίνακες, τους έχω κάνει δώρο σε φίλους και όταν τελειώσαν οι καμβάδες, παράγγειλα κι άλλους, αλλά μόλις ήρθαν ξαναβγήκαμε στην δουλειά. Έχω υπόλοιπο κάτω στο στούντιο. Οι ώρες μου είνα ως επί το πλείστον με την οικογένειά μου, με τη μουσική γιατί έχω στούντιο όπου ηχογραφώ τα τραγουδιά μου αλλά πολλές φορές έρχονται κι άλλοι συνάδελφοι επειδή μου αρέσουν να καθόμαστε και κάνουμε μαζί δουλίτσες. Αν μπορώ να πάω να κάνω κανα μπανάκι, θα πάω για τα ψώνια ή μόνος μου ή με την γυναίκα μου και με τα παιδιά. Μας έχουν μάθει τώρα , αν καμιά φορά πάω μόνος μου αρχίζουν στο σούπερ μάρκετ που είναι η οικογένεια, που είναι ο μικρός, ο μικρός μικρός είναι και περίπτωση μεγάλη, κοινονικότατος, δεν αφήνει κανέναν αμίλητο. Οπότε έχει γίνει η μασκότ. Καθημερινότητα ενός συνηθισμένου ανθρώπου.»
0 ΣΧΟΛΙΑ