Σπάραξε για τον Παντελίδη η Ελένη Χατζίδου: «Μου στέρησαν να δω τον φίλο μου στην κάσα»

Η Ελένη Χατζίδου και ο Παντελής Παντελίδης ξεκίνησαν μαζί τα πρώτα τους καλλιτεχνικά βήματα, χαράζοντας μια κοινή πορεία γεμάτη όνειρα και μουσική. Όταν όμως ο Παντελής έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, η τραγουδίστρια βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα συναισθηματικό και κοινωνικό τείχος που δεν είχε ποτέ φανταστεί.

Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται» της Ναταλίας Γερμανού, μίλησε για πρώτη φορά ανοιχτά για την πληγή που τη βαραίνει από εκείνη την ημέρα. Τα συναισθήματά της ήταν έκδηλα, όπως και το παράπονό της για μια «σιωπηλή στοχοποίηση» που δέχθηκε τη στιγμή που είχε ανάγκη μόνο να πει το τελευταίο αντίο σε έναν φίλο.

Η εξομολόγηση της Ελένης Χατζίδου για τον Παντελή Παντελίδη

«Τον τελευταίο καιρό νιώθω άνετα να μιλήσω γι’ αυτό. Όταν “έφυγε” ο Παντελής Παντελίδης ήταν πολύ θυμωμένοι όλοι οι άνθρωποι που τον αγαπούσαν. Νομίζω ότι ένιωθαν ότι είχαν ευθύνη όλοι όσοι ήταν κοντά του» είπε αρχικά η Ελένη Χατζίδου. «Είχαμε ξεκινήσει μαζί αλλά στη συνέχεια απομακρυνθήκαμε. Έκανα 5 βήματα πίσω για να μην τον ενοχλώ, να μην τον κουράζω και εγώ. Μιλούσαμε καμιά φορά στο τηλέφωνο. Όταν έφυγε από τη ζωή και ήθελα να ανεβάσω κάποια φωτογραφία με εκείνον, ένιωθαν κάποιοι ότι το κάνω για να εκμεταλλευτώ όλο αυτό που έγινε». «Όταν πέθανε ο Παντελής Παντελίδης, πήρα τηλέφωνο ένα φίλο δημοσιογράφο και τον ρώτησα αν ήταν στο σπίτι της οικογένειας για να πάω και εγώ. Μου είπε “Ελενάκι καλύτερα να μην έρθεις”. Δεν μπορούσα να το καταλάβω όλο αυτό. Υπήρχε ένας θυμός ανεξήγητος», είπε η Ελένη Χατζίδου.

VIRAL

Η «κατάρα» που διέλυσε την οικογένεια Σεργιανόπουλου: Πέθαναν όλοι του οι συγγενείς μετά την δολοφονία του – Μάνα και αδελφή του την ίδια μέρα!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

«Τη μέρα της κηδείας πήγα να μπω από το πλάι και μου λένε “κυρία μου να πάτε από την κεντρική είσοδο”. Πάω από την κεντρική είσοδο και μου είπαν να περιμένω. “Νομίζετε ότι κάτι είστε και θέλετε να περάσετε πιο μπροστά από όλους;” μου είπαν. Λέω “γιατί φωνάζετε κύριε;”. Λέω “μαμά πάμε να φύγουμε”».

Σε εκείνο το σημείο, η φωνή της λύγισε και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της: «Αυτοί οι άνθρωποι μου στερήσανε να δω τον φίλο μου μέσα στην κάσα. Δεν μπόρεσα να τον αποχαιρετήσω ποτέ. Για ένα κώλυμα στο κεφάλι τους. Δεν το κατάλαβα ποτέ. Έχει χαραχτεί μέσα μου αυτό το πράγμα».